De laatste dagen begint mijn brein spontaan "van voor naar achter van links naar rechts van boven naar onder..." te zingen - enkel mijn brein welteverstaan, het gebeurt gelukkig niet luidop - wanneer ik 's morgens op het perron stap.
Ongetwijfeld is het nog steeds een favorietje van jonge lagereschool-leerkrachten die op goede hoogte staan met hun innerlijk kind. Ongetwijfeld tegelijkertijd een detonator van moordlustige suppressies voor zij die iets minder vertederd worden door kinderlijk enthousiasme. Van dat gebrul en gebuig dat een bus vervaarlijk doet wiebelen. OK, ik geef het toe, ik heb mij er ook schuldig aan gemaakt. Op weg naar het zwembad, op schoolreis - en nu snap ik waarom we nooit verre schoolreisjes maakten... -, op kamp.
Maar dus, op het perron. Ik zie hoofden in alle richtingen en denk "ideaal" :)
Mijn brein slaat weer op hol - ik wacht nog steeds op het moment dat het ding een keer rustig wordt, net een ADHD'ertje - en begin de hoofdrichtingen één voor één te analyseren:
1. van voor: zij die genieten van het zonnetje en met hun ogen dicht en smirky glimlach vitamientjes D binnenhalen. Ook degenen die met een schattige teleurstelling constateren dat de binnenrijdende trein op het volgende perron met hun zon gaat lopen.
de genieter van de kleine momentjes
2. naar achter: doorgaans maar één iemand. Nee, geen incarnatie van ... euhm ... - hoe heette dat mens in The Exorcist nu ook al weer - of van Meryl Streep in ... eh ... - die film met Bruce Willis dus -, soit mensen die uilsgewijs hun hoofd 180° draaien. Zou ook wat verontrustend zijn op een nuchtere maag. Nee, het gaat om die ene kerel die met zijn rug naar 'ons perron' staat en het leven zoals het is beneden aanschouwt. Laat ons zeggen, hij die nog niet aan de realiteit van de nakende werkdag wil denken. Geregeld dwalen ook wat nieuwsgierige blikken af richting de werkmannen die de nieuwe uit de kluiten gewassen fietsenstalling ineen aan het timmeren zijn. Éénmalig wordt ook wel ramptoerisme beoefend. Op foorkramerkesdag bijvoorbeeld.
de nieuwsgierige
3. van links: de meerderheid, de mensen die ik niet graag heb. Waarom? Omdat het ongeduld, de frustratie en algehele ontevredenheid van hun lijven en fysionomieën afstraalt. "Waar blijft die stomme trein", "Ja... hij gaat weer eivol zitten", "Altijd hetzelfde met de NMBS". Bijzonder vermoeiend als je zelf de lol er een beetje wil blijven inzien.
Er zijn er natuurlijk ook die het uit gewoonte doen. Of om je linkskijkende rechterbuur niet recht in de ogen te staren. Of omdat je een stijve nek hebt.
de gefrustreerde
4. naar rechts: zij die weten dat de trein wel komt en hem niet dwangmatig willen doen versnellen met de - echt wel niet - telekinetische kracht van het links kijken. Zij die uit nieuwsgierigheid of verveling de omgeving wat afspeuren en in de oertijd een grotere kans op overleven hadden. Want zij hadden immers de tijger gezien die van rechts kwam.
de flegmatieke
5. naar boven: veruit de minderheid. Doorgaans wordt enkel naar boven gekeken wanneer er net een vliegtuig is opgestegen in Deurne. Of het moet iemand zijn met een wel hele stijve nek. Maar in zo'n geval zou ik thuisblijven.
de vliegtuigspotter
6. naar onder: die andere meerderheid. Zij die net niet in hun krant, gazet of smartphone kruipen. Zij die zodanig opgaan in het wereldnieuws van de dag, dat je ze kan passeren zonder dat ze je opmerken. Zij die eruit zien alsof ze vijf minuten later, wanneer hun trein gepasseerd is, nog steeds onbeweeglijk lezen of scrollen - oh dat zou ZO grappig zijn. Ook mensen die merken dat hun schoenen vuil zijn.
de gehypnotiseerde
En ik? Ik doe zowat vanalles. Maar ik zie er vooral de lol van in :)
