Een kletterend geratel maakt me wakker. Op weekdagen verfoei ik dat geluid, want dan moet ik
opstaan. Ook nu klinkt het niet bepaald prettig maar vandaag is het zondag en dan moet niets. Ik luister hoe de elektriciteitsmannetjes de laatste centimeters rolluik binnenhalen en geniet even later van de stilte. Zo’n stilte die ontstaat nadat een onaangenaam geluid is uitgestorven. Een stilte waar je extra van geniet omdat het verschil tussen voor en na nog vers in het geheugen zit.
Ik open mijn ogen en kijk voor mij uit. De zon warmt de zijgevel van de schuine overburen op. De gele pleister is hier en daar wat vergroend en vergrijsd. Vlekken en strepen van afdruipende regen doorheen de jaren verstoppen de originele kleur bijzonder goed. Hier en daar zijn kleine stukjes van de pleister afgebrokkeld. Alsof de afgedekte bakstenen toch ook iets willen zien. Als lachrimpeltjes van een gevel links en rechts van de bakstenen schoorsteen. Die is niet bepleisterd. God mag weten om welke reden. Het ziet er een beetje naakt uit. Een beetje onverzorgd ook, met een 30-tal niet-gevoegde lagen onderaan en een 7-tal wel gevoegde bovenaan. Was de mortel op? Of de pleister? En waarom is het bovenste stukje van de zijkant van de schouw wel bepleisterd? Het lijkt wel een ‘bavet’ van een advocaat. Maar dan een vuile. Net als de bakstenen. Ook vuil. Sommige zijn zwart. Hier en daar is nog een streepje rood te bespeuren. Maar toch maar een heel klein streepje. Fascinerend die Vlaamse bouwkunst.
De zon is weg. De lachrimpeltjes zijn weer gewone scheurtjes in de pleister geworden. Ik doe mijn ogen terug dicht en geef me over aan mijn donsdeken. Het wil nog niet dat ik het opengooi en aan de koude slaapkamerlucht overgeef. Dat is een vorm van onvolprezen wederzijds respect tussen mens en deken. Joske, het schapenvel ligt naast het bed zacht en wollig te wezen en wacht geduldig tot ik opsta.
Een tevreden glimlach zet zich op mijn gezicht. Het is zondagochtend en ik hoef nog niet op te staan.
