the States - het beste van het westen | dag 4 Santa Cruz & Monterey

Ik ben zenuwachtig...
Er moet vandaag gereden worden. Met een automatique - ik heb nog nooit gereden met een automatique -, in San Francisco - vanzelfsprekend ook de eerste keer.
Eerst nog aan het verhuurkantoor geraken. Met twee duffelbags, één reistas, twee rugzakken en een zak met commisjes. Schoon zicht...

Een uur later zijn we weg; d.i. na de halve handleiding te hebben doorgelezen om te weten hoe die versnellingspook uit "P" geraakt, na een kwartier te hebben geklungeld om de koffer open te krijgen en na 5 minuten te hebben gesukkeld om uit de verkeerde afslag van de parking te geraken.
- de baan op... check;
- afslaan naar rechts door een rood licht... check - want dat mag!;
- de autostrade op... check;
- afslag naar freeway 280... check;
Yes! Dat loopt hier vlot.

duimpje voor de chauffeur

We cruisen door de heuvels, zuidwaarts richting Monterey, een weg aangeraden door de car rental manager als scenic drive. Onderweg passeren we onder andere de Suikerbroodjesstraat (Sugar Loaf Street), een road sign dat ons aanspoort een stuk snelweg te adopteren (adopt a highway) - het zou het laatste niet zijn -, en een speciale carpoolstrook, te gebruiken vanaf twee personen (... twee? serieus?). zuidwaarts richting Monterey. Een beetje langs de oceaan.


SANTA CRUZ BOARDWALK & BEACH
Stop halverwege: Santa Cruz Boardwalk. Strand en pretpark.

under the boardwalk, down by the sea

We hebben twee doggie bags mee als lunch: een halve strawberry salad met nog een paar joekels van aardbeien en drie stukken pizza. Ik had nog nooit koude pizza gegeten, maar het smaakt best wel.
Nico vroeg: "Wil jij nog een slice dan?"
Ik zeg met een glimlach: "Ja, da's goed!"
En toen kwam er een windvlaag die mijn stuk pizza op het strand deed belanden. Als in: elke mm² zit onder het zand. Zou het het universum geweest zijn die me duidelijk wou maken "eet geen pizza!"?

... nieuw soort topping

Ondertussen werden we omsingeld. Door zeemeeuwen. Veel zeemeeuwen. Het hadden ook aasgieren kunnen zijn. Not asking very loudly om een hapje.
... Ik heb verzande pizza in de aanbieding, is dat ok?


MONTEREY
Twee mogelijkheden: walvissen spotten of Monterey Bay Aquarium. Mmm, moeilijke keuze.
"We zijn te laat om walvissen te gaan spotten." Ok! Makkelijke keuze.

Belachelijk duur, maar ook belachelijk indrukwekkend: met visjes (wat dacht je), octopussen (Davy Jones, maar dan in het echt), zeesterren, anemonen, zeepaardjes (cute cute cute!) en ja... ook haaien. In een aquarium dat zowat even groot is als ons huis en dat van de buren. In het donker want het imiteert de diepzee. Waanzin!

ik zie Dory... driedubbel... 

"mijn vrije tijd breng ik het liefste door tegen een aquariumwand"

Wat nog? Een plafond vissen, gigatonijnen, jellyfish, pinguïns, aaibare roggen en zachte en harde zeesterren.
Aaibaar? Yep! Steek even je arm in het (koude) water en aai eens een rog.

jellyfish, jellyfish

rog aaien

Maar het aquarium gaat dicht. De vissen moeten op stok - ah nee da's de kippen. De vrijwilligers mogen naar huis.
En wij gaan dat souvenirshopje nog even doen dat we daarstraks passeerden: t-shirts van Hairy Otter, Terminotter, The Godfotter, The Otters strike back en een pyjamabroek met opschrift "I otter be in bed"... Zouden ze hier iets met otters hebben?

Harry Potter? Nee! Het is Hairy Otter!

Laatste stop van de dag: de 17 mile drive. Een privaat stukje weg langs enkele killers views op de oceaan. De beelden spreken voor zich:

sunset on the Pacific

the States - het beste van het westen | dag 3 San Francisco

OCHTENDFYSIEK
Wakker?   Belachelijk veel te vroeg.
Wekker?   Mooi op tijd.
Op tijd vertrokken uit het hotel?   Eeeehhm...
Bus?   Toch even moeten wachten :(
Afstand eindhalte bus tot de boot?   Te ver...

Miljaar! Nog maar vijf minuten tijd voor de boot naar Alcatraz vertrekt. Geen laatkomers toegelaten. Nee *snif* ik wil niet lopen, ik kan niet lopen. Ik heb dan misschien wel het uithoudingsvermogen van een koppige steenezel, maar niet de conditie... Maar ik moet lopen of we komen te laat.
Nico loopt alvast voorop alsof hij een zondags wandelingetje maakt, ik slof achterop alsof ik een - met alle respect - dikke negerin op sletsen ben die vier perrons verder haar trein moet halen.

Soit... 't is gelukt. Mits wat voelt als een klaplong, maar niettemin JUIST op tijd.
Er is zelfs nog tijd om te poseren voor een Bobbejaanlandachtige foto voor een valse achtergrond van - ik vermoed donkerbruin - Alcatraz. En dan de ferry op naar - inderdaad - Alcatraz.

  the Rock

MET UITSTERVEN BEDREIGD
Terug van weggeweest en vandaag om een heel andere reden op het eiland dan pakweg een halve eeuw geleden: former inmate en huidig auteur Bill Baker. 80 jaar en endangered species, namelijk overlevende Alcatraz-gevangene. Hij komt zijn boek signeren.
De meneer met de microfoon, een parkwachter van Alcatraz Island National Park, vertelde even over Bill's oude leefomgeving. Zo ook over het water rond het eiland - ijskoud, maar wel degelijk swimable bewijze de jaarlijkse triatleten -, over de haaien in het water - weliswaar geen witte exemplaren die permanent rond het eiland cirkelden als 'bewakers' - en de ontsnappingspogingen (14 stuks in totaal, none succeeded... officieel dan toch).

de man met de microfoon en de man met het strafblad

ALCATRAZ IN AL ZIJN FACETTEN
Als je even de hete adem, porren, cameralenzen voor je neus en selfiesticks van de andere bezoekers negeert, is dit bijzonder indrukwekkend:
- rijen en rijen en verdiepingen van mini-mini-mini-cellen langs onder meer Broadway (de iets bredere middengang) en Times Square (want daar hangt een klok).
- ruïneuze toestanden, want behalve als toeristische attractie hebben de gebouwen nog weinig nut
- sporen van de Battle of Alcatraz die in 1946 het eiland op zijn grondvesten deed daveren:

stevige vloer die een granaatinslag kan overleven!

- maar ook bloempjes, plantjes en beestjes

daarom is Alcatraz ook nationaal park

- een voormalig inmate vertelt op de audiofoon over zijn bezoek aan de warden's office ... pas als toerist ... dat pakt wel even.
- of wanneer je door het raam kijkt en kan genieten van een supermooi uitzicht op de stad: "als de wind goed zat, konden we San Francisco nieuwjaar horen vieren..." *auw*

vrijheid binnen handbereik

PIER 39 EN EEN STREEPJE KOLONISATIE
Wij gaan nu doen wat zij niet konden: de boot nemen naar de stad en een fietstochtje maken.
Eerst een wandelingetje maken langs Pier 39 - wat behoorlijk lijkt op een combo van Bobbejaanland en Maasmechelen Village (geen compliment) - met onder meer een winkeltje met opschrift "the greatest chocolate store in the world" ...  bitch please, kom naar België.

Hoekje om (letterlijk) zijn ze te vinden, sinds 25 jaar, de nieuwste attractie van San Francisco: de kolonie zeeleeuwen. Een nest gelukzalige tamzakken op enkele pontons in de haven, lekker gezellig, dicht opeen gepakt, met uitzondering van een stel dikzakken die wat meer plaats claimden: who's the boss.

ge ligt op mijn vin...

who's the boss

RIJDEN RIJDEN, STOEMPEN STOEMPEN STOEMPEN
6 kilometer verder beklaag ik mezelf ik geen $20 meer heb betaald voor een elektrische fiets. Het waait gelijk zot. Om knorrig van te worden. Wat ik dan ook ben na kilometer 2,5... tot die brug dichterbij komt. Dé brug: een staaltje, nee hele hoop staal technisch vernuft, blinkend in zijn Golden Gate Bridge-rood. Dit is bijzonder. En impressionant. En bijzonder impressionant. En je kan erop fietsen!

hartje voor de Golden Gate Bridge

Wel even vermelden dat ik een beetje bang ben, zo niet het besterf. Die ocean winds gaan mij nog eens opscheppen en in het water gooien.

Een half uur later, op de terugweg aan de overkant van de brug, bleek mijn angst terecht. Niet voor mezelf, wel voor Stuart. Een windvlaag schepte het ventje uit het fietstasje aan mijn stuur, en nam hem mee... richting highway. Waar heel veel auto's reden. En vrachtwagens. Die heel snel reden. Denderden.
"Neeeeeeeeeeeeeee!" Een oerkreet van mijnentwege, life (en stukken Stuart) flashing before my eyes en een gebroken hart. Dit alles in een fractie van een seconde... of minder. Mijn oerkreet maakte gelukkig een stel engelbewaarders wakker want het ventje bleef met zijn brilletje in de afsluiting hangen - of hoe een oog een leven kan redden. Stu'ie heeft er weinig onder geleden. Ik daarentegen kon een all inclusive nervous breakdown beginnen verteren: panikeren, hysterisch wenen, hyperventileren... Ik moest er even bij gaan zitten. Overdreven reactie? Misschien. Overgevoelig? Waarschijnlijk. Nico deed zijn best mij te troosten. Het lukte, maar vroeg wel zijn tijd.
Stuart en ik leven allebei nog, zij het ik vermoedelijk enkele jaren minder lang nu...

Ah ja... zou het bijna vergeten. De oceaan is heel mooi...

de brug links, de oceaan rechts

Het plan nu: langs Presidio, richting kust en strand, Cliff House en van daar naar Golden Gate Park. Een half uur later zoeken we nog steeds de goeie weg. Binnen de context van webebbende doodsangst, moe gefietst zijn, windsnelheden tot wat lijkt 100 km/u (of waait het hier in Amerikaanse meetsystemen en is het 100 mph) en steile hellingen opfietsen... Geen tekeningetje nodig... de dees wordt wanhopig.
Het park ligt ginderachter. De eerste beste, willekeurige straat in die richting nemen we! Ik wil Alamo Square nog zien. En Lafayette Park. Wat het stratenplan er niet bij vertelt is dat beide op een heuvel liggen. Een hoge heuvel. Niet zagen, hier kies ik zelf voor. En nu we toch oefenen voor de bolletjestrui wil ik de Crookedest Street doorrijden. Die hellingsgraden hier zijn toch echt geschift. Er zijn zelfs verkeersborden die de mensen verplichten dwars op de straat te parkeren! En maar goed ook, want parallel zouden ze overkop gaan lijkt me.

Ik heb een beloning nodig voor al dat fietsen. Aanhangen aan een cable car is een goede optie. Heerlijk!


O... ik zie eruit als Rudolph the Red Nosed Reindeer... Zonnecrème vergeten.

the States - het beste van het westen | dag 2 San Francisco

13u15: even wachten op ons eten in The Stinking Rose.
Naar Amerikaanse normen blijkbaar lang wachten. Ik bestelde de Forty Clove Garlic Chicken. De ober waarschuwde me: "dat is wel 12 tot 15 minuten wachten..." Is dat niet zowat de te verwachten wachttijd vooraleer in België iemand je bestelling komt opnemen? En dan nog eens vooraleer je je drankje krijgt?
Wat fijn als je honger hebt. Wel minder tijd om wat reiservaringen neer te pennen :) Maar ik klaag niet!

Wat hebben we in tussentijd al gedaan?
Gewandeld. Ver gewandeld. Veel gewandeld. Naar boven en naar beneden gewandeld.
- vanuit het hotel ongeveer heel Sutter Street door (zo'n 2km). Verder langs onder meer:
- een Psychic Love Specialist - een wat???

- het Carlton Hotel - daar doe ik uiteraard het obligatoire Carlton-dansje;
- pizzeria Piraat - aarrggh ai matie; 
- een hotel met de sterre van Bethlehem op het dak;

- Hogwash - de droogkuis van Hogwarts I presume?

die tovenaarsgewaden moeten toch ergens uitgewassen worden...

- Lori's Diner - Nico vond het stiekem jammer dat ik nog geen honger had :)
- Union Square
- een eerste cable car - awesoooome!

- een billboard van de film Tomorrowland - ha! in België ni ze maat;

Project T, zegt

- het Frank Lloyd Wright Building - te herkennen omdat het uitspringt in awesomeness *hartje voor de Frank*

dit is architectuur!

- Chinatown, inclusief een vijftal überkitsch-kingdom winkels (met blauwe musicerende kikkers), lampionnetjes *hartjes voor lampionnetjes* en een rooms-katholieke kerk;

wat ik altijd al wou...

hartje voor alle lampionnetjes ter wereld

- de Transamerica Pyramid met in een zijstraat een hotel met cosy clean rooms and shared baths - euh... hoedadde???

- en een beetje verder het groene Flatiron Building;

Transamerica links, Flatiron rechts 

- ook even bankzitten op Washington Square;
- Stuart dopen in het wijwater van de Italiaanse - jawel - Saint Peter and Paul Church - don't ask;

in de naam van Gru, Dr. Nefario en de minions, Profiterol

- dan richting Coit Tower voor een view'ke over San Francisco - en een zoutdip in de lift terug naar beneden.

Tijd om te eten dus. Ribbekes met belachelijk veel knoflook voor meneer, kip met belachelijk veel knoflook voor madam... to warn of unwanted whatever. Njammie njammie! Een bijzonder lekkere aanrader!

Forty Clove Garlic Chicken *hartje*

Na deze goed - understatement - vullende/gevulde maaltijd even gaan verpozen in de City Lights Book Store. Ik kan mijn hartje - maar toch maar niet de portefeuille - ophalen in de architectuursectie. Had ik maar een ongelimiteerd boekenbudget (en een draagslaaf).

We hadden het onderweg naar Coit Tower al in de verte gezien: the Crookedest Street of San Francisco. Een stukje Lombard Street dat zigzagt - understatement - en waar evenveel auto's rijden als in de 20 omgevende straten - vooral Japanners in gehuurde Toyota's.

Lombard Street

Op naar het Cable Car Museum. Men neme de steilste straten van de stad - keuze te over - en stelt de knietjes en kuitjes danig op de proef *auw*. Hellingsgraad tot 31%. Er zijn geen leuningen aan het voetpad. Ik vind het een beetje griezelig. Wandel ook navenant de helling af. Zoals de bomma die achterstevoren van de trap daalt...

dead end... als in 'op het einde van de helling ben je dood'

In het midden van de weg een tramspoor met centraal een permanent gezoem. Zoals de dampkap. Of een airco. Luider weliswaar maar niettemin minder irritant. Volg die kabels en ze komen samen. In het hart van San Francisco's unieke transportsysteem, het Cable Car Museum. "Draaien aan het wieleke" krijgt een nieuwe dimensie. En een nieuw geluid. En een geur - die van warm metaal.

lijnen Powell-Mason, Powell-Hyde en California hangen af van deze wielen...

Waarom kabeltrams? Omdat er ooit een paardentram van een helling is gedonderd zonder mogelijkheid om te stoppen en met catastrofale gevolgen voor mens en dier - ocharme... Dat kon Andrew Smith Hallidie niet meer aanzien. Hij voegde de d(r)aad bij het woord en de rest is geschiedenis.

Wat nog?
- het Fairmont Hotel - very posh en heel veel vlaggen
- Grace Cathedral - met de zoveelste kopie van Ghiberti's Paradijs-deuren en een 'bedevaartlabyrinth'
- het koddigste en tegelijk meest bizarre huisdier aan de leiband ooit - een roos, piepend biggetje met zwarte vlekjes (binnen een jaar waarschijnlijk een vettig varken)... Stuart wou haar vriendje worden, maar ze had het koud (volgens het baasje) en ze zijn vertrokken... Ik moest mijn minion een beetje troosten

- eindpunt van de Powell/Mason lijn - hoe draai ik een tram? met een hefboom en wat mankracht... de pakweg 300 toeristen (laten we die tram maar niet nemen op een zondagnamiddag...) die stonden aan te schuiven, zagen dat het goed was. Ter info, er kunnen gemiddeld 20 personen per keer op een kabeltram; reken maar uit...

Ondanks het feit dat er nog zo'n 18 van de 40 knoflookteentjes in mijn maag zitten, is het etenstijd geworden. Maar eten in diner in fifties-stijl kan ik niet weigeren. Eerste burger van de reis, check! Eerste slee in een interieur, dubbel check!

aanvallen!

in de categorie | zet eens een auto binnen |

Ziggy Stardust

David Bowie...

Volgens de kok op Diantha's bruiloft lijk ik op David Bowie...
Ik weet niet of dat een compliment moet zijn...

't Was nochtans goed begonnen. Hij had eerder een dame gezien die op Romy Schneider leek. Ik verwachtte dat ik hem binnen een 10-tal seconden zou bedanken voor het compliment. Aan welke mooie, stijlvolle klasse-actrice doe ik hem denken...

"The thin white duke," zei hij.
"Wie???" zei ik.
"Die met zijn twee kleuren ogen." Hij kon duidelijk niet op de naam komen
"David Bowie," zei de dame die nog wat grof zout op mijn bordje paella deed.

Een androgiene vent...

Moet ik mij wat vrouwelijker kleden misschien?

the States - het beste van het westen | dag 1

Weeral drie maanden voorbij. Wat vliegt de tijd... Even flash-backen

Op 9 mei vertrokken Nico en ik met kleine oogjes uit ons huisje in 't stad, onder de impressie dat Antwerpen een wereldstad is, dat het Vlaamse verkeer a bitch is, dat respectievelijk Limburg en West-Vlaanderen keeeeeeiiiiiiver weg liggen, dat mijn oudste nonkel in de middle of nowhere woont (een vergeten hoekje van Zichem) en dat de gemiddelde supermarkt veel te veel producten aanbiedt. Illusies... zo zou blijken... in de drie volgende weken doorprikt door de Amerikaanse realiteit.

Wie mee wil nagenieten van onze drie weken States: veel leesgenot!



AMERICA BABY!   ... klinkt raar
STATES BABY!   ... bekt niet
USA BABY!   ... euh... nee
Ik probeer een even catchy phrase te vinden als Joey's LONDON BABY.
Tot zover geen succes. Maakt niet uit. Ik verwacht een legen - wait States for it - dary reis met of zonder catch phrases :)

9u00, Zaventem: flight delayed... ale jongens, precies de NMBS.
10u00: verstekeling gevonden... awel Stuart, hoe ben jij hier beland?


11u09: gate gaat open
11u10: "could the following passengers please come forward for extra security check ... passenger Daemen..." 0_o  oh ow
11u11: volgens de Nederlandssprekende maar Franstalige meneer van de luchthaven ben ik door "de programme geselectioneerd"
volgens Nico is het omdat ik als voedselkeuze vegan heb doorgegeven
11u34: de mevrouw van de extra security check vraagt: "mag ik u controleren en mijn collega uw bagage?" ... ik denk dat mijn antwoordmogelijkheden beperkt zijn..
maar ik ben veilig bevonden *check ^_^* en ik zit 10 minuten vroeger op de vlieger dan Nico *hihi*
12u23: rug tegen de zetel, armleuningen vastgeklemd, niet te onderdrukken glimlach, kriebelenbuik en bye bye Belgium
12u25: today's flight attendant heet ons welkom op de vlucht en klinkt verdacht veel als Sheldon Cooper's mom (Big Bang Theory)


22u15 ale... 15u15... of ... ja whatever: we zijn geland in Chicago.
Een vlucht achter de rug met 'Into the woods' (raaaare film), indommelen en terug uitdommelen, 'Mulan' (17 jaar na datum eindelijk gezien), en de eerste helft van *hartje* '101 Dalmatiërs'. Ook met een vegan-maaltijd met een niet-vegan koekje en enkele uren later een allerminst vegan broodje met kalkoen en kaas O_o. We vlogen over een ijszee - dat is zooooo mooi! - en ik zat aan het raampje. Goed voor dat uitzicht over de ijszee, minder interessant voor iemand die gemiddeld elke 45 minuten naar het toilet denk te moeten. De sympathieke Amerikaan naast Nico vond het niet heel erg dat ik hem zo'n 5 keer uit zijn stoel heb gejast.

22u30 (CEST) of 15u30 (CDT), Chicago: we boarden... net op tijd. Dat ritje was behoorlijk aan de nipte kant! We hadden blijkbaar nog maar een kwartiertje voor de gate zou sluiten.
Dat heb je met een vliegtuig dat 1u20 minuten te laat vertrekt (en aankomt) en je dan de hele luchthaven van Chicago nog door moet:
- ESTA check... de Amerikanen hebben mijn vingerafdrukken...
- bagage oppikken... oh jawel, de vierdelaatste en voorlaatste zak die van de band rolden, waren de onze
- bagage opnieuw inchecken 20 meter verder...
- terminal switchen... van nummer 5 naar nummer 1. Gelukkig niet te voet. Er is een trein. Er is wel geen terminal 4 - wel 1, 2, 3 en 5... wie heeft hier zijn kleuterschool gemist...
- security check... nogmaals, samen met 600 anderen - gelukkig had ik geen benul van tijd op dat moment
- gate zoeken... C21 it is, we zijn aan B07... ik wil een plannetje
... die 10000 stappen van de dag hebben we wel gehaald

somewhere in the realm of time: het verduisteringsluikje rammelt op met de maat van de 80's muziek in mijn oortjes

3u15 (CEST) of 18u15 (PDT): aankomst in San Francisco
Mijn oriëntatievermogen laat het ook wel eens afweten. Mijn stressmetertje ging de hoogte in. Ik zag water. Enkel en alleen maar water. Maar het vliegtuig daalde vol overtuiging. Kunt ge u inbeelden dat ik dat ding al in het midden van de oceaan zag landen...

4u30 (CEST) of 19u30 (PDT): ik ben knorrig... heb een bed, eten en snel vervoer nodig :)

5u15 (CEST) of 20u15 (PDT): ik heb vlot vervoer gekregen, ik heb wat Japans eten binnengestoken en de hotelkamer presenteert twee kingsize bedden voor een fijne nachtrust *hartje*