het speelgoedautootje

Er zijn zo van die dagen.

Je voelt je vrij als een vogeltje, je lacht naar de mensen en ze lachen terug, het zonnetje schijnt - of ook niet, maar dat doet er niet toe want je bent je eigen zonnetje -, terrasjes lonken, vrienden en wildvreemden knuffelen je en je denkt aaaah de wereld is schoon.

Zooooo tof :)

Of.

Je voelt je ne sterken tijger, kunt alles aan, heft de halve huisraad op, het werk is een eitje en je helpt een bomma de straat oversteken (lees: trek een rode cape aan en heis je onderbroek over je broek, sweept de bomma van haar steunzoelen, vlieg er de straat mee over en placeer nog een dansje aan de overkant)

Ook leuk :)

En dan.

Dan zijn er zo van de "Q#@L$ù^K-)ç(àJQljI£¨&OE+/;-dagen. Dagen dat je je wonderwel kan identificeren met een opwindbaar speelgoedautootje. Eentje dat helemaal is opgedraaid maar nog moet losgelaten worden. En dan tegen de kast vliegt, terugketst, tegen de muur ramt, 180° draait, de ruimte doorsjeest en tegen al wat in de weg staat vlamt als een balleke in een flipperkast.
Zo van die dagen dat het jammer is dat de ramen van het kantoor niet open gaan en je er niets (of niemand) uit kan gooien - op er op nog precairdere dagen zelf uit kunt springen...
Of om het in miniontaal te zeggen:

Dat was vandaag....
Morgen is er nog een dag...

het fenomeen - het verloop van de dag

16u: er kan geprikt worden. Eindelijk verlossing van een lange, zware werkdag.

Een lange dag die startte om 9u00 met prikken - belangrijke verantwoordelijkheid -, lift nemen - toch vermoeiend, zo'n tocht bestaande uit knopje drukken, wachten, zoeken welke lift nu juist *ping* deed, instappen, terug knopje drukken... -, op je bureau aankomen - eerst de collega's een goeiedag wensen -, computer opzetten - komt toch veel bij kijken hoor -, koffietje nemen - na al die voorgaande taken welverdiend...

Dan is het 10u00 - "wat ik in dat uur heb gedaan? heb ik toch net opgesomd?" -, tijd voor een pauze. Even naar de keuken. Koffietje nemen - oef, nog net de laatste tas uit de thermos, pech voor de volgende, die zal een nieuwe thermos moeten zetten... (tussen haakjes, het dutske dat de verantwoordelijkheid neemt om nieuwe koffie te zetten, moet dat gemiddeld twee keer doen, want tegen de tijd dat de nieuwe thermos is doorgelopen en het dutske zijn/haar welverdiend - want zelfgezet - koffietje wil gaan halen, is die nieuwe thermos al zo goed als terug leeg... met dank aan al de andere Ambtenaren die hoogdringend aan een koffietje toe waren, maar 5 minuten geleden naast het net visten omdat de koffie op was *er zal wel snel iemand nieuwe zetten*) -, boekje lezen - want "ik rook niet, dus moet toch ergens anders mijn pauze uit halen zeker!" -, babbeltje doen met collega A - die interessant nieuws heeft over haar breiwerk -, babbeltje doen met collega B - roddelen over collega C die zaagt over het vele werk -, met collega C zagen over het vele werk - en roddelen over collega B -, computer opnieuw opzetten - ondertussen in slaapstand gevallen, wat wil je... -, benodigde programma's openen en dan aan dat documentje beginnen.

Maar oei, het is al 11u45, beter nu al naar de resto gaan, over een kwartier staat er een lange rij aan te schuiven. Dat documentje kan wachten. Warme maaltijd nuttigen in de resto - en daar je tijd voor nemen, kauwen is gezond -, boekje lezen - zie boven -, boodschapje doen in de winkelstraat 10 minuutjes verderop - boekje is uitgelezen, we hebben een nieuw boekje nodig voor op de trein - nog even een shopke doen - nu we hier toch zijn.

Tegen 13u25 een beetje opgeladen opnieuw naar de bureau - er moet nog wat gewerkt worden -, computer opnieuw opzetten, A4'tje typen en pauzetje nemen met de obligatoire koffie en verplichte sociale praatjes.

Je kan je inbeelden hoe zeer de vermoeidheid toeslaat iets voor 16u. Dringend naar huis dus.

het fenomeen - 16u

Elke dag. Elke dag gebeurt het.
Elke dag sinds hun bestaan.
Elke dag tot het einde der tijden.

Het begint rond 15u45. Hun nervositeit start. Een zenuwachtig geschuifel.
Een geagiteerde heen- en terugreis met lege tassen koffie naar de keuken - want proper zijn ze wel.
Er wordt opgeruimd - als in ruim op tijd... dubbele betekenis dat woord.
Er wordt ingepakt - pakweg in 10 minuten. Het kan sneller, maar dat is in strijd met hun overtuigingen.
Er wordt opgestaan. Als gehypnotiseerd start de uittocht. Maar dan in volle bewustzijn.
Er wordt binnensmonds gevloekt. Die tergend trage liften ook. En elke dag laten ze op zich wachten en gaan de deuren tergend traag open en tergend traag weer dicht.
Een opstopping ontstaat aan elke uitgang - behalve die van het gebouw Verderop. Zij die van daar komen, staan aan de uitgang van het gebouw Dichterbij. Tijdwinst is alles. In Verderop start beschreven fenomeen dan ook een kwartier vroeger. Als een soort tijdszone.
De opstopping breidt uit en de nervositeit groeit.
16u nadert. Snelheid en reflexen zijn dan alles. De voorbereidingen zijn getroffen, nu hangt het af van geluk en een schietgebedje.
En van snelheid, zoals ik al zei.
Biologische snelheid... misschien zijn er al tennisellebogen uit ontstaan. En blauwe plekken.
Technologische snelheid... een prikklok is echt wel een superprocessor.
Mechanische snelheid... belangrijke hindernis, zo'n draaideur

En dan is het daar. De verlossing. 16u00.
Als duiven op een stuk brood, als gieren op een kadaver, als mieren in een nest, als de paniekscene uit Chicken Run.
Er wordt geprikt. Met tientallen tegelijk. Volgens de werkafspraken mogen ze naar huis. Om ter eerst.

Het is een soort als geen ander. De Ambtenaar.

maandag 27.05.2013

6u00 *kdang kdang kdang* bouwvakkers van de overbuurwerf beginnen te werken (lees: slaan met hun hamers op stalen balken ...ik verdenk hen ervan dit voor de lol te doen)

6u32 uit miserie sta ik op met een voze kop

7u23 een half uur vroeger (wat aanvoelt als midden in de nacht) neem ik uit diezelfde miserie de trein met een voze kop

8u02 ik arriveer op 't werk met ne voze kop en modder de voormiddag aan

8u31 nog steeds met een voze kop verstuur ik de zondagikhoorvanCarolinedag-mail naar de beste vriendin - zoals gewoonlijk een dag te laat

10u30 of ergens rond die periode slaat de voze kop om in een griepgevoel

12u04 ik vertrek ziek naar huis

13u01 eenmaal thuis kijk ik in de spiegel en denk 'mmm ni zo heel bleek, 't zal aan mijne rode bril liggen'

13u05 doe ik mijn lenzen in en kijk opnieuw in de spiegel 'ja,'t lag aan de bril'

13u12 ik schrijf mezelf een tube'ke oscillococcinum en zonnetherapie voor en wenste dat ik die tickets naar Cyprus toch maar geboekt had