Vietnam Ondersteboven - welcome to Ha Long Bay!

En we gaan nog ni naar huis - maar het is bijna gedaan! - bijlange ni, bijlange ni.
Zolang we niet op de vlieger zitten, is het hier nog nix gedaan! We moeten nog keiveel zien en keiveel doen! Ha Long Bay bijvoorbeeld! En we moeten nog een bergje opklimmen in Cat Ba! En souvenirshoppen in Hanoi! En naar het Waterpuppet Theater gaan kijken! En...
En het belooft nog keimooi weer te zijn. We hebben veel geluk. De dagen van de trekking stond Ha Long Bay op zijn kop wegens tyfoon-alarm. En de animatrice op tv - officieel gezien weervrouw - in het station van Lao Cai deed wat rare bewegingen waardoor we niet zeker wisten of ze positief of negatief zouden uitdraaien. Maar onze gebeden voor mooi weer werden verhoord. Hallelujah!
Zo zie je maar... als je iets ECHT wilt, dan komt het ook ^_^

Er wordt nog een laatste keer stevig geklommen. Kort maar krachtig deze keer. Er is één weg naar boven en eenzelfde terug naar beneden. Wij zijn gelukkig redelijk vroeg en komen nog niet veel dalers tegen, en bijgevolg ook geen opstoppingen . Wederom zit de klim vol voldoening en is het uitzicht fabuleus. Eénmaal boven gekomen, wordt het wel een beetje proppen, want de top van de rots is niet al te groot en breed. Maar zoals ik al zei, is het uitzicht O_O. Op eigen risico zouden we drie verdiepingen hoger ook de zee kunnen zien, maar die constructieve roest valt toch iets minder te vertrouwen. Zo dare devil ben ik jammer genoeg niet... al kriebelt het wel.

1, 2, 3, 4, 5, 6, 700 en blijven gaan

Cat Ba van bovenuit

... ik zei iets van roest toch he?

Tijdens de klim naar beneden kwamen Sofie en ik nog een Vietnamese Tarzan tegen - lees, een gids die gillend en krijsend in de lianen sprong. Eénmaal beneden steek in mijn kop in het ijskoude bronwater en besef ik hoe warm het weer is. Maar in België is het blijkbaar zowat even warm - ik meende iets gehoord te hebben van 36°. En ik die dacht thuis te kunnen stoefen met het mooie weer...

Even later staan we op de kade voor onze boot en voor het laatste grote item op het reisschema: Ha Long Bay. De boten zien er schappelijk uit, gezellig ook.
"Vorig jaar is zo'n boot gezonken en zijn er 11 toeristen verdronken," deelt Gertje mee. Als in "ik wil jullie maar gerust stellen"???? O_o
Maar ook hier wacht een fris nat doekje ter afkoeling - of om mee te gooien - en strandstoelen op het bovendek - decadent relaxen in het kwadraat :D - en keeeeeeeiiiiiiveeel eten. Njammie, njammie.
Vermits we op een boot zitten, gaat het voornamelijk om seaborn voedsel. Garnalen, groot en klein, gefrituurd, gebakken, gekookt of geloempia'd en ook - oh jawel - verse krabben. Ik heb geen flauw idee meer hoe je eraan begon, maar de scharen waren scherp, dat weet ik nog wel :D  En naast de vegetariërs, was er ook een schaaldierloos dieet voorzien, ook wel bekend als het no shame team. Ik denk dat zij vooral groentjes kregen :)

bootje - die twee Aziaatjes zijn jaloers op onze awesomeness, ge ziet da ^_^  

©Suzanne

hoopje bagage

"eet mij of ik eet u!"

Verder op het programma: zonnen, liggen op de strandstoelen, foto's trekken van elkaar al slapend en van de baai terwijl de boot op zijn dooie gemakske ronddobberde. Decadent relaxen moet van tijd tot tijd ook wel eens gepermitteerd zijn ^_^
Nog een namiddagje kanovaren tussen de rotsen en langs een lagune - de unanimiteit na reeds twee uur buikspieren tergen wanneer de Viet vroeg "we kunnen terug varen of nog twee uur verder gaan", was hartverwarmend :D. Suzanne en Dorien waren tegen het einde aan een beetje verloren gevaren; blijkbaar zaten er nogal snelle roeiers vooraan (sorry ^_^) - en bij een beginnende zonsondergang nog een strandje doen.

©Jochen

Bij meer gevorderde zonsondergang... ja, foto's trekken he :) - 's ochtends ben ik even uit mijn bed gekomen voor de zonsopgang... maar dat was toch wat aan de vroege kant -; en 's avonds vallende sterren spotten - behalve ik... keek blijkbaar telkens de verkeerde richting uit :(
Niettemin een mooi momentje. Een heeeeel mooi :)

Er staat nog één bezoek op het programma voor we terug naar Hanoi hobbelen: een grot. Niet zomaar een grot. Een grot waarvan de verhaaltjes vertellen dat je in de belly of the beast zit. Ha Long Bay - etymologisch vertaald descending dragon - zou namelijk ontstaan zijn doordat de goden een familie draken op de aarde afstuurden om het jonge Vietnam van indringers te redden. Mama draak en haar kindjes vonden het leuk op aarde en mochten blijven spelen. En wij varen nu tussen haar schubben en krabben aan haar buikje. Veel leuker verhaal eigenlijk dan de vulkaanuitbarsting en platentektoniek een paar miljoen jaar geleden, alhoewel dat ook grenzeloos boeiend is. Of de verklaring van hoe het plafond is ontstaan - het had iets van doen met golven en het zag er ongelooflijk knap uit.

theatrale lichteffecten in de buik van mama draak

Terug op de boot genieten we nog na van de grot, van Ha Long Bay, van de reis en moet ik toegeven... het einde komt inderdaad in zicht. In mijn 'fotodagboek' zijn we zelfs ineens al terug in Hanoi en nemen we afscheid van de Viet. Enkel nog een reeks in het Waterpuppet Theater en nog wat losse eindjes... Neenee, we gaan nog niet naar huis - ik zit in de eerste fase van het rouwproces: denial :D
Trouwens, zoals verwacht was het geen goed idee om de kaartjes voor het Waterpuppet Theater een week op voorhand uit te delen... Er moest iemand zijn kaartje kwijt geraken, Jeanne was het slachtoffer. Maar het was alsof de cassière de situatie nog heeft meegemaakt - of alsof ze Gertje kende -: Jeanne mocht zonder problemen binnen :)
Live muziek - minder zat dan in de jungle -, poppetjes op een lange stok en het verhaal over de geschiedenis van Vietnam maakte de avond af. Mijn reisgids had gelijk om dit bij de 28 niet te missen stops in Vietnam te klasseren.

waterpoppetjes met parasolletjes

's Anderendaags ronden we af:

nog wat souvenirtjes shoppen...

"ik kan ni kiezen"

... en de Hanoi-drukte een laatste keer aanschouwen.

eeuwige brommers

eten, feesten - een beetje doordoen van de avond ervoor-, slapen, ontbijten, lunchen...

de plaatselijke Shoe Discount

... en de bagage verzamelen.

hoopje

De laatste keer de bus overladen met 14 man en een even groot aantal stuks bagage...
... en nog een laatste keer de tipbox uitvlooien - aan allen die hem ooit in handen hebben gehad, proficiat! U deed dit voortreffelijk; vansgelijke voor wie de drankpot beheerde *kusje* - en afgekapt worden aan de luchthaven. Ik zoek nog snel een postbus voor mijn 16 kaartjes, maar slechts zes bereikten hun bestemming *snif... Liesje, Danai, Tanya, Jolien, Fien en popkoor ioca, Laura, Marie-Laure, meter Nicole, peter Marc, tante Josée en tante Julienne, ik heb dus weldegelijk aan jullie gedacht he... 
En we checken in.
Nu is het einde echt wel dichtbij.

We nemen afscheid van Gertje, kruipen op de vlieger en take off naar ons vlakke land. Niet zonder een tussenstop in Bangkok en onmenselijk heet Doha, maar toch... we zijn nu echt vertrokken naar huis...


... ik mis het nu al ...

© Valerie

Vietnam Ondersteboven - Cat Ba Aailand

De trein staat al een tijdje stil. Het schemert een heel miniklein beetje door de gordijnen. We zijn toch nog niet in Hanoi zeker? Ik kijk door het raam en denk van niet. Het zal een tussenstop zijn...
Ik heb zonet een heel zacht tikje op de deur gehoord, waarschijnlijk om degenen die nog niet moeten afstappen niet te wakker te maken. Maar niemand die "Hanooooi!" roept. Geen "Good morning coffee? Café?"
We blijven staan en horen geen beweging. 't Zal een tussenstop zijn.
We blijven nog langer staan. Nico kijkt ook door het raam en zegt twijfelachtig: "we zijn wel in Hanoi..."

Miljaaaaaaaar! Ik heb mijne pyjama nog aan!!! Dat betekent spoeien, haasten, wakker worden, aankleden, inpakken EN nix vergeten in twee minuten! Instinctief denk ik natuurlijk dat ik VANALLES vergeten ben. De Viet gaat snel nog eens checken, maar vindt alleen de verfomfaaide rijsthoed van Suzanne - en die mocht achterblijven.

Ah hey! De Viet! Daar ben je weer! We hebben je gemist!
Het arme schaap wordt prompt verlegen. Maar dat schaap heeft ook een strak tijdschema aan te houden.
BUS OP!!! - Jawohl! We hebben een boot te halen!

Het enige voordeel aan zo vroeg door Hanoi te rijden - behalve het gebrek aan verkeer, laten we het 'brommeloze dinsdag' noemen... of nee! toch een brommer... één met twee levensgrote Chinese vazen... 0_o weirdo's... - is om de Vietnamezen en masse te zien ochtendgymmen! Joggen, aerobics in het park of gewoon stretchen voor de deur. Alles kan en iedereen doet het op hetzelfde moment. Ook: zet de buren op een rij achter elkaar op het voetpad en laat ze elkaar masseren *hehe*.
Subliem idee! Buurman? Huisgenoten? Interesse ^_^?

Even buiten Hanoi krijgen we een sticky rice cake in ons strot gedramd als ontbijt. Rijstnoedels, rijstmelk... alles wordt van rijst gemaakt, niet te vergeten rijst zelf. Maar dit is toch minder appetijtelijk. En plakkerig - waarschijnlijk daarom dat het sticky rice cake heet. 't Is ook vooral niet vullend. Gelukkig dat er nog een aantal hun noodle soup niet op kregen. Ik schooi een beetje in het rond en krijg na een tijdje spontaan voedsel aangeboden.
"We have to leave!!!" - mijn soep is nog niet op! - "Now or we'll miss the boat!" - ben er ben er ben er! Op naar die boot! Excuus, hydrofoil.
"Vooral vooraan heb je een mooi zicht," belooft mijn reisgids. Ik geloof dat hij gelijk heeft, al zijn propere ramen daarvoor wel een noodzakelijke vereiste.
"In Hai Phong ligt de boot die je mee op cruise neemt naar Cat Ba Island," vertelt het reisprogramma. Nee... da's overdreven. Sterk overdreven. We zien nix en het hobbelt nogal sterk. Cruise, m'n gat! Maar! het is een tussenstop naar Ha Long Bay èn we hebben de rest van de dag vrij.

Op ons gat zitten - alleen opletten dat we het niet verbranden aan die ijzeren stoeltjes die al enkele uren in de zon staan te verhitten - en wat genieten van het uitzicht!

da's vakantie...

En ook, Vamos a la playa, oh, oh oh, oh oh! We hebben al lang niet meer in de zee gezwommen he. Ik dokter snel een insmeerplan uit. Vermits mijn tanktop belachelijk hard in mijn rug gebrand is sinds de fietstocht bij Sa Pa het volgende idee: met factor 50 mijn schouders, met factor 20 het stuk ertussen. En binnen de lijntjes smeren he!
Beetje zwemmen, beetje strandliggen, beetje pootjebaden... We waren er twee een tijdje kwijt tussen de rotsen, een stel opdringerige Aziaten werden vakkundig verwijderd door Anneloes, en het strand dat plaats leek te bieden aan 20 man, liep met busladingen - of beter, XL-golfkarladingen - vol tot zo'n 200.
Suzanne, Sofie, Dorien, Jochen, Nico en ik ontvluchten de drukte en gaan een rondje wandelen. Gertje, die we onderweg tegen het lijf lopen, stuurt zichzelf ineens door naar het volgende strandje.

... echt vakantie

We passeren een discotheek - tip voor vanavond! -, aanschouwen de plaatselijk kustarchitectuur, worden aangeklampt door een ronselvrouwtje op een bootje - ze wil ons meenemen naar één van de 400 bootrestauranten in de baai -, en Sofie en Dorien worden spontaan gemasseerd door een onbekende Vietnamees.

Cat Ba baai in 't zonneke

’s Avonds wandelen we naar het avondeten, wanneer Gertje roept: “oh, hier hebben ze iets typisch Vietnamees, zal ik er een paar kopen?” – “Van wat?” – “Echt heel typisch: frozen yoghurt…”

…

Dragon fruit,  ok… Jack fruit,  ok… Rijstnoedels,  ok… Plakkerige kokossnoepjes,  ok…

Maar bevroren yoghurt?? Ik denk dat ik dat 17 jaar geleden al eens gemaakt heb in één van de grootste boerengaten van Vlaanderen toen ik logeerde bij mijn nichtjes… “Echt heel typisch.”

Ja…

“Ik zal er vier kopen, dan kunnen jullie verdelen.” – “Ja dat is goed.”

We wandelen twee minuten verder en komen aan in het restaurant… met pottekes frozen yoghurt. Net niet het equivalent van de Comme Chez Soi binnenwandelen met een boterham met choco.

Ons maaltijdbudget is stilaan al wel wat opgedreven: we mogen al 150.000 dong spenderen aan ons avondvoedsel i.p.v. 100.000. Dat is zowat 6 tegen 4€; nog niet genoeg om in Vlaanderen ne koffie en een koekske te bestellen, maar hier heb je er ver mee gegeten. Hehe, en dan toch nog durven we zeggen “amai, da’s toch wel veel geld.”

De grootste lol van de avond kwam na het eten. We gaan een bar zoeken en een feestje bouwen! We zijn er daarstraks tijdens onze wandeling één gepasseerd, we kunnen daar eens gaan kijken? Perfect…!

tha club...

… Voor een aanval van epilepsie en tinitus in de vierde graad. De stroboscoop stond continu aan, en de muziek stond met oordopjes in nog luider dan het Forever Young event met Mark with a K in de Lotto Arena zonder oordopjes.

Jawsa!

Na een kwartier geef ik het op. Ik heb ooit een paar kleine epilepsieaanvalletjes gehad, ik ga dat niet terug in gang steken. We gaan toch iets zachter opzoeken en vinden een cafeetje, bestellen met z'n allen een cocktail'ke - alcohol EN latente aanwezige en recent opgeroepen epilepsie is niet de beste combo - en nemen een uur later de bar over. Nico neemt de discobar - lees: laptop met youtube - over en maakt er een 90's feestje van, Jeanne vindt verf en borsteltjes en maakt van de groep een levend kunstwerk en wij - en de Spanjaarden waar Dorien voor smelt - dansen er op los. Er komt zelfs een kleine playbackshow aan te pas wanneer überklassieker-en-voor-eeuwig-verbonden-met-onze-reis Veel te mooi van Erik Van Neygen en Sanne passeert   *hartje hartje hartje*

Wat een heeeeeeeeeeerlijke avond. Wat een heerlijke reis. Wat heerlijke nieuwe vrienden.

"ik zie een konijn in die wolken!" gil ik en trek een foto