wat staat er op het briefje

EK Hongarije - Portugal minuut 70

Ronaldo krijgt een briefje van de coach via Eliseu. Wat staat daar op?

- "wat wil je van de Chinees?"
- "jij bent hem, dit is de lijst voor 't frituur"
- een smiley-sticker voor de twee goals die Ronaldo al maakte
- "je kapper staat in de file, hij komt pas om 20u"
- "je mama heeft gebeld"
- "kan je je auto even verplaatsen?"
- "moet er nog iets bij op je boodschappenlijstje?: L'Oreal Wax en witte slipjes"
- de definitie van buitenspel, visueel uitgelegd met een tekeningetje

Schotland - terug thuis

Maandag 31 mei. Nabeschouwingen.

Aaaaah, dat heerlijke gevoel van
- een deftig kopkussen
- een zomers dekbed
- een goed bed dat niet moet worden afgetrokken ... alhoewel
- bewegen zonder dat de halve hostel wakker wordt van het gekraak van de ijzeren stapelbedden
- zomerweer - NIET... al wat in Schotland niet uit de lucht is gevallen, doet dat ter compensatie op maandag 30 mei. Alles in één keer. Komaan. Geven.
- nog met je hoofd in de wolken van de reis, en nog niet met je beide voeten op de grond van het dagelijkse leven - voor Nico en mij dan toch...
Kleine Wim staat op maandagochtend met de vroege - waarom precies??? - en Christophe neemt op een stakingsdag van de NMBS een trein van Turnhout naar Dinant - of dat was toch het plan. Ik gok dat de anderen hun tijd vooral hebben besteed aan foto's kijken en mijn blog lezen - tenminste dat hoop ik ;)

Zalig tochtje.
Topvolk.
En sorry voor het gezaag :)

Schotland - dag 10. citytrippen

Zondag 30 mei. Edinburgh.

Ik dacht, Edinburgh is waarschijnlijk een typisch Britse industriestad, een beetje vuil en niet zo interessant. Maar wat is het hier leuk! Ok, een beetje vuil wel, maar echt heel leuk!

Er is een quasi-oninneembare burcht bovenop een rots, er zijn straatjes die alle richtingen uitdraaien, Harry-Potterwaardige huisjes en een paar verborgen tuintjes en binnenplaatsen...

zoals ik dus zei, quasi oninneembaar

op de Royal Mile

Victoria Street

binnenplaatsje elvendertig

En winkeltjes! Ooh die winkeltjes!
En vermits we behalve vijf postkaartjes en wat voedsel nog geen geld hebben uitgegeven...

Uiteindelijk geshopt:
- 2 LP's (Iron Maiden en The Hollies)
- 2 theedoeken
- 2 dozen koekjes
- 2 prenten met een vos en een flamingo - ik hou van flamingo's... eigenlijk hou ik vooral van uiltjes, maar die hadden ze niet...
- 2 houten plaatjes: eentje met een vosje en eentje met Monty Python & the Holy Grail - die laatste voor de man cave, die eerste voor mij :)
- 1 awesome body voor Nico's toekomstige petekind
- 1 star wars t-shirt voor Nico - voor zijn verjaardag van 10 maanden geleden... ik sta een beetje achter

Ook nog wat gelachen:
- met Laura die in de hostel, wachtend op vertrek, vraagt "Waar is Wim?" - "Achter u. Al een kwartier of zo." - sneak level 10
- met Petra die met duidelijk zicht op het kasteel naar de tegenovergestelde richting wijst en vraagt "Het kasteel is toch die kant uit?" - again, het blijft een raadsel hoe ze gisterenavond alleen terug in de hostel is geraakt...
- met de Japanse gids die een pet-flesje zonder bodem als microfoon gebruikt

En niet zoveel later zitten we alweer in het vliegtuig richting Amsterdam.
En niet zoveel daarna vliegen we alweer boven het land der verkavelingen.

Nu terug afkicken van dat Schots accent...

Schotland - dag 9. nationaleparkwandeling

Zaterdag 28 mei. Creag Meadaigh.

De laatste wandeldag. Ik ben een beetje blij want ik ben het wandelen een beetje beu. Mijn lichaam ook. Vooral de linkerhelft. Alles van bil tot knie strubbelt tegen - auwtje.

Wandeling van de dag: naar het meertje Lochan a'Choire - volgens mij een teken dat ik terug moet gaan zingen - in nationaal park Creag Meadaigh. In mijn hoofd klinkt het als een combinatie tussen krek-met-ekk en het geluid van een inbelverbinding.  Volgens de walkhighlands-website is het krik mickey. Conclusie... doe maar iets :)

En er is weer vanalles om je aan te vergapen: kleine bloempjes, rode krulvarens, berken... Perfecte moment om te doen wat ik deze reis nog niet had gedaan - foei - namelijk een boom knuffelen. Moet je doen, 's leuk!

water... altijd goed

lieveheersbeestjesblad - zelf verzonnen

krulvaren - want het is een varen die krult

Aan het meertje worden - as usual - bokes gegeten en worden pogingen ondernomen om keitjes te ketsen. Mijn eerste en enige poging eindigt in een massale plons. Ik trek me dan ook wijselijk terug uit de competitie.

Bob wacht op Nessie of één van zijn vriendjes

We spotten mensen die de bergkam oversteken en bij elke stap het risico nemen om over een keitje uit te schuiven en tientallen meters in de diepte te storten - maar, by all means, doe uw goesting.
Ik bewonder sneeuwvlekjes op de bergkam - vanop afstand dus, da's wat veiliger.
En ik lijd een beetje koud. Want we zitten in een trekgat. En het waait. En de zon is weg.
Maar het kleine meertje is wel mooi. Ik zie er zo een waterdraakje in wonen.

van zodra ik mijn rug draai, komt hier een draakje boven... zeker van...

Een eindje in de verte valt nog één van de kastelen van de Queen te spotten, maar ik denk niet dat ze thuis was.

... of misschien daar links, aan het raampje op de tweede verdieping?

En dan gaat het - met een korte tussenpauze op een winderig terrasje - in één ruk naar Edinburgh.

Onderweg naar Edinburgh passeren we:
- Killiecrankie
- [mé mij] Kindallachan - snap je 'm, snap je 'm ;)
- een sterk staaltje bridge under construction

binnenkort te berijden, nu nog af te raden

- nog een paar 1000 bremstruiken

De avondetenqueeste blijkt niet bijzonder eenvoudig, maar is uiteindelijk zeer geslaagd.
Inclusief burgers.
Inclusief een warm vuurtje in onze nek.
Inclusief de Champions League-finale op twee schermen achter onze tafel. Ik voel een paar tientallen ogen in mijn rug priemen, want er zit - understatement - nog volk op het terras, maar toch even met gepaste vaderlandse trots juichen wanneer Carrasco scoort.
Exclusief Petra, want zij is opeens kwijt. Verloren gelopen. Naar eigen zeggen verblind door de zon en niet gezien welke pub we indoken. Nico en Joris en Laura en ik lopen nog een paar keer de boulevard op en af, maar het schaap is zoek. Als ze straks de weg maar terugvindt... oriëntatievermogen is nu niet meteen haar sterkste punt.

Wees gerust, het is haar gelukt. Hoe? Dat weet niemand...

... probably the power of Yeti-Marcel

Schotland - dag 8. rotswandeling

Vrijdag 27 mei. Quiraing.

"Goed geslapen?" - "Betrekkelijk." - "Betrekkelijk?" - "Uhu."
In vergelijking met de voorbije nachten betekent betrekkelijk: redelijk goed. Misschien wel omdat ik voorbereid was op heel slecht slaapmateriaal. 't Was dus nog wel ok.

Vanochtend vroeg zijn er twee zotten opgestaan om 4u30 om de zonsopgang te aanschouwen.
Eén van die twee zotten is mijn lief. 'k Had het kunnen weten...
't Is wel ok zo. Ik zal de zon wel zien na het ontbijt - muesli met ananassap, want mijn rijstmelk was op... Dat is ook nog altijd heel erg vroeg naar mijn normen.

Bob meets Cater-the-pillar

Deze voormiddag: Quiraing.
Het klinkt opnieuw als een dwerg of een ander fantastisch wezen, maar het ís ook écht magisch.
- er is een gat in de stenen muur, net zoals in Stardust - nee, ik ben niet terug in een ster veranderd...
- rotsen in de vorm van wachttorens en burchten - bijna onaards, zooo cool

de burcht...

... en zijn wachter

we kunnen alles aan :)

Ik zet mij op de rand van de afgrond - letterlijk - en geniet van het uitzicht. Dit is echt niet normaal.
De rest van de wandeling verdwijnt eigenlijk in het niets... Ik blijf hangen in het begin.

view'ke, yes yes, view'ke

Of wacht, niet te vergeten: Suske, het makke lammetje dat om aandacht vraagt en het in 10-voud ook krijgt. Amai, lammetjes zijn zo zacht <3

lammetje Suske

Maar we moeten weer verder.
Christophe vraagt of we nog even langs het strand willen stoppen. Ik vraag me toch weer even af wat ik onder strand moet verstaan.
Een baaitje met grote steenblokken en een pier met een dode krab. En een wel zeer doordringende zeegeur. Geen parelwit zand... nooit parelwit zand verwachten...
Petra doet een gokje in het Vlaams en zegt: "oh, een pierske!" - Wij: "euh, nee, gewoon ne pier."
Maar, we moeten het haar toch nageven, een Hollandse die Vlaams probeert, chapeau.

'strand'

Portree

In Portree wordt er nog even geshopt, gewinkeld en geterrast en dan trekken we alweer terug naar iets meer vasteland. Het blijkt nog een vruchtbare rit te worden voor de vriendin van Christophe - met dank aan het meisje die haar bergbotinnen maat 39 achterliet op de parking.

Ik hoop dat dit geen invloed heeft op mijn karma... ik had ze toch maar laten staan...

Voorlaatste hostel van de reis weeral. Time flies when you're having fun.
De gerant laat ons meisjes (en Nico) kiezen tussen een kamer met een dubbel bed of één met wc en douche. Ik wil nog wel eens graag náást mijn lief slapen, maar onder lichte dwang wordt het toch maar die tweede. En weet je, gewoon de kamer door kunnen wandelen naar het toilet en zonder nadenken uit de douche kunnen komen heeft zo zijn voordelen :)

Quiraing. Trotternish, een schiereiland op een eiland van een eiland

Oh ja. Als je je nog zou afvragen waar we ons 's avonds mee bezig houden...

Pirate Bob

Schotland - dag 7. klifwandeling

Donderdag 26 mei. Waterstein Head & Ramasaig Cliff.

Slapen in een 'echt' bed werpt zijn vruchten af. Al lijkt het alsof ik elke morgen een half uur vroeger wakker word. 4u41 was het vandaag... Don't ask. En het bed helt af en Nico's elleboog prikt in mijn rug.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben goed gezind vanmorgen :)

Waarom? Omdat ik mijn eigen ontbijt niet moet maken. En de afwas erna niet moet doen - ik ga in't vervolg toch twee keer nadenken om mijn vakanties in hostels door te brengen, denk ik :)

Op mijn bord: zalm en scrambled eggs - njammie. Op Nico's bord: een full option English breakfast dat gatverdekke mijn ogen uitsteekt. Spek, worst, beuling, eitje, champignonnetjes en bonen - bweik voor dat laatste, maar schooien voor de rest!!
Kleine Wims ontbijt heeft wat vertraging... het wordt - net zoals zijn bagage - vermoedelijk morgenmiddag nageleverd. ^_^

Het begint een trend te worden: de zon schijnt en het regent niet. Ik krijg nog een verkeerd beeld van Schotland :)
Het waait wel, fris en fel, dus ik doe m'n windjack aan, zie mijn schaduw en tegelijkertijd Darth Vader. Hilariteit alom.

come to the Dark Side - we have cookies

De wandeling belooft weer mooi te worden, langs de hoogste klifs van Skye. En opnieuw worden de verwachtingen overstegen. Het woord impressionant is uitgevonden voor deze uitzichten.
Ik word er warempel emotioneel van. Na de eerste stevige klim tot de top van Waterstein Head ween ik de ogen uit mijn kop. Ook de derde klim doet het... Sommige mensen moeten naar het toilet na een inspanning, ik bleit mezelf leeg. Wind, neem al mijn spanningen maar mee. Dank u.

gelukkig is er mijn steun en toeverlaat [foto met dank aan Joris]

uiterst rechts Hoe Rape - zonder zwans...

kustlijn

Ik fantaseer in tussentijd over elfenheuveltjes;

zeg nu zelf...

word uit mijn fantasie gerukt door dode schapen;

ik, zoekende naar beeldmateriaal voor de blog: "Nico, heb jij een foto van een dood schaap?" 

Nico: "nee, ik ben zo ni"
geen foto dus

 

we lopen over koekjes - geen idee wat het was, maar het klonk als het breken van crunchy zandkoekjes

told you we have cookies...

en gaan over een afstand van 50 meter zo'n 200 meter de dieperik in - kijk maar naar het profiel van de wandeling...

Na een shortcut van minstens 3 kilometer op het 'einde' van de wandeling en de gebruikelijke tussenstop in de supermarkt zijn we weeral op weg naar hostel n° - ik ben de tel kwijt.
Volgens Christophe is 't een leuke hostel, maar met slechte bedden - hoe kan ie dan leuk zijn O_°
Ok, ik geef het nog een kans. 't Ligt in Flodigarry (spreek je ongeveer uit als Pladdegerak).

Schotland - dag 6. feetjeswandeling

Woensdag 25 mei. Glen Brittle - Dunvegan.

De wandeling voor vandaag klinkt veelbelovend: Fairy Pools - feetjes ^_^ ik hou van feetjes.

De parking is wat aan de kleine kant maar er is nog één plekje voor de bus. Bij terugkomst stond de halve vallei onder de auto's...

En we zijn weer vertrokken: volg het riviertje stroomopwaarts - of volg het pad... of de Japanse toeristen... - en je komt als vanzelf uit bij de de naamkeuze voor deze wandeling. Appelblauwzeegroene bassins met glashelder water waar je zelfs met weinig fantasie elfjes en feetjes ziet rondfladderen. Love it!

 

 

 

Ook Bob en Marcel zijn weer van de partij

oh Marcel oh Marcel, wherefore art thou Marcel

klimmen voor beginners

Oh, en er is een kikkerprins - I kid you not.

Vandaag is eigenlijk een 'rustdag' - eindelijk :) 
Na het low profile wandelingetje van een uur of drie, volgt de lunch op het strand en een toeristisch bezoekje aan de whisky-distilleerderij. In afwachting van die rondleiding drinken we er nog eentje in The Old Inn. Nico buit ondertussen een toepasselijke app op tablet uit - jawel, er bestaat een whisky-app... Hij wil graag een goed doordachte keuze maken voor whisky-fles n°19 in de collectie - again, I kid you not.
De rondleiding eindigt met een proevertje. Voor grote Wim, kleine Wim en Nico smaakt Talisker Storm als een engeltje dat op hun tong pist, voor Laura en mij als een stuk turf dat opsmoort in onze mond. Over smaak valt niet te twisten, zegt.

Nico's drankkast ziet er effectief ongeveer zo uit...

tonnen Talisker

Isle of Skye, garant voor prachtige baaien

En het avondeten? Te bestellen bij de waitress, want vanavond eten we op restaurant.
Poging 1 bij het restaurant een paar 100 meter van de hostel slaan we beleefd af. Volgens Christophe 'vergane glorie', volgens mij vooral 'vergaan'... zonder glorie. De Edinbane Inn een paar kilometer verderop is daarentegen een voltreffer.
We eten goed en Bourgondisch: voorgerecht, hoofdgerecht én room for dessert... Njummie njummie njummie, I've got love in my tummy.

Bob aast op mijn toetje

Het avondentertainment? Life-muziek met viool, bagpipes, djembee, gitaar...

En het bed? Een zacht dubbel exemplaar met pastelgele lakens voor Nico en mij, bordeaux voor Laura en Petra, en - oh zo schoon - roze voor Joris en Wim.

Ik hou van rustdagen ^_^

Schotland - dag 5. strandwandeling

Dinsdag 24 mei. Isle of Skye.

Waarom toch... om 5u41 wakker :(
En snoezen in een bed dat te klein is... nieje... nieje nieje nieje.
Ik ben nu niet van de kleinsten, maar zo absurd groot ben ik nu ook niet. En als je je voeten tussen de baren - is dat eigenlijk een woord? - van het stapelbed moet steken... nieje... nieje nieje nieje.
't Was trouwens kiezen tussen koude voeten of koude schouders onder dat kinderbeddekentje... nieje... nieje nieje nieje.

Reismascottes Bob en Marcel hebben het wel gezellig gehad.

Na de munro, de berg en de vallei, staat vandaag het strand gepland. Niet het idyllische met parelwit zand of de palmbomen. Strandwandelen in Schotland = wandelen langs een rotsige kustlijn.
En omdat de wandeling geen lus is, doet reisgids Christophe het volgende: hij dropt ons 7 bij de start van de wandeling, zoekt een vrijwilliger om zijn rugzak te adopteren, rijdt met het busje naar de einde van de wandeling en loopt - ja, loopt - ons het komende uur achterna. Hij haalt ons in alsof hij drie minuten eerder even is gestopt op zijn nestels te knopen. Speciaal geval, die jongen...

geduldig wachtend op de terugkeer van baasje Christophe

Trekpleisters op deze wandeling: Suisnish en Boreraig. Nee, geen hobbits, ook geen dwergen, wel twee ruïneuse dorpjes die zo'n 150 jaar geleden in de fik werden gestoken door één of andere Mac. Inwoners grondig verdrijven. Om dan op dat grondgebied schaapjes te zetten. Want dat bracht meer op... Nogmaals, rare jongens, die Schotten.

een restje Boreraig

de kust <3

Op aangespoeld plastic en luidruchtige wandelaars na, een topwandeling. Zelfs/zeker met die twee overvliegende spitfires.
En weer één met geen druppel regen, maar met zon. Zoveel zon dat we met z'n allen een wielrennerslijf achterna gaan. Melkchocoladebenen van knie tot iets boven de enkel. En een paar verbrande gezichtjes.

photoBOmB

Na de wandeling is er nog:
- een set kalfjes te dom om de open poort van de wei te vinden
- een eeuwenoud kerkhofje met willekeurig geplaatste grafstenen en Keltische kruisen
- Petra die zich enigszins blasfemisch op een grafsteen neerplant
- middagsnack: overschot spaghetti uit de grote pot

- stop aan het tankstation samen met een DeLorean én een Minibusje

- traantjes bij Wim wanneer we de Talisker whisky distillery passeren maar er niet stoppen

Hostel van de dag: Skyewalker, waar we verwelkomd worden door - jawel - Luke Skywalker, Stormtroopers en C3PO.
 

Avondeten van de avond: selfmade Nico-burgers waar de helft van de hostel jaloers op was - onze groep was de andere helft...