Vietnam Ondersteboven - deel VIII

Ik sta bovenop het hotel, twee verdiepingen boven de ontbijtruimte, een beetje te contempleren. 't Is hier rustig. Ik sta vermoedelijk even hoog als verdieping 3 van de Saigon Skydeck in Ho Chi Minh, maar niettemin is het uitzicht echt wel knap. Ergens daar hebben we gefietst, ergens ginder hebben we gezwommen. Ik spurt snel naar de kamer om mijn Canon en zoomlens te halen; 't is een goei moment om het ding te gebruiken. Heb ik het toch niet voor niets meegenomen.
't Is tijd om te vertrekken want er staat weer vanalles op het programma. Eigenlijk geen idee wat... Misschien is het toch stilaan tijd om het reisschema een keertje te bekijken... De directrice van het hotel - die me qua uniform doet denken aan de directrice van de school in Roald Dahl's Mathilda en qua centimeters whitening cream aan een spook - komt ons nog uitwuiven en ontvangt tegelijkertijd direct een nieuwe buslading gasten.

Off we go, naar My Son deze keer. Een eeuwenoude tempelsite uit de Champeriode die - voor iemand die het nog niet bezocht - de allure heeft van Angkor Wat. Tempel(ruïnes) liggen verspreid in groepen A, B, C en D - het verschil is me niet helemaal duidelijk - tussen wild groeiende plantjes en groepen toeristen. Onder meer een groep wit 'gepette' Aziaatjes, familie met kinderen op sleeptouw en Spanjaarden.

ik denk dat die bij elkaar horen

Gids Ben heeft het uitgebreid - maar onverstaanbaar - over de tempels - denk ik toch, gezien de site waar we ons bevonden -, de bouwwijze - denk ik toch, hij wees naar de piramidevormige koepel waar licht binnenviel en zei iets dat leek op "light" -, de offers - denk ik toch, hij wees naar een altaarvormige tafel -, de beeldhouwkunst en decoratieve patronen - denk ik toch, hij wees naar beelden en decoratieve patronen -, en een opslagplaats - dat weet ik zeker, want er stonden dingen opgeslagen. Hij had het ook over roze olifanten kunnen hebben... niemand die het verschil merkte. Niettemin een fantastische site! Ik heb de ogen uit mijn kop gekeken en de lens van mijn Canon getrokken. Posing time! Tijd om Ramses boven te halen, tijd voor meerdere groepsfoto's en tijd voor de Nico-Suzanne levensboom op de ruïnes van groep A (voor de oorlog nog niet ruïneus). Die laatste won in populariteit want twee andere toeristen kopieerden prompt de pose.

Ramses verovert de wereld

beelden en decoratieve patronen

de Nico-Suzanne levensboom

Tijd om terug te gaan. Ben en Gertje waren ons ook even kwijt geweest. En het is bijna lunchtijd, wat wil je...

In Da Nang - daar is de gele drakenbrug weer - krijgen we onze lunch in zo'n 46 gangen geserveerd op een giga-draaiplateau. Dit gaat problemen geven als er twee gaan willen vechten voor het schaambrokje - doorgaans ben ik daar één van :D. De prachtige, weldadige, oorstrelende - ahum, hoesje... NOT - typisch Aziatische pling-plongmuziek - en ik heb het dan over zo'n drie nummertjes: pling-plong Lionel Richie's Hello, pling-plong Celine's My heart will go on en waarschijnlijk nog iets pling-plong van Whitney - stond op repeat. Ik kan het niet meer aan...
*... oei, ben even uit mijn schrijfconcentratie... er is een Ici Paris XL naast mijn komen zitten (op de ochtendtrein Antwerpen-Brussel) ... moet mij concentreren op mijn ademhaling... even kijken wat voor vrouwmens haar fleske heeft leegegoten vanmorgen... oops! 't is ne vent... ne kale dan nog!... miljaar... OK... ahum... ben weer OK*

De bus rijdt verder van Da Nang richting Hué, de vroegere hoofdstad van Vietnam. We rijden langs het strand en de baai - moeilijk te fotograferen want de hard waaiende palmbomen staan een beetje in de weg - richting een pas over een berg die sinds de aanleg van een tunnel wat rustiger is.

weet niet meer of de fietser voor- of achteruit ging

Het arsenaal altaartjes voor de verongelukten langs de weg doen ons - alé, mij toch - de hemel danken voor die tunnel. Toch, klein hartje bleef. Over de hemel gesproken, het regende. Het nemen van foto's van de baai werd aanzienlijk bemoeilijkt door de regendruppels op het raam... het nadeel van een Canon dat nogal fel scherp stelt. De naam van de pas - 't was iets met een V - is mij ontgaan. Gelukkig heb ik mijn reisgids nog voor thuis... het ding is quasi onaangeroerd Vietnam doorgereisd. Maar het was dus Hai Vanpas.
Op de top - waar het nog altijd stevig regende, tijd om mijn nieuwe regenjas op zijn effectiviteit te testen - valt er een baai te zien en een serie verlaten bunkers. Ideaal voor een Caroline-Suzanne-matching-regenjassen foto ^_^

'Een verse lading toeristen' moeten ze gedacht hebben... want wie zich ui de bus waagde, werd voor de tweede maal deze reis belaagd door souvenirvrouwtjes - een beetje het Vietnamese equivalent van Monty Python's killer rabbits. Hun lokproces en verkoopstechnieken kunnen wel nog wat subtiliteit gebruiken. Na "what's your name?", "how old are you?" en "where are you from?" komt "you buy from me?" toch wat te vroeg. Een "is this your first time in Vietnam?", een "how long do you stay?" en een "you are very beautiful" brengen daar geen verandering in. Zeker dat laatste maakt me quite suspicious. Ik probeer ze af te schudden met een "maybe later" en door verdacht enthousiast en geïnteresseerd de vervallen bunker te beginnen fotograferen en door er kordaat naartoe te stappen. Er zat wel een failure in mijn plan... ik moest terug naar de bus... langs... de madammekes. En... oh nee! Ze hebben Suzanne! Ze hebben Suzanne in de boeien - armbanden - geslagen. Wat moet ik doen? Mezelf in veiligheid brengen en in de bus duiken of Suzanne redden? Ik twijfel te lang en wordt bij de arm gegrepen - letterlijk... en behoorlijk pitserig - door een souvenirvrouwtje. Een andere dan daarstraks. Ik besef het, ik ben verloren. Ze slaat mij ook in de boeien - armbanden met bollen - en zegt "you buy?" Ik wil niet. Voor straf boeit ze me nog meer - twee armbanden met bollen - en zegt "you buy?" Ik wil wenen. Suzanne ook. Ik verman mij en onderhandel. Uiteindelijk betalen we redelijk duur losgeld maar we worden vrijgelaten. Gelukkig maar want Ben begint zenuwachtig te draaien - in plaats van te helpen onderhandelen, de verrader!
We willen vluchten naar de bus voor ze van gedachten veranderen, maar ik word tegengehouden door souvenirvrouwtje #1. "You no buy from me? You promise!"
Aaaaaah... kom zeg, mij nu ook nog een schuldgevoel aanpraten? Ik dacht het niet! Die vlieger gaat niet op!
"We HAVE to leave, NOW, sorry!" En doet dat beteuterd gezichtje weg!
Amai, nog nooit zo blij geweest da'k op een bus kon stappen.

We rijden verder richting Hué, stoppen nog eventjes aan een strand voor een sessie pootjebaden en foto's nemen en een plaspauze - niet in de zee he - ...

strandje

... en komen een ritje later aan in het hotel waar er - oh mijn God - een zwembad op het 11e en een spa op het 2e is *hartje*.
Snel een duik - oh heerlijk, friste - en Saskia en ik wagen ons aan de Vietnamese massage... deugddoend en overigens volledig synchroon.
Als herboren - min of meer toch - gaan we eten. Het restaurantje blijkt populair bij toeristen, ik zie geen enkele Vietnamees (behalve achter de toog). Geen idee meer wat ik besteld heb, maar Suzanne en Dorien gingen voor de tomatensalade. Hoe ik dat nog weet? Omdat de tomatensalade in kwestie bestond uit een bord waarop schijfjes tomaat. Punt.

We gaan er nog ene drinken he! Ik hou snel even halt voor het grote scherm met de voorlaatste rit van de Tour de France - just, thuis is het nog licht, 't is live - om te zien wie er aan het winnen is. Geen geduld echter, 't is nog 5 km en 't is bergop. Na een kleine zoektocht - waarin ik ontdek dat mijn bankkaart niet meer werkt, ergo: geen geld en leningen aangaan - kiezen we voor de happy hour 1 + 1 for free bar. Mojitoooooo team! Geef op die twee mojito's. En nog eentje om het af te leren. Maar oei, die komt met twee. Dat zijn er al vier...
Het alcoholtempo valt wel moeilijk vol te houden - to quote Jochen: ik ben geen 3x7 meer - zeker niet voor iemand die aangeschoten is bij een hap tiramisu. Dees komt ni goe...
Het aantal torens Jenga die neergingen waren evenmin amper bij te houden. We zijn wel vereeuwigd :D (zie onder).
In mijn bed denk ik "het valt nog mee". Niet te beschonken, maar wel te moe om nog buiten te komen. Maar we zijn wel forever in Vietnam.

forever in Vietnam

Vietnam Ondersteboven - deel VII

"Oooh! Er ligt een briefje op Suzanne haar bed! Van een geheime aanbidder!"
Suzanne duikt op haar bed en rolt het geheimzinnige papiertje open.
"Allerliefste Suzanne," beginnen Valerie en ik alvast, "je bent de mooiste, de liefste, de leukste", gaan we verder terwijl Suzanne probeert ons straal te negeren - met de nadruk op probeert :).
"Het is een verhaaltje voor het slapengaan," probeert ze nog.
"Ik hou van jou. Dikke kus *****" - de naam in kwestie werd bij dwingend verzoek gecensureerd... alle reisleden weten echter over wie het gaat ;).
"Zeeeeeg!"

Maar het was dus toch een verhaaltje voor het slapengaan - jammer eigenlijk, had wel leuk geweest zo'n liefdesbriefje van een niet zo geheime aanbidder -, één of ander sprookje over een prinses. Ik vermoed dat er ook een draak bij kwam - alle Vietnamese verhaaltjes gaan over een draak - ... of een schildpad - ze zijn ook fan van schildpadden. Maw, de vermoeidheid dolde een beetje met mijn kortetermijngeheugen (dat sowieso al dement is). Maar wat kunnen we nu goed slapen.

Na een doucheke in de ochtend in de bloedhete badkamer op naar het ontbijt. Giga-ontbijt! Heel veel keuze! En een beetje pling-plong muziek: de grootste Westerse dramahits - denk Celine en Whitney - in een pling-plong jasje wat de drama er nog meer vanaf doet druipen. 't Zou niet de laatste keer zijn.

Op naar de fietsjes. Er staat een fietstocht door de velden rond Hoi An op het programma.

de onbekende gids die veel telefoontjes kreeg... mogelijks van de mama

We volgen de lokale gids - geen flauw idee wie de man is - langs en door de rijstvelden, weilanden, bij de mensen achter 't huis, watertjes, rijstvelden enz.

Het eerste rijstveld was een echte attractie trouwens. Niet omdat het spectaculair was, maar omdat het het eerste rijstveld was. *Fotoshoot!* Er stond ook een maïsveldje. Jochen zei: "dit zal langkorrelrijst zijn." Wij moesten lachen.
We fietsen verder langs rijstvelden, bamboebruggen - tijd voor een reeks individuele foto's -, visnetten, rijstvelden, wegenwerken, schattige kindjes, rijstvelden enz.

fotogeniek, zegt

En ook een waterbuffel. De meneer ernaast wenkte mij. En onder het motto |doe ne keer zot, ge zijt al gewoon genoeg| kruip ik op de buffel. Na die slang van eergisteren... waarom niet? Ik zet mij op zijn rug en denk *ieuw*. Die korte haartjes zijn vies. Dat ding is warm. Zo'n hete buffel tussen uw benen... 't Is echt dat niet :s

niet voor herhaling vatbaar

Snel verder fietsen... - nu ja, snel... en het ging nog trager wanneer de gids telefoon kreeg, wat meermaals gebeurde :) - langs rijstvelden, een moestuin waar in de buurt een feestje aan de gang leek (partykaraoke door de luidsprekers, check), een lotusplantage midden in de velden (bereikbaar voor de goed geschoeiden - lees Teva-dragers - onder ons; de niet goed geschoeiden - lees teensletsers - waren hun schoeisel kwijt in de modder). Dan maar een fotootje van ver. Nico heeft waarschijnlijk wel een close-up van een bloempje. Hij is fan van bloempjes.

Suzanne en Dorien tussen de lotusbloemen

Het wordt stilaan tijd om terug te fietsen naar de stad - wat wil je, we hebben al zo lang niet meer gegeten. We zingen/janken nog wat Vlaamse klassiekers en manoeuvreren tussen claxonnerende brommers en camions naar ons lunchplekje. Een nieuw Vietnamees lunchke met verschillende borden, door te geven over de tafels heen. Tafels voor 14 personen blijken toch zeldzaam... 11 en 3 daarentegen gaat wel. Drie zijnde ik, Nico en Gertje. Ik voel mij gechaperonneerd...

In de namiddag werd het tijd om de geheimen van Hoi An te ontdekken. Ik ben altijd een beetje benieuwd naar een UNESCO-site. Zonder de gids weliswaar want den Ben bleek nergens te bespeuren. We kochten onze inkomkaartjes in een kiosk in het centrum en werden herhaaldelijk paniekerig afgesnouwd.
"Nee, je mag je fietsen hier niet parkeren! Ga daar staan!"
We gingen 'daar' staan, wanneer: "nee, je mag je fietsen hier niet parkeren!"
Beide uiteraard in schabouwelijk Engels met veel en dik Vietnamees haar op. We stelden de man gerust - alhoewel - dat het maar voor heel eventjes is. Een attaque'ske net op tijd ontweken.
Soit. Eerste stop: de Japanse Overdekte Brug. De Ponte Vecchio van Hoi An. Iets kleiner dan wel. Ook aan de bouw van deze brug hing een verhaaltje met één of ander monster vast. Wat ik onthouden heb, is dat er postkaartjes verkocht werden. Kopen! Eentje voor de papa en moeke, eentje voor de meter, de peter, de groottantes, de beste vriendin en mezelf... Ik heb er nog meer nodig, maar laten we hier al mee beginnen.

wierrookkegels, te branden voor heeeeeeeeele grote wensen

We passeren een tempel - dat volgens mijn gids het Kantonees gemeenschapshuis en volgens het icoontje een pagode is - met gigantische wierrookkegels en een overdadig versierde toegangspoort (perfect voor een foto) en bezoeken dan het Tan Kyhuis, een 18de-eeuws koopmanshuis, goed voor zeven generaties rijke families. En zoals het een echte Vlaming betaamt, gaan we langs achter binnen. Bij een theetje en een stoel krijgen we wat uitleg over het huis en ik verbaas mij er opnieuw over hoe klein sommige Vietnameesjes zijn. Ik zit, het (volwassen) theevrouwtje staat en we zijn even groot... Dat scheelt dus 40cm he!

Kantonees gemeenschapshuis, of pagode, of tempel...

Even een (geslaagde) marketingtruc op de binnenkoer: medaillons van de Vietnamese horoscoop: monkey (Suzanne) staat voor loyalty - alhoewel dit later in twijfel getrokken zou worden, maar gelukkig voor Suzanne door dé Viet toch zou bevestigd worden -, buffalo (Nico, en ik een beetje) voor hard working, tiger (ik een beetje) voor power - mijn geboortedatum ligt op de grens van het Chinees/Vietnamees nieuwjaar. Ik koop toch maar een tijgermedailloneke; de boeddha aan de keerzijde verzekert mij happiness. Ha! Dubbel chance!

bootjes

Ik ga met mijn souvenirshoppen nog even door in het Museum van Geschiedenis en Cultuur: lampionneke en een echte zijden sjaal voor ons moeke - die gaat content zijn - en dan moesten we terug naar Yaly voor de eerste passing. De kleedjes moesten overal wat ingenomen worden; bij Suzanne was er nog iets meer werk: "ik ben ne roze zak patatten!" Ze had gelijk. 't Was niet bepaald elegant. Er waren nog twee plastische beschrijvingen in de categorie |niet flatterend| - Suzy, fill me in, ik weet ze niet meer... weet alleen nog dat het grappig was :)
De madammen konden zich ook nog verlekkeren op ons mannen in kostuum. Die kontjes komen zo toch beter uit in kostuumdonkerblauw dan in een short zenne.

Mijn kleedje? Nog niet klaar. Net als dat van Sofie... Onze spanning wordt nog wat extra aangespannen. Over twee uur mogen we terug komen.

Ok... tijd genoeg voor een tochtje naar het strand! We gaan zwemmen in de zee! We fietsen en volgen logischerwijs de 'grote baan' wanneer Gertje plots de rijstvelden induikt. Wij fietsen haar braafjes achterna, terwijl zij de weg zoekt die we daarnet nog niet kwijt waren. Na wat gehobbel komen we terug op de 'grote baan' - 100m verder dan waar we hem verlaten hadden. Gertje dacht dat we het niet gemerkt hadden dat ze verkeerd gereden was. Wel dus...
Gelukkig was het niet meer ver. We parkeren de fietsen bij de laagst biedende fietsenbewaakster, lopen het strand op en duiken de zee in! Heerlijk! En WAT EEN GOLVEN! Jochen, ik kan niet wachten op de spectaculaire waterfoto's!!!!
Terug op het strand en met genoeg zout in de bek voor vier weken, probeer ik mij met de hulp van het Anneloes-en-Evelien-handdoek-omkleedhokje elegant terug aan te kleden. Het aankleden is gelukt, het elegant iets minder :D.
We fietsen terug - ik al Chi Coltrane zingend, op verzoek van Suzanne en Dorien - naar Yaly en deze keer is mijn kleedje wel klaar voor de passing.   ^_^   't Is keimooi   ^_^  't Is très moi   ^_^   En 't past goed bij donkerblauw - aldus Nico   ^_^   Ik wist da't goed ging komen! De laatste aanpassingen worden gemaakt terwijl wij gaan eten.
Terug naar Miss Ly, want het eten en de bediening was er best behaard... eh noemenswaard! Noemenswaard dus...!

We vieren later op de avond het leven en de nieuwe kleedjes/kostuums met cocktails. Veel cocktails :D en veel vreugde :D.
*hartje*

lampionnekes!!!

Vietnam Ondersteboven - deel VI

Door de vertraging van de trein blijft er blijkbaar nog maar weinig heel van de planning - die treinen met vertraging toch -, enkel het avondeten - al een chance! we hebben wel al een uur niet meer gegeten! Het ontbijt en de lunch op de trein bestonden uit - als ik me niet vergis - brood, ne pot confituur, een zak appelsienen en cashewnoten. Nico heeft misschien wel een foto... tenzij hij er niet aan herinnerd werd een foto van deze maaltijd te trekken ^_^
Op de bus - met een interieur van rood lederen zetels dat je instant naar de jaren 80 bombardeert - wordt de dagplanning voor morgen met een aan onwaarschijnlijkheid grenzende unanimiteit vastgelegd. Er was iets mis met optie 2, geen idee meer wat.
In Da Nang (centraal Vietnam) - de stad van de bruggen zo vertelt de gids - valt er nog snel in de vlucht een coole gele drakenbrug te fotograferen - 't is eens iets anders dan een tuibrug of die dingen van Calatrava.

Dragon River Bridge in Da Nang - een google-zoektochtje leert dat het ding ook van tijd tot tijd vuur spuwt... speciaal

De rit naar Hoi An rijdt verder langs een lange baan langs de kust die letterlijk de kloof vormt tussen rijk en arm. Kijk naar links en aanschouw de chicste, meest luxueuze resorts voor rijke tisten - en er wordt duchtig in decadentie uitgebreid -; kijk naar rechts en ontwaar krotten en ruïnes - van woningen jammer genoeg, niet van een tempel of zo. Een beetje verder naar rechts zijn wel de Marble Mountains te zien. Eeuwenlang vereerd en in marmer ontgonnen door de Vietnamezen.
Even een pipipauze in de marmerwinkel dan maar. En met marmer bedoel ik marmeren beelden en figuurkes en postuurkes en... in allerlei maten en vormen en gewichten en... die het materiaal in kwestie zich in zijn graf zouden doen omdraaien. Moest dat kunnen. Spuuglelijk was de norm. Ook wel Kitsch - met een hele grote K - genaamd.

Kitsch... meer valt er niet over te zeggen...

Uit puur ongeloof neem ik een klein ding op - geen idee wat het moest voorstellen - en hoor ik "you buy?" vlak achter mij - de eerste van heeeel veel zo zou blijken. Van 't verschieten laat ik het ding bijna vallen. "No, I'm just looking" probeer ik het madammeke van de winkel - ook één van velen, gemiddeld één per bezoeker om precies te zijn - af te schudden. Ik verzet drie stappen om het volgende überkitsch postuurke te bestuderen en voel de hete adem van hetzelfde madammeke in mijn nek. "You buy?" - "No!" Ik verzet nog een stap - zij ook - nog vier - zij ook - nog twee - zij ook.
't Is officieel: ik heb een nieuwe vreemdsoortig gevormde - want lijkt totaal niet op mij - schaduw. Voel mij een beetje Little John uit Peter Pan die achtervolgd wordt door een indiaan in sparrenpak. Ok, we zijn hier weg.
Gelukkig, ik heb ze afgeschud. Een beetje verder zie ik een überlelijk groenmarmeren Mariabeeldje staan en denk "Jezus Christus, dit gaat te ver." Een stap dichterbij en "you buy?"
Aaaaah! Stopt daarmee, vrouwmens!
Vijf minuten later ontdek ik dat de hele groep zich in zijn "gewoon ne keer kijken"-eerbaarheid geschonden voelt. Juweeltjes spotten zit er toch niet meer in. Den Ben - of Binh of zoiets - wil trouwens terug vertrekken. "The bus is ove thei," tussen drie giga Boeddha's en twee monsterbeelden - ha pleonasme! Rij dat alstublieft omver, meneer de chauffeur. Suzanne en Jochen laten zich nog snel fotograferen tussen twee of drie speciale beeldjes - het kunnen er ook 26 geweest zijn - en daar gaan we weer.

De rest van de rit is er nix bijzonders gebeurd - of misschien wel, maar dan heb ik het gemist. Maar als ik dit nu niet zou vermelden, zat er een gat in het verhaal en dat kan niet he, we streven volledigheid na.

Ok, genoeg geluld. Aangekomen in het hotel staat ons de beste ontvangst ooit te wachten: een ijskoud nat verfrissend doekje en een sapje. Check! Leuk hotel! En OMG!! Er is gewoon een echt zwembad. Met water en groot genoeg voor 13 man! Jahoo! Heel leuk hotel!!! We kunnen ook onze kleren laten wassen - mag al wel na een week, de eerste stukken beginnen te stinken - ofwel aan 25.000 dong (€0.90) per stuk in het hotel - mmm, valt wel duur uit voor een onderbroek - ofwel per kilo bij het winkeltje naast het hotel. Optie 2 it is.

Goed! Paspoorten inleveren, sleutel toe-eigenen, sprintje naar de kamer, drop die rugzak, graaf naar die bikini en rennen naar het zwembad. Dit moment vraagt om - en krijgt - een BOMMETJEEUH! *plons*
Amai, na zo een nachttrein noem ik dit genieten! Ideaal momentje voor Jochen om zijn waterdichte camera te testen. Zijn onderwaterfoto samen met Suzanne en mij is echt wel een profielfoto waard.
Blijkbaar inspireerden we de andere hotelgasten om ook een duik te nemen want de balkons van het schijnbaar lege hotel stonden opeens vol met Aziaten in zwempak - of gewone kleren die blijkbaar nat mochten worden - en handdoek. Twee minuten later zat het zwembad vol en ging de decibelmeter de hoogte in. Niettemin was het nog steeds genieten. Nog een een BOMMETJEEUH door Nico en Jochen - 't staat op de gevoelige plaat -, nog wat onder- en bovenwaterfoto's, een wedstrijdje om ter eerste naar de overkant 'zwemmen' - twee slagen - en douchetijd. Half druppend loop ik het hotel door naar de kamer en duik onze bloedhete badkamer in.
Proper gewassen en alweer aan het zweten trekken we naar het avondeten. Ditmaal bij een Amerikaan met heel veel dienstertjes met een blauw t-shirt die half zo groot waren als hij. Hij heette Miss Ly. Alé, niet hij. 't Was geen travestiet. Miss Ly is zijn vrouwtje en het restaurant. Hij was een harige Amerikaan. Heel harig. Te harig. Als er haar op de knokels groeit, kan je dat wel zeggen.
Ik heb zijn vermoedelijke rughaar uit mijn visueel voorstellingsvermogen moeten bannen vooraleer ik kon eten. 't Was veel haar, 't duurde ff. Maar het eten was lekker.

En dan! Dé experience van Hoi An: kleren laten maken! Ik heb al een zomers kleedje in een leuke print voor ogen en misschien een shortje - vermits ik mij tussen hoeveelheid mee te nemen lange broeken en shortjes vergist had. Had ik al gezegd dat het warm was? - of misschien twee kleedjes of...
We stappen binnen bij Yaly Couture en ik verander van gedacht. De gedisplayde kostuums nodigen uit to iets meer. Een avondjurk zal het zijn. Maar wat voor één? De madammen zetten zich in de zeteltjes met een gigantische stapel catalogi - lees: knipsels uit de Vogue, Cosmo en Flair (echt waar!) met vrijetijdskleding, mantelpakjes, modellen-'confectie' (not! alles behalve off the rack) en oscarjurken van de groten der aarde. Kiezen... dat is iets anders. Ik weet vooral wat ik niet wil. Blijven bladeren, we vinden wel iets.
Intussentijd houdt Anneloes zich met een voortreffelijke professionaliteit bezig met de mannen. "Jochen, jij hebt iets nodig met een krijtstreep, dat verlengt. Nico, jij donkerblauw en een niet te fijne streep. Frederik, dit is een goeie stof voor u!" En elke vraag van de kleine naaistertjes werd steevast geretourneerd met "I'll ask Anneloes." Gelukkig was er Anneloes! "Zonder Anneloes had het nooit zo goed geweest!" dixit Nico. ^_^

Bij de madammen vielen ondertussen al wat beslissingen. Zelfs bij mij - oh mirakel! Lang zou het worden, open rug en halterdecolleté. Stofjes kiezen nu. Miljaar, nog eens kiezen. Effen kleur of motiefje? Ok, effen kleur want ze hebben geen motiefjes à la moi. Maar effen is zo effen...
En toen verscheen een gloeilampje boven mijn hoofd. Koningsblauw met een geel accentje. Très moi! Ik voel het, dit komt goed! Nog even de maten opnemen en morgen terug voor de eerste passing.
Spannend...

Dat moet gevierd worden met een cocktail. "Rechtdoor en dan rechts," krijgen we het advies. Rechtdoor en dan rechts gaan we en ergens halverwege worden we geronseld door een jonge Australiër achterop - wat dacht je - een brommer om naar dé bar van Hoi An te komen. Eenmaal daar bleek die leeg. "Many people later!" Ok, dan komen we later terug - not - en gaan we eerst nog op café ne cocktail drinken. Iets chemisch groen voor mij, Nico en Dorien - de ranzige Cuba Libre heb ik teruggegeven -, iets blauw, geel en oranje werd er ook gedronken en de Jochen zijn drankje werd in brand gestoken. Uiteraard werd er ook keileuk gebabbeld. De wandeling terug was ook leuk (en ver).

Wat een heerlijke reis is dit toch!!! ♥♥♥

Vietnam Ondersteboven - deel V

"De gids zegt dat we best ten allerallerlaatste om 22u aan het hotel vertrekken naar het station. De trein vertrekt rond 23u." - " Hoe ver is het rijden?" - "10 minuutjes."

O_o

Had ik al gezegd dat Vietnamezen zich niet graag haasten?

Op de bus - opnieuw half bedolven tussen een lading rugzakken - demonstreert Nico nog een streepje gevechtsportmoves. Ik bied proefkonijngewijs mijn arm aan en denk achteraf "Caroline, dat was ni slim". *pijntje*
Maar nee! We zijn niet kleinzerig! Kijk maar hoe ik mezelf kan laden gelijk een muilezel: twee rugzakken, een draagtas èn... nog een zakje van Gertje - eentje met voedsel, dus als ik wou eten, moest ik wel.
De boyz Nico en Jochen gaan voor de Vietnamese experience d.i. samen met twee wildvreemde - vermoedelijk - Vietnamezen in een coupé slapen. Er wordt volop gespeculeerd over de cabinegenootjes - één jonge Vietnamees was al naar binnen gewandeld - tot een vrouw met twee kleintjes haar intrede doet. Daar ging de mannen hun nachtrust :). Jochens "da meende ni he" verraadde hoe blij hij was. Prachtig verhaal om aan het thuisfront te doen! "Hé, weet je nog die keer dat we de nachttrein namen?"
Sofie en ik doen een babbeltje met de dame die voortreffelijk Frans spreekt - en voor een reisbureau werkt - terwijl de jongens stilletjes toekijken en in hun lot berusten. Toch maar even uitstel van executie. 't Is nog vroeg op de avond. We bombarderen één van de coupés tot partywagon en testen de draagcapaciteit van de bankjes tot het uiterste - ja zenne, 300 kilo wordt gedragen zonder vervaarlijk gekraak.
Alhoewel, onze bezigheidstherapieën zorgden toch voor enig kraken van de hersenen - niet in moeilijkheidsgraad, wel in absurditeit.

Deel 1: een tweede sessie voorlezen uit Vijftig Tinten Grijs. Eén zin moest Nico als apotheker wel voorlezen: "Heb je al een Ibuprofen genomen?" Voor de rest viel de eer opnieuw te beurt aan Anneloes, dit maal voortreffelijk bijgestaan in geluidjes door Valerie. Bij de zin "Toen pakte hij een condoom." viel ze even uit haar rol met de commentaar "ja, weg sfeer!", maar verder deed ons Valerie het verhaal bijna tot leven komen. Ware het niet dat het ding echt té slecht geschreven is. Tien - blijkbaar zeldzame - niet-fans verzameld op 3m², zegt!

Deel 2: toekomst voorspellen met een set speelkaarten. Voor ons mannen: vier Dames door het lot gekozen; voor ons madammen: drie Heren (niet te kiezen, ah ja, er waren er maar drie) en één Dame (vertolking van ons (lesbische) Gertje). Het uiteindelijke net intriges werd zodanig onontwarbaar dat Days of our Lives er nog een puntje aan kon zuigen! Seks, orgieën, kindjes maken bij de ene en laten opvoeden door de andere... Romantische strandwandelingen en bloemekees zaten er onschuldig ook tussen. Om een ideetje te geven:
1. Saskia krijgt vier kinderen met Frederik. Op de vraag wie die gaat opvoeden becommentarieert Frederik: "ik ben een koekoek."
2. "Met wie heeft Evelyn de meest kinky seks?" - de kaarten wijzen Jochen en Nico aan - Jochen: "met zo een bal in uwe mond." - waarop Sofie: "Wie zijne bal is dat?" - volgens de kaarten die van Nico - "Wie neemt niet deel aan het kinky quattro'tje (Fre, Jochen, Nico of Gertje) - Nico...
Hij was trouwens droevig dat hij in de coupé vanonder lag en Jochen vanboven...

Na nog een reeks leuke babbels - het leek wel alsof we elkaar al jaren kenden - oogjes dicht en snaveltjes toe... voor een kort en rammelend nachtje. Ik kan u verzekeren, als je de slaap niet snel kan vatten is een nachttrein in Vietnam niet bepaald de meest ideale setting: een wiebelende trein, rammelende sporen en rochelende Vietnamezen op de gang... perfect voor een goed nachtrustje - NOT.
's Nachts geldt trouwens de regel: "opgepast, slapende Vietnamees, trap er niet op." Ze liggen losjes verspreid op de grond of op een aantal stoeltjes - formaat eerste kleuterklas.
Er begon al een schemertje door de gordijntjes te schijnen en we zijn - duh - wakker. Ik herinner mij dat het reisprogramma iets vermeldde à la "neus tegen het raam en genieten maar van het landschap." Ik zie beboomde rotsen, rijstvelden en dorpjes in een zweem van blauwgrijs ochtendgloren. De volgende moment dat ik kijk, schijnt de zon - dus toch iets geslapen - en hoor ik bekende stemmen op de gang. Jochen en Nico waren al een tijdje uit hun slaap gehaald door de klein mannen en stonden uitgebreid het landschap te fotograferen. En terwijl de kar met Smekkies in alle Smaken passeerde, begonnen de kleintjes wat aandacht op te eisen - de mammie sliep. Kietelen, oppakken en wat op en neer de trein wandelen, kopke door het raampje steken... Kleine Vietnamese vriendjes maken, zo doe je dat! De trein had trouwens een uur vertraging - niet anders dan in België met andere woorden - dus ze konden op een uur extra entertainment rekenen van mezelf, Nico en Sofie.

Binh - of Bao - Ondersteboven

Ik was een beetje uitgeput bij aankomst in Da Nang. 't Was er warm ook. Maar gids #2 - ik ben zijn naam vergeten; volgens Nico was het Ben, maar dan anders geschreven - kwam ons al tegemoet om de groep naar de volgende aircobus te leiden - dat koud-warm-koud-warm is toch niet zo bijzonder gezond hoor - en op naar Hoi An, UNESCO werelderfgoed - mijne coté dus ^_^

PK op vrijdag

Enkele vrijdagen geleden was ik op een feestje en deed een 'scan'. Gebeurt automatisch. Zo'n beetje zoals mijn turnleerkracht uit het middelbaar die nergens binnen ging vooraleer ze wist waar de nooduitgangen waren. Of een koukleum-vriendin die onmiddellijk op zoek gaat naar het warmste plek in de zaal, doorgaans de plek waar de chauffage hangt.
Ik scan automatisch op potentieel. Mijn grootte heeft zijn efficiëntie - of is het haar? - daarbij al bewezen. Al het knappe manvolk dat mijn blik op ooghoogte in kikkerperspectief retourneert, valt af - het teenslipperverhaal en al. Dat heeft trouwens niets te maken met vooroordelen. De evolutietheorie staat mij daarin bij (echt waar!).
Dus, het was een feestje met veel volk - het ging dan ook door in een grote ruimte. En ergens in die staalkaart van menselijke diversiteit vond ik een schoon exemplaar - mannelijk uiteraard. Eentje met een dotje. Lang haar doet iets met mij.
Ik toon hem aan mijn vriendin die mijn keuze beaamt.
De andere vriend vraagt "wie was het juist?"
"Die daar, met zijn dotje," antwoord ik.
"Ah, die ken ik!" zegt hij - net mijn grootmoeder, kon je ook nergens mee komen zonder dat ze iemand kende - "alé, kennen, ik kom hem vaak tegen in de Colruyt... Hij heeft een vriendin."

...
Typisch...

Vietnam Ondersteboven - deel IV

Maar eerst nog een dag de Vietnamoorlog ervaren. De bus brengt ons naar de Cu Chitunnels waar de Vietcong ondergronds gingen in hun strijd tegen de Amerikanen.
Tijdens de rit passeren we een lijkwagen - zeg maar tempel/mausoleum op wielen - en een rubberplantage. Gertje demonstreert en trekt een rekker rubbersap uit een boom. We rijden verder langs steeds kleiner wordende wegen - ik het het gevoel dat we sebiet bij den boer achter 't huis zitten - en komen aan bij de tunnels. Eerst nog een obligatoire plaspauze en dan toont An de map van het gebied. Het deel dat wij gaan bezoeken is een zakdoek vergeleken met de oppervlakte die alle tunnels in beslag namen. Gigantisch! Er is ook iets met een zwembad, maar dat heb ik niet goed begrepen. De rest ook niet.
We duiken de inkom en meteen ook de eerste tunnel in, maar zijn afmetingen en zwembadbetegeling doen vermoeden dat deze geen deel uitmaakt van de ervaring. Na een kort, schel filmpje - ik heb niet opgelet, sorry. Iemand? - begint de echte rondleiding met meteen de eerste experience. Een gat in de grond ter grootte van een kleine laptop met een plankje en wat bladeren. Verdwijn in dat gat, luidt de opdracht.
Ok! Intrekken die poep! Ik ga zitten, steek mijn benen in het gat en denk "die Vietcong waren half zo groot als ik, lange slungel. Hoe geraak ik hier in?" Wel, onkruid kruipt waar het niet gaan kan. Ik zak door mijn knieën, pak het plankje waar Sofie nog wat blaadjes op strooit, lach nog een laatste keer naar het leger bemande fototoestellen en verdwijn in de grond...

bijna verdwenen

Het is hier stil... en klein... en donker...
Ik schiet terug omhoog vooraleer één of andere grapjas zijn voet op dat plankje zet en laat de eer aan de volgende. Nooit een held geweest in kleine, donkere ruimtes. Geef mijn Canon maar terug, ik trek wel wat foto's.
Van de boobietraps bijvoorbeeld. Mijn inlevingsvermogen komt iets minder van pas wanneer gids An met stok het gecamoufleerde valluik open duwt.

oef! dat moet zeer doen!

Ik voel een staak prikken in mijn been... of was het een mug? Nog een paar van die boobietraps en ik denk in 't vervolg twee keer na vooraleer ik een onbekende deur open.
Inventief waren ze wel die Vietcong. Zich wassen met Amerikaanse zeep en schoenen die een andere richting lijken op te lopen - allemaal om den Amerikaan om de tuin te leiden.

gestripte tank

De verroeste tank was een ideaal plekje voor een nieuwe groepsfoto. 't Was weeral even geleden. Btw, ik had thuis pas door dat er geen rupsbanden op het ding lagen - wist dat er iets mankeerde he!
Ik kruip in en uit de tank en voel me toch even een kind in een ballenbad, ondanks de setting. Ik klim graag... 't Duurt maar heel even want in de verte wordt wat afgeknald. 100.000 dong (zo'n €4) voor 10 kogels met een AK47 zo blijkt. Tijd voor de categorie |ik heb iets zots gedaan vandaag|. We kopen kogels, zetten een koptelefoon op *jawsa, dat maakt lawijt, amai mijn oren!* en de begeleidende Vietnamees - zonder koptelefoon of oortjes die zo potdoof moet zijn dat hij zijn tinitus niet meer hoort - laadt mijn AK47. Ik twijfel nog of ik op het doelwit of op de berg zand moet mikken, haal de trekker over in in een fractie van een seconde zie ik mijn kogel verloren gaan in de zee van eerder afgevuurden, hoor ik een knal verontrustend dicht bij mijn trommelvliezen en - vooral - voel ik de kolf van het geweer in mijn schouder rammen. Terugslag noemen ze dat dan! Miljaar! Maar... best wel cool. En dat voor iemand die zelfs nog nooit een loodjesgeweer op de kermis heeft afgevuurd. Alleen een waterpistool, en ja... Al goed trouwens dat het mikken op doelwit niet op punten stond...
En in de categorie |boys and their toys| gaan Jochen en Frederik ook even voor de mitraillette - de echte, niet het broodje met frietjes.

we waren niet bepaald de eersten

We passeren nog een naaiatelier en een schoenenmaker en gaan dan voor the real tunnel experience. Lees: je even Vietcong voelen en dat 100 meter gebukt in de pikdonker - natuurlijk ben ik mijn zaklamp thuis vergeten. Ik negeer mijn acute claustrofobieaanval en volg de pijlsnelle gids de grond in. Pijlsnel is letterlijk te nemen trouwens. Jochen, Suzanne en ik kunnen hem nog net half lopend - gebukt lopend welteverstaan - bijhouden, de rest - geen idee wie nog achter mij zit - verliest terrein. Sofie demareert even, maar gelukkig houdt de kleine man van tijd tot tijd - d.i. om de 20 meter - even halt bij de ontsnappingsroutes.

tunnel view

Even een stukje op de buik - gelukkig was het donker want dit was hét moment voor de minst elegante beweging EVER - en enkele tientallen meters verder zijn we al weer boven. En nog wel voor de acute claustrofobie toesloeg. Alhoewel... mijn bibberende handen, knikkende knieën en dat wee gevoel in mijn maag verraden iets anders. Niets wat een theetje en één of andere wortel niet kan oplossen.

Back to reality: de bus. We rijden van bij den boer achter 't huis terug naar Ho Chi Minh. Dat van dat zwembad was trouwens een misverstand. Stukje krokodillenvlees achter de lunchkiezen - lang moeten kauwen, was een beetje taai - en we gaan voor deel 2 van de war experience in het War Remnants Museum in de stad. Saskia kiest voor een tempel even buiten het centrum en achteraf gezien kan ik haar geen ongelijk geven, want dat museum heeft mij letterlijk lam geslagen. Foto's van wat agent orange aanrichtte, foto's van verminkte mensen, foto's van letterlijk de laatste seconden uit het leven van Vietnamese burgers. Ik laat een paar tranen en weet even niet goed waar ik sta. 3.5.0.0. uit Hair staat op repeat in mijn hoofd en ik weet eindelijk waar het nummer over gaat... Dat zet de voormiddag behoorlijk in perspectief.

Nog onder de indruk en met pijn in de rug en schouders - dat lam geslagen was echt letterlijk te nemen - wandelen we terug naar het hotel, maar niet zonder eerst de plaatselijk Joris IJs te passeren - lees: ijscremekar ter grootte van een pizza delivery brommer, met navenante koelingcapaciteiten. No worries, we hebben niets gekocht... weinigen voelden zich geroepen een voedselvergiftiging op te doen.
De avond zal uiteindelijk iets vrolijker afgesloten worden met de Sky Bar experience. 't Is even zoeken naar de juiste ingang, maar wat een resultaat... Uitzichtje van op de 53e verdieping inclusief cocktail'ke. En dat bij zonsondergang... *hartje*

cocktailtje in de Sky Bar

Ik voel me extra gigantisch ten opzichte van het kleine, fijne vrouwtje achter de bar die dan nog eens een paar trappen lager staat, maar bestel mijn drankje en geniet. We babbelen, lachen en fotograferen wat af en vermits het happy hour is vergeten we de tijd een beetje - wat wil je, in zo'n setting en met zo'n leuk volk - maar daar is Gertje al weer. We eigenen ons nog snel de VIP-lounge toe en dan vertrekken Suzanne, Nico en ik voor onze challenge van de dag: de trap van 53 naar 0. Bleek dat de challenge er voornamelijk in bestond de mensen ons gek idee uitgelegd te krijgen. 't Pakte ni. Challenge failed. Dan toch maar de lift. Suzanne vond het zo erg niet... ze kreeg nog een massage van mij toen we beneden zaten te wachten. Veel beter dan die massagestoeltjes een verdiep hoger, al zeg ik het zelf.
Snel nog een Italiaans hapje eten bij de Vietnamese Thai - of een Thais hapje bij de Italiaanse Vietnamees -, overigens in een voortreffelijk comfortabel stoeltje *hé Jochen!*, en de bus wacht al weer om ons naar het station te brengen. Nachttrein #1 here we come.

En ze zullen het geweten hebben! ... En wij ook ^_^

Vietnam Ondersteboven - deel III

… maar dat bleven ze niet. Stormpje zegt, inclusief ratelende rolluiken, kakelende hanen, blaffende honden, keffende … ehm… keffers, luidende klokken en nog zo van die lawaaikes. Slapen? Ik dacht het niet. Ik had wel een waakhond naar en van het toilet ’s nachts – ik was er bijna op gaan staan *oops*.

Voor het ontbijtje kregen we van An een kleine rondleiding op de lokale markt. Lees: kratten en tonnen als kraam, plastiek zeilen en golfplaten als dak, fruit in alle kleurtjes, snoep in alle vormen, levende vissen in een teiltje met 3cm water, padden per twee samengebonden in diezelfde teiltjes en brokken vlees op een onhygiënisch houten bakje in, laat ons zeggen, een temperatuur van 32°. Ik zie Benny Bax al wenen. Oh ja, laag was het er ook. Koppen scheef, check. 1.75m + zoekt naar gaten in het dak.

lokale markt

Na het marktje, ontbijt achter de kiezen, bootje in op weg naar een bonzaïboomkwekerij. Tijd voor een volgend hilarische momentje moest hij gedacht hebben. Nico wisselt van plaats met het Vietnamese roeivrouwtje in een geweldige rode broek met witte bollen, begint te roeien en slaagt erin binnen de 30 seconden de boot dwars op het rivierke te zetten. De fotoreportage spreekt voor zich :D

volgende keer met uw voetjes roeien, Nico

Even een Miami-gevoel met de palmbomen op de oever en zwaaien naar de kindjes die verrukt lijken onbekend volk te zien. Next: eten. We beginnen al te speculeren om de naam van de reis te veranderen naar ‘Vietnam Straks kunde me Rollen’. Hapje fruit – heerlijk die watermeloenen, ananassen en dragonfruit (da ga ’k missen thuis) – maar nog leuker: de hangmat – heeeeerlijk (moet ik toch een keer aanschaffen) – en helemaal zots: de huisslang.

En onder het motto |doe ne keer zot, ge zijt al gewoon genoeg| doet de dees een stap naar voor en krijgt de slang in haar nek. Loodzwaar en lekker fris. En zolang het ding niet begint te kronkelen is er niets vies aan. Gelukkig maar, want het baasje was ’t ondertussen al afgebold. Eigenlijk jammer dat ik hem al moest doorgeven, maar er waren nog gegadigden. En twee meisjes die uit plaatsvervangende doodsangst hun fruit even lieten staan en enkele tientallen meters verder gingen staan.

Een mens zou bijna vergeten waarvoor hij initieel naar hier kwam: de bonzaibomen. Ook wel gebruikt als kerstboom blijkbaar. Hopelijk waait de trend niet naar Europa over. Zo’n bonzai met ballen lijkt me toch echt geen zicht.

Soit, we wandelen terug naar de homestay en kiezen voor de wandeling van 40 minuten, vermits de ervaring ons ondertussen al leerde dat tijdsduur relatief is: 30 minuten wandelen = 10 minuten, 20 minuten varen = 5 minuten… De Vietnamezen haasten zich niet zo graag… We passeren die heaven/hell-fruitboom van gisteren - waar je niet onder mag gaan staan want als zo'n ding op je kop valt, ben je pietdood... mmm, alles voor de foto denk de dees ^_^ -, een huisaltaartje dat nogal veel weg heeft van een vogelhuisje en een schattig kindje dat zijn voormiddag besteedde met het zabberen aan een bananenblad - is hij wel even zoet mij, lijkt mij.

Vanaf de homestay opnieuw de boot op naar de lunch – wat had je gedacht – en het onvermijdelijke Titanic-voorstel valt. Nico wil mijn Leonardo wel zijn. Momentje voor na de lunch :) eerst eten. Met! een koddig nieuwigheidje: een miniatuur-Vietnamees in komkommer. Eentje die een gigavis vangt en eentje met twee rijstmandjes. Superschattig! En populair bij de fotografen onder ons. 

rijstman

Nog even hangmatten, bloempjes fotograferen en op naar de krokodillen. Maar na die slang van vanmorgen stelden die bek opensperrende toekomstige sacochen maar weinig voor. De bamboobrug daarentegen… Challenge accepted! En ineens met drie he: yoga-moveke van Nico, Suzanne en mezelf, check. Benieuwd trouwens naar de foto’s.

Hup, back to the boat en terug de bus op naar Ho Chi Minh. Dju, Titanic-momentje vergeten. Maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met de brommer eenden. Minstens 50 levende stuks. Bijna meer dan het gemiddelde veetransport in België toelaat. Gaia zou wenen. Wij moeten lachen. Dit is echt té grappig!

Back in Saigon – tot grote opluchting van Suzanne wiens plasophoukunsten zwaar op de proef werden gesteld – hadden we even wat vrije tijd en zijn we Jeanne de Topshop in gevolgd. Even shoppen kan nooit kwaad. Zeker niet als 7 vrouwen de paskotjes induiken om te showen. De proper gewassen mannen kwamen net te laat :). Nog even slenteren door de rest van het shopping center en off we go naar het avondeten op het 10e verdiep van één of andere toren. Leuk uitzicht, vuile ramen. Vanop het terras een verdiep hoger was ’t al beter. (Bewogen) fototijd: er wordt gewillig geposeerd voor de toren met gekleurde streepjes. Suzanne schiet nog snel een verdieping hoger om naar het zwembad te gaan kijken dat er zou moeten zijn en komt al gierend terug. Plonsbad bleek een correctere term.

Ho Chi Minh by night

Mijn  pinapple juice kwam trouwens met een supercoole ananasversiering in vogelvorm. Die van Suzanne ook. Vuistje! Foto!

ananassap met een vogel

Laatste stop van de avond: cocktails op het dakterras! Supersetting! Supervolk! Superleuk! *hartje* Daar kwamen we ook te weten dat Anneloes charisma bij mannen niet belangrijk vindt.

Mopje van de dag: na afloop van het avondeten op het 10e en het fotomomentje op het 11e namen Suzanne en ik de trap, de rest de lift. En geweten hadden ze het! Altijd leuk om de lift op elk verdiep te laten stoppen *gni gni*

Doel van morgen: de trap nemen vanop het 53e. Sky Bar à ground floor... challenge accepted!

Vietnam Ondersteboven - deel II

‘Mekong Cruisen’ zegt de planning. En een bootje varen op de Mekong deden we!

Maar eerst nog een busritje van drie uur van Ho Chi Minh City zuidwaarts naar Cai Be. En meer dan een half uur heb ik met een pen en mijn boekske in de aanslag gezeten, wachtend op een geschikt moment om te beginnen schrijven. Geen avance. De staat van de wegen is navenant gelijk in België. Nog een streepje slechter eigenlijk. En ja, er valt ook gewoon veel te veel te zien.

Brommers bijvoorbeeld. En hun gehelmde bestuurders. Eventueel met extra pet en/of kap onder de helm. Ik kan er trouwens niets aan doen, maar ik beeld me in dat die dingen ’s nachts omgekeerd naast het bed staan. Het blijft trouwens indrukwekkend hoe ingenieus er hier getast wordt. Of… toch teveel om te laden? Zet een passagier achter je en laat die mens een kar trekken.

nieuwe dimensie voor het woord 'aanhangwagen'

Ook gepasseerd: graven middenin de rijstvelden – Jochen neemt de taak van gids even op zich en verklaart – koffieshops met hangmatten – lees: zes palen en een golfplaten dak met *mmm… ik moet er dringend eentje aanschaffen* hangmatten – en verkeerslichten met een aftelklok – uitzonderlijk handig! moet in België ook ingevoerd worden – enzovoort.

Nog enkele bedenkingen: met vier op een brommer is normaal, sokken in teensletsen ook. Een wit velleke is wat ze willen, ook al is ’t geen zicht. En ook al wordt in het zuiden geen hond meer gegeten, er zat er wel eentje tussen de commisjes van brommer #402736.

Tussen de korte les Vietnamees – afhankelijk van de intonatie betekent chao 'hallo' of 'rijst' (kwestie van ook weer niet té veel eten te bestellen) – en het mopje van de gids door – iets met visjes, kaka en een blik naar boven – kwam Jochen nog af met een verhaaltje van ‘Spuiten en slikken op reis’. Neuken met ezels blijkt bijzonder populair te zijn bij jonge mannelijke maagden ergens in Zuid-Amerika. Hilariteit alom. Ik heb het gevoel dat er nog veel gaat gelachen worden.

Na de lange busreis springen we de boot op naar de attractie van de dag: de drijvende markt van Cai Be, een marktje met boten waarvan de koopwaar als een uithangbord aan een lange bamboostok hangt te bengelen. Een rondje langs de markt, even de Mekong-delta/rivier/zijtak… op – mmm… lekker fris – en het shoppen kon beginnen. Nu ja, shoppen is een groot woord. Bootje naast het fruitwinkeltje leggen, leest. En een proefje doen van durang (of zoiets): smells like hell, tastes like heaven. Aldus lokale gids An. Beetje overdreven, want het rook niet zo verschrikkelijk en ik vond het niet bijzonder lekker, maar de locatie van het proeven vooraan op de boot maakte veel goed ^_^

fruitwinkel

WAT EEN ZICHT trouwens, zo vooraan op zo’n bootje. Beetje King of the world-gevoel (met iets minder jiiiihaa).

alleen op de Mekong

Van het fruit naar het snoep nu: het boottochtje bracht ons verder langs een ateliertje waar snoepjes werden gemaakt. Proeven dus! Sesam, kokos, rijst… alles in snoepvorm. En in wijnvorm: even een shotje rijstwijn *O_o miljaar, zo straf* en snakewine – hoewel het vooral voor de mannen goed zou zijn, doet de dees ook mee ^_^

Na nog een theetje (de theepot werd warm gehouden in een – jawel – kokosnoot) de fiets op. Kleine fiets op… beetje te klein voor een groot mens als ik. En voor nog meer mensen, bewijze Jochen – ik denk toch dat hij het was, of was het Nico? – die stopte langs de kant van de baan, zijn zadel hoger wrikte tot … *foemp* … hij het ding vast had ^_^

De fietstocht bracht ons naar de lunch met een demonstratie springrolls vullen en vouwen met stokjes. De “same same” van het meisje gaf mij een donkerbruin vermoeden dat we het zelf moesten doen vanaf nu. Iets minder succesvol weliswaar…

Verder langs de plaatselijke Quirynen (aka baksteenfabriek) – lees bijkorfoven met aanpalende golfplaatafdaken – waar kleiblokken een maand lang worden gebakken tot baksteen. Best wel chique!

Tijd trouwens voor een eerste groepsfoto. Beste plek? De krakkemikkige brug over een zijstroompje van de Mekong. We zijn alvast een attractie voor de plaatselijke bevolking.

de groepsfoto van de andere kant

Next? Verder fietsen he! Terug naar het snoepwinkeltje voor nog wat thee en snoepjes, en terug de boot op naar de homestay. Dit werd het eerste nachtje van velen onder een (roos) muskietennet. Maar niet voor er weer uitgebreid gegeten werd – Nico heeft waarschijnlijk wel een foto – en een resem spelletjes de tijd doodden van weerwolven tot stronten - 't ging er heftig aan toe... heb er zelfs een schaafwonde aan opgelopen (die weliswaar daags erna met veel liefde door den apotheker werd verzorgd).

muskietenbedjes

Nog enkele quotes van de dag:
- “Hoe laat is het?” – Frederik: “Het is half zeven. Ah ja, Suzanne, ik moest u trouwens nog zeggen dat het 17u is.”
- over de litchi’s bij de lunch (ook wel sergeantenkloten genoemd): Jochen: “Ik eet toch liever negertetten dan sergeantenkloten zenne.”

En als voorbode voor de nacht nog een verhaaltje van Evelyn over de storm op Costa Rica met de luid brullende apen (een reis georganiseerd door – jawel – Koning Aap).

Nog een geweldig leuk babbeltje met Suzanne – toffe madam <3 – en de oogjes gaan dicht…

Vietnam Ondersteboven - deel I

"Wanneer vertrek je naar Vietnam?", lees ik op mijn gmail.
"Nu ongeveer. Ik zit op de vlieger." antwoord ik.

Met kriebels in de buik - zo van die goei, want ik had het gevoel dat dit de beste reis uit mijn 27-jarige leven zou worden - zet ik mijn gsm uit, doe ik een babbeltje met de buren en medereizigers die ik twee uur geleden voor het eerst zag en denk "2013 is ECHT mijn jaar".
...De dees is gelukkig.

We schrijven 13 en 14 juli 2013 en zetten ons schrap voor een aantal uurtjes vliegen: Brussel-Doha en Doha-Saigon. Ik weet nog altijd niet precies hoe lang de vluchten België-Vietnam nu eigenlijk geduurd hebben - tijdsverschil en al - maar veel meer dan de binnenkant van de vlieger en de transitzone van Doha airport hebben we niet gezien. Tijdsbesef is dus relatief. Des te meer tijd ook om kennis te maken met Sofie, Jochen, Evelyn, Jeanne, Saskia, Nico, Frederik, Gina, Suzanne, Valerie, Dorien en Anneloes, mijn vriendjes voor de komende drie weken. Leuke vriendjes ^_^

Een sterk staaltje bezigheidstherapie werd opgevoerd in Doha - wat een mens al niet 7 uur lang kan bezighouden op een serie luchthavenbankjes - inclusief een rondje poker met de boek kaarten van de Nico (het eerste in mijn leven, en al behoorlijk succesvol), de tangram-T van de Jochen vormen (nailed it in minder dan 5 minuten *OW YEAH*), boekske voorlezen (met dank aan Anneloes die voortreffelijk Vijftig Tinten Grijs tot leven bracht), kruiswoordje oplossen, mensen gapen en nog zo van die lolletjes. Toen de inspiratie op was en de vermoeidheid toesloeg, konden we gelukkig wel opnieuw inchecken en werden we naar het vliegtuig gerold. Die rit transferhal-vliegtuig duurde trouwens best lang. Ik had het gevoel dat we naar Dubai gereden waren. Maar 't was toch nog steeds Qatar Airways.
Minpuntje van de dag - na mijn blouse vergeten te zijn in Zaventem (*LOEMP*... als mijn hoofd niet zou vaststaan...) een sessie ziek zijn van het vliegtuigvoedsel op de vlucht tussen Doha en Ho Chi Minh City (de zakjes werken). Oh ja, niet geslapen zit er ook bij. En dat zo'n 24u lang...
Soit, maak van de nood een deugd zeggen ze dan: filmpjes gekeken (en driekwart gemist, dus misschien heb ik toch een beetje geslapen), patience met afstandsbediening gespeeld, muziekjes gescrold van Susan Boyle tot Bon Jovi en Bloc Party, van - oh ja - One Direction en Justin Bieber tot toppertjes The Who en Michael Jackson.
Heeft wel iets... landen met Thriller in je oren. Mooie landing trouwens.

We stapten de vlieger uit en het avontuur in. Het voelde er alleszins al warm. Maar gelukkig niet zo warm als in Doha. Miljaar! Wat was dat? Het moment dat ik uit de vlieger stapte en de warmte voelde, dacht ik dat het uit de motor kwam, maar nee hoor. Bij elke stap verder uit het vliegtuig bleef het even warm. Zot warm. Sauna's in België worden minder warm gestookt. Absurd warm.
Maar dus, Ho Chi Minh viel redelijk mee.
Cliché #1 passeerde alvast: politieagenten en douanebeambten in lelijk groen - past echt niet bij dat geel velleke, 't vloekt nogal.
Visum gehaald, bagage gevonden op een hoopje naast de band, luchthavenairco uit en de warmte in, gids gevonden - "dag Gertje" - bus gevonden en gelijk opnieuw de warmte uit en airco in.

Cliche #2. De eerste indruk van het verkeer: brommers en brommers en brommers overladen met materiaal waar je in België de gemiddelde minibus mee vult en overladen bevonden wordt, brommers overladen met een hoeveelheid passagiers die een Opel Corsa niet aan kan en ook nog brommers. Dit in alle richtingen. Tegelijkertijd. Ergens ook nog een verdwaalde fietser gezien. Die brommers zouden nog voor indrukken zorgen!

brommers en brommers en brommers

Afgekapt aan't hotel na een ritje in de aircobus bedolven onder een hoop trekkersrugzakken, airco uit (bus), airco in (hotel-lobby), airco uit (hotelgangen), airco in (hotelkamer) enzovoort. Er staan ook veel ventilatoren. Heel veel.

En dan doken we de stad Ho Chi Minh City (of Saigon) in, bovenvermelde brommers ontwijkend volgens de regel "steek gewoon over, ze manoeuvreren wel rondom u." *Lol!* "En ook, als de auto's met hun lichten flikkeren, wil dat zeggen dat ze doorrijden." Ah ja! Dank u Gertje. Goed om weten. Kwestie van er even vooral niet onder te lopen op dag 1.
Geld gewisseld. Soepje gegeten - meteen een goei! ik ga hier aan mijn trekken komen *njam*.

de eerste noodle soup with beef in Vietnam

Toerist uitgehangen. Halve stad rondgewandeld.
En toen was het donker. Veel te vroeg! Zeker met een jetlag en nog een paar uur wakker blijven te gaan.
In tussentijd nog een Vietnamese mis meegepikt, een meisje met overdreven veel whitening cream gespot - het plaatselijk equivalent van een centimeter of drie plamuursel en ideaal om zo in een Twilight-film mee te spelen - foto's genomen van het Herenigingspaleis en van Suzanne als reus tussen kleine Vietnameesjes *cliche #3*, een wildplassend vrouwtje betrapt in het park - ze vond het zelf heel erg grappig - en een sapje gedronken in de bar tegenover het hotel - begeleid met live-gezangen van de lokale Koen Wauters en Sarah.
In de backpackersbuurt hebben we iets gezocht - en gevonden - om te eten. Eerste indruk: niets komt tegelijkertijd: ik kreeg mijne plat al geserveerd vooraleer anderen hun drankjes hadden. Maar de plat loempia's in kwestie - ik had niet echt een hongertje - was best ok. We babbelen verder. Elke 3 minuten leurt een Vietnameesje met een stapel DVD's, reisgidsen en nog vanalles. Jochen koopt een waaierke. Ik bijt in mijn laatste loempia en proef iets dat er niet moet zitten. Ik trek de rest van de loempia terug, maar die blijft hangen aan het stuk in mijn mond met iets dat onderweg mijn tanden flost... een lang, dik, zwart haar. Lang genoeg om de overschot van de loempia er slingergewijs aan op te hangen... In de categorie |ieuw| een understatement. Maar wel een verhaal waard. ^_^   Maar echt wel IEUW.
En dat was niet het laatste verhaal van de dag. Er liep ook nog een muis in het hotel, die even halt hield op de voet van Evelyn en dan tussen Nico's benen weg sprintte. Sofie nam zich voor het voorval wat aan te dikken en er in haar verhalen thuis een rat van te maken.

Op de kamer leg ik mij op mijn bed, denk terug aan de voorbije dag en moet onwillekeurig glimlachen. Ik ben gelukkig.

I love this.