het fenomeen - 16u

Elke dag. Elke dag gebeurt het.
Elke dag sinds hun bestaan.
Elke dag tot het einde der tijden.

Het begint rond 15u45. Hun nervositeit start. Een zenuwachtig geschuifel.
Een geagiteerde heen- en terugreis met lege tassen koffie naar de keuken - want proper zijn ze wel.
Er wordt opgeruimd - als in ruim op tijd... dubbele betekenis dat woord.
Er wordt ingepakt - pakweg in 10 minuten. Het kan sneller, maar dat is in strijd met hun overtuigingen.
Er wordt opgestaan. Als gehypnotiseerd start de uittocht. Maar dan in volle bewustzijn.
Er wordt binnensmonds gevloekt. Die tergend trage liften ook. En elke dag laten ze op zich wachten en gaan de deuren tergend traag open en tergend traag weer dicht.
Een opstopping ontstaat aan elke uitgang - behalve die van het gebouw Verderop. Zij die van daar komen, staan aan de uitgang van het gebouw Dichterbij. Tijdwinst is alles. In Verderop start beschreven fenomeen dan ook een kwartier vroeger. Als een soort tijdszone.
De opstopping breidt uit en de nervositeit groeit.
16u nadert. Snelheid en reflexen zijn dan alles. De voorbereidingen zijn getroffen, nu hangt het af van geluk en een schietgebedje.
En van snelheid, zoals ik al zei.
Biologische snelheid... misschien zijn er al tennisellebogen uit ontstaan. En blauwe plekken.
Technologische snelheid... een prikklok is echt wel een superprocessor.
Mechanische snelheid... belangrijke hindernis, zo'n draaideur

En dan is het daar. De verlossing. 16u00.
Als duiven op een stuk brood, als gieren op een kadaver, als mieren in een nest, als de paniekscene uit Chicken Run.
Er wordt geprikt. Met tientallen tegelijk. Volgens de werkafspraken mogen ze naar huis. Om ter eerst.

Het is een soort als geen ander. De Ambtenaar.

boemelen #3

In mijn eerste week Boechout
- ben ik als een koekoeksjong geland in het nest van een ander vogeltje
- ben ik door dat vogeltje ook goed gevoederd
- zoek ik na een week nog steeds een eigen plekje in dat nest
- heb ik mijn lief zijn kleerkast (lees schap) uitgeladen en terug ingeladen
- heb ik dat schap versierd met washi tape
- heeft mijn lief mijn opvouwkunsten grondig bestudeerd en in les 1 zelf toegepast
- ben ik op de eerste dag boemeltreinen omsingeld door een bende Elnett-vrouwen (d.i. de gecensureerde versie)
- heb ik een man in een KNALroze broek gespot
- ben ik in mijn vinger gebeten door de huiskat
- heb ik dagelijks mijn benen gestoten tegen de eettafel
- heb ik minuut '18 en '76 in de match België-Australië gemist
- weet ik na vier keer de uitleg te hebben gekregen nog steeds niet hoe die cinema opstart (laat staan dat ik een dvd'tje kan opzetten)
- heb ik geleerd niet "ieuw" te roepen als mijn lief gekookt heeft (ook niet als er iets heel vies op de tv te zien is)
- ben ik nog steeds de pooltafel aan het kapen
- heb ik al evenveel geblogd als de voorbije drie maanden samen

't komt goed

- oh ja, ik heb een nieuw vriendje gemaakt: de opzichter aan de verkeerslichten -die om de kindjes over te laten- zegt elke morgen "goeiemorgen" ^_^

boemelen #2

Aan een eerste Boechout-dag hangt een eerst boemeldag vast. Boemelen van Mortsel-Liersesteenweg naar Brussel. Letterlijk te nemen op dag 1, nog letterlijk te nemen op dag 2.

DAG 1
We fietsen van de villa naar het 'station'. Ik benadruk de aanhalingstekens, want onder 'station' moet je verstaan: een verhoging naast de sporen, enigszins de configuratie van een perron imiterend, die - geplaveid? nee, da's een te chique woord - bedekt is met een kiezelachtige substantie - het woord 'kiezels' zou wat te lovend zijn. Die - ok, even voor het gemak - kiezels lijken trouwens ooit eens een keertje van de camion te zijn gevallen. Van op de brug over de spoorweg... langs de helling naar beneden... richting de 'perrons'... en dan doorheen de jaren (of was het eeuwen) een beetje uitgelopen door die dagelijkse drie gebruikers van het 'station'. Ik was maandag trouwens de vierde - ben nochtans niet verwelkomd, noch gevierd... jammer.

Wachtend op een boemel voor de eerste keer, wat doet een mens dan? Juist, smartphone checken - er valt wel degelijk internet uit de lucht! - op vertragingen. Want er moest nog een overstap gehaald worden in Mechelen. Nu, alles qua overstap dat verder dan hetzelfde perron en korter dan 7 minuten van elkaar verwijderd is, valt onder de categorie |sukkel, gij denkt toch niet dat te kunnen halen zeker :D|. Zo ook deze verbinding. Maar he, goeie hoop, vertrouwen in de mensheid en in de NMBS - ok, ik zie mijn fout in -, je kan het een mens op 1 september niet kwalijk nemen.
"Mortsel-Liersesteenweg 8u11 +5" stond er dus mooi te blinken op mijn foontje. En een zeer attente "∟ alternatieve verbindingen". Nu ja, dat dacht ik... Die "∟ alternatieve verbindingen" sloeg niet op een "klik hier voor", en al zeker niet op een "misschien haalt u de verbinding nog wel", maar op een "zoek het zelf uit, wicht". Dan werd de +5 een +9 alsof de machinist dacht "Welk station??? Mortsel-Liersesteenweg??? Bestaat dat echt?"

Uiteindelijk, na de verlate aankomst van zo'n Desiro-trein - die hetzelfde geluid maakt als de Revolution in Bobbejaanland -, alle kakelende pubers te hebben opgepikt tussen Mortsel en Brussel, een volledig leeg station in Mechelen te zijn gepasseerd - alsof het universum zei "je moet ECHT blijven zitten, verdien je aflaat maar" - en in elk mogelijk station van elk onmogelijk boerengat te zijn gestopt, werd het einddoel bereikt: de grote werkplek, Brussel-Noord!
Zucht... we moeten nog terug.

DAG 2
'+20 is het nieuwe +12' moet de boemel gedacht hebben op dinsdagmorgen. Mijn geduld was al na één dag opgebruikt, dus ben ik maar verder gefietst naar het volgende station. Een station met een nog meer versleten naam - Mortsel-Oude-God... zou hier tot Jahwe gebeden worden? -, maar wel wat minder aftands - want deels betegeld - en gefrequenteerder - want 13 gebruikers i.p.v. 3. Treintje mooi op tijd in Mortsel, treintje mooi op tijd in Mechelen, overstapje comfortabel genomen, tweede treintje mooi op tijd in Brussel. Zo hebben we 't graag. Bij deze een schietgebedje naar de Oude God. Alsjeblief, morgen opnieuw?

boemelen #1

Vandaag was het zover. Mijn eerste Boechout-dag. Zoiets als eerste schooldag maar dan ... anders.

"31 augustus 2014" stond er op mijn huurcontract in de Kleine Beer. Verhuizen was het geblazen. Met een beetje pijn in het hart toch wel, want ik heb het daar heel leuk gevonden.

in den beginne was er niets

toen schiep Caroline wat kleur...

... niet zonder slag, stoot en doden

'friend up' the place

ready for the Carolinized colour

aaaaand.... done #1

aaaaand... done #2

zo pimpen we ne zetel !!!

en het terrasje *het molentje is ondertussen witgebleekt

One Carolinized room - check! (Bijna) helemaal van mij ^_^ me happy.
Maar ja, aan alles liedjes komt een einde, ook aan dit. En alles wat er op foto °3 geslagen, gestoten of gedood was - en zooooo veel meer :D -, moest er ook terug uit.

Uit de Kleine Beer. Naar Boechout.

Ik hou mijn hartje toch een beetje vast.

Lojola

Ik hou van Lojola, de column van Guillaume Van der Stighelen in Citta, het weekendmagazine van GvA. Alleen daarvoor zou ik de gazet kopen. Meestal is dat ook het enige wat ik lees in dagbladgerelateerde uitgaves...

Ik lees immers niet zo graag. Naar mijn goesting doe ik het ook veel te traag. Een boek lezen - of een gazet, of weekblad of achterkant van een doos cornflakes - is een opgave. Eentje die vaak niet eindigt bij het einde, maar ergens halverwege. En dat heeft niet met de inhoud te maken. Enkel met Caroline. De dees haar interesse is even snel zoek als Dory's kortetermijngeheugen. Ik voel mij diep verbonden met die blauwe vis - blijven zwemmen blijven zwemmen. Zelfs het doe-het-zelfboek Snellezen van snelleesgoeroe Tony Buzan is - oh ironie - wegens te traag gelezen niet uitgeraakt. Een mens zou ervan beginnen wenen... Of toch niet. Zou een beetje belachelijk zijn.

Ik ben ook heel snel afgeleid. Heel vaak ook. Beeld je in dat ik een boek vast heb, niet al te groot formaat, en ik begin te lezen. Ergens halverwege zie het woord "boom" of zo en voor ik er denk ik terug aan hoe ik een paar weken terug een boom heb geknuffeld in de plantentuin van Antwerpen. Nee, niet zo'n exemplaar met stekels, een met een zacht velleke. Waarom? Had er zin in. Wou even tot rust komen tussen wat 'groensel', onderweg naar één of andere winkel. Moest een cadeautje kopen of zo. Denk ik. Of ik had zin om wat te kuieren. Hehe... Kuieren. Schitterend woord.

Was het weer dat gisteren ook maar... schitterend. Heel het land, maar echt HEEL het land is platgeregend. De buienradar beaamde: 17u25, heel België onder de buien. Onder het motto 'gedeelde smart is halve smart'. 't Blijft natuurlijk wel smart...

Waar had ik het nu weer over? Oh ja, Lojola. Leuke column, moet je lezen. ^_^

in de categorie |kleine ergernissen|: mosquito paradise

Soms vraag ik me af... hebben muggen reisbureaus?

PROMO: vlieg naar Carolines kot, daar is het fantastisch vertoeven!
- 5-sterrenresort met ruim buitenzwembad (de plas op mijn terras - zouden muggen ook ligstoeltjes reserveren met een handdoek?)
- gigantisch ruime kamer (op muggenformaat althans, Harry's bezemkast leek ruimer)
- all you can eat buffet (ik dus)

Alle wegwijzers lijken naar mijn stek te wijzen. Want zonder zwans klop ik er minstens een stuk of vijf plat per dag. Minstens. Als in 'dat is het kleinste aantal, lager gaan we niet'. Gelukkig heb ik nu al een muskietennet boven m'n bed hangen want anders mepte ik 's nachts ook m'n lief plat. Vond ie niet zo leuk. Misschien moeten ze de reisbeschrijving aanpassen... naar "'s nachts is het buffet gesloten"

Stel dat er muggenreisbureaus zijn... dan is er toch ook wel een muggenministerie voor toerisme? En ik vermoed dan toch wel dat ze mijn kot classificeren als "af te raden reisbestemming"... met argumenten als "zeer kleine kans op behouden terugkeer", "massagraf van soortgenoten ontdekt in de afvoer van de Grote Witte Kuip (mijn lavabo dus)" en "restanten van vermiste familieleden gevonden op spiegels, muren en plafonds".

Een mens zou er bijna medelijden mee krijgen... TOCH NIET

Serieus... overal vind ik plekken terug van doodgemepte muggen. Hopelijk gaat dat niet van mijn waarborg af...

een groentje in Fontainebleau

Voor het eerst met de vrienden van je lief op (verlengd) weekend gaan ... beetje spannend. Zeker als dat weekend een kampeerweekend is. En een klimweekend. Wat je nog nooit gedaan hebt...
We zijn een weekje terug nu. Ik leef nog, in één stukje :)

Laat ons in het kort stellen dat ik er positief op terug kijk.
Laat ons in het lang wat meer in detail gaan:


"Ben je zenuwachtig?" vraagt mijn lief. - "Een beetje," zeg ik.

Mijn idee van een verlengd weekend?
Vier dagen op de rem: d.i. lang uitslapen, tegen de middag kleren aandoen en mijn pyjama terug in zijn bedje leggen - en een beetje jaloers zijn op de pyjama -, een brunchke doen - een mens moet toch ooit op de dag iets eten -, naar 't stad fietsen, beetje rondkuieren, misschien een filmke kijken, beetje op de poep zitten en een streepje niksdoen.

          Zit er niet in... 't wordt actief

Mijn idee van een goede nachtrust?
In een comfortabel bed, onder een comfortabel dekbed met een schone overtrek en een comfortabel kussen, in een verduisterde kamer, en dit zonder een leger muggen.

          Zit er niet in... misschien dat kussen als ik 't meeneem

Mijn idee van vriendjes?
Beetje lol maken en lachen om onnozele mopjes.

          Dat zit er garanti wel in

Ok, maar toch ben ik een beetje zenuwachtig. Voor het eerst op weekend gaan met de vrienden van je lief blijft toch spannend. Niet omdat je die mensen niet kent, want het zijn stuk voor stuk absolute schatjes. Niet omdat je bang bent om te klimmen, want dat is gewoon keileuk, ook al heb je 't nog nooit gedaan. Niet omdat je benieuwd bent hoe je relatie stand houdt op vakanties, want als je je lief leert kennen aan de andere kant van de wereld en niet naar huis kan weglopen als het ff moeilijk gaat, leer je mekaars grenzen snel kennen en respecteren. Op café gaat dat misschien wat trager... Maar ik dwaal af.

Ik heb de neiging om nogal knorrig te worden als ik niet goed slaap... Hé, die matras en zo, dat dekbed... En als ik knorrig ben, ben ik niet meer zo tof. En zijn vriendjes vinden mij tof nu... Denk ik toch.
Ik hoop erop dat 't plezant wordt. Pakt dat da in orde komt.

7u51 - trommelvliezen op scherp

Vermits het spitsuurpendelen een behoorlijk representatieve doorsnede van de Vlaamse populatie oplevert, zit je doorgaans ook opgescheept met een behoorlijk representatieve doorsnede van de Vlaamse ergerlijke gewoontes: slurpen uit een Panos-koffiebeker, een veel te grote hap nemen uit een Panos-broodje en vervolgens een half uur lang kauwen alsof er een tennisbal op en neer botst in je mond, afval van de Panos achterlaten - de vuilbak staat 5 centimeter lager, sukkel! - en 't is niet dat ik reclame wil maken voor de Panos hoor.
Een natte jas niet uitdoen als het belachelijk hard giet - uitzonderlijk gezellig als je de plaatselijk opvolger bent -, ostentatief voorsteken bij het opstappen - ooooh wee als je met de laatste zitplaats aan de haal gaat, ik kom op je schoot zitten!!! -, het zo wijd mogelijk verspreiden van bagage tijdens de spits - misschien kan u uw terrein ook afbakenen met plasjes? baasjes beginnen op de duur echt op hun hond te lijken...

Maar waar mijn gat van dichtpitst zijn de volgende geluiden.

Op 3: FLUITERS
Ik ben behoorlijk zeker dat er niet op mij geëxperimenteerd werd als kind en moest het wel zo zijn, dan zou gefluit de geprogrammeerde trigger geweest zijn om moordmachine te worden... Neurie, zing of brul voor mijn part de oorworm in uw hoofd, maar IN HEMELSNAAM, fluit hem niet!
Vreselijke frequentie!

Op 2: SNOT OPSNUIVEN
Hoeft vermoed ik geen verdere uitleg... zij die ondanks hun langdurige snotvalling erin slagen een lading zakdoeken te vergeten en dat permanent lopend snot dienen op te snuiven om het niet langs mond en kin naar beneden te weten druipen. Zo'n snuif waarvan je weet... mmm daarvan is wat tot in de keelholte geraakt...
En nu heb ik toch uitleg gegeven...

Op 1: mijn eeuwige gruwel: EEN POTTEKE YOGHURT
Om te beginnen die geur - en dat ondanks mijn weinig ontwikkeld reukorgaan - ... die geur van synthetische, geplette perziken, ananassen of - worst case scenario - aardbeien. Jakkie. Een geur die zich - ondanks mijn weinig ontwikkelde smaakpapillen - omzet in smaak, een smaak die met de beste wil van de wereld ECHT niet overeenkomt met perziken, ananassen of aardbeien.
Maar ondanks dat alles - over smaak valt niet te twisten, zegt - vinden de liefhebbers van het genre het zodanig lekker dat het potteke in kwestie tot op de plastic moet leeggelepeld worden. Ik zeg wel degelijk gelepeld, want ik zou het bijna minder erg vinden - voor mijn gehoor welteverstaan - dat mijn buur zijn potteke uitlekt.
*schrrrraaap, hap* *schrrraaaap schraap hap* *schraap schraap schraap schraap schraap schraap hap* ... ... [een korte stilte waarin het potteke bestudeerd wordt] *schraap schraap hap*
UOOOHG o_O

Nog een geluk dat het merendeel van de spitspendelaars zich bezig houdt met het volumineus babbelen met hun Rotterdamse collega, het af- en aanklikken van een balpen of het in luidruchtig ademende stilte zichzelf wezen.

7u51 - alle richtingen

De laatste dagen begint mijn brein spontaan "van voor naar achter van links naar rechts van boven naar onder..." te zingen - enkel mijn brein welteverstaan, het gebeurt gelukkig niet luidop - wanneer ik 's morgens op het perron stap.
Ongetwijfeld is het nog steeds een favorietje van jonge lagereschool-leerkrachten die op goede hoogte staan met hun innerlijk kind. Ongetwijfeld tegelijkertijd een detonator van moordlustige suppressies voor zij die iets minder vertederd worden door kinderlijk enthousiasme. Van dat gebrul en gebuig dat een bus vervaarlijk doet wiebelen. OK, ik geef het toe, ik heb mij er ook schuldig aan gemaakt. Op weg naar het zwembad, op schoolreis - en nu snap ik waarom we nooit verre schoolreisjes maakten... -, op kamp.

Maar dus, op het perron. Ik zie hoofden in alle richtingen en denk "ideaal" :)
Mijn brein slaat weer op hol - ik wacht nog steeds op het moment dat het ding een keer rustig wordt, net een ADHD'ertje - en begin de hoofdrichtingen één voor één te analyseren:

1. van voor: zij die genieten van het zonnetje en met hun ogen dicht en smirky glimlach vitamientjes D binnenhalen. Ook degenen die met een schattige teleurstelling constateren dat de binnenrijdende trein op het volgende perron met hun zon gaat lopen.
de genieter van de kleine momentjes

2. naar achter: doorgaans maar één iemand. Nee, geen incarnatie van ... euhm ... - hoe heette dat mens in The Exorcist nu ook al weer - of van Meryl Streep in ... eh ... - die film met Bruce Willis dus -, soit mensen die uilsgewijs hun hoofd 180° draaien. Zou ook wat verontrustend zijn op een nuchtere maag. Nee, het gaat om die ene kerel die met zijn rug naar 'ons perron' staat en het leven zoals het is beneden aanschouwt. Laat ons zeggen, hij die nog niet aan de realiteit van de nakende werkdag wil denken. Geregeld dwalen ook wat nieuwsgierige blikken af richting de werkmannen die de nieuwe uit de kluiten gewassen fietsenstalling ineen aan het timmeren zijn. Éénmalig wordt ook wel ramptoerisme beoefend. Op foorkramerkesdag bijvoorbeeld.
de nieuwsgierige

3. van links: de meerderheid, de mensen die ik niet graag heb. Waarom? Omdat het ongeduld, de frustratie en algehele ontevredenheid van hun lijven en fysionomieën afstraalt. "Waar blijft die stomme trein", "Ja... hij gaat weer eivol zitten", "Altijd hetzelfde met de NMBS". Bijzonder vermoeiend als je zelf de lol er een beetje wil blijven inzien.
Er zijn er natuurlijk ook die het uit gewoonte doen. Of om je linkskijkende rechterbuur niet recht in de ogen te staren. Of omdat je een stijve nek hebt.
de gefrustreerde

4. naar rechts: zij die weten dat de trein wel komt en hem niet dwangmatig willen doen versnellen met de - echt wel niet - telekinetische kracht van het links kijken. Zij die uit nieuwsgierigheid of verveling de omgeving wat afspeuren en in de oertijd een grotere kans op overleven hadden. Want zij hadden immers de tijger gezien die van rechts kwam.
de flegmatieke

5. naar boven: veruit de minderheid. Doorgaans wordt enkel naar boven gekeken wanneer er net een vliegtuig is opgestegen in Deurne. Of het moet iemand zijn met een wel hele stijve nek. Maar in zo'n geval zou ik thuisblijven.
de vliegtuigspotter

6. naar onder: die andere meerderheid. Zij die net niet in hun krant, gazet of smartphone kruipen. Zij die zodanig opgaan in het wereldnieuws van de dag, dat je ze kan passeren zonder dat ze je opmerken. Zij die eruit zien alsof ze vijf minuten later, wanneer hun trein gepasseerd is, nog steeds onbeweeglijk lezen of scrollen - oh dat zou ZO grappig zijn. Ook mensen die merken dat hun schoenen vuil zijn.
de gehypnotiseerde

En ik? Ik doe zowat vanalles. Maar ik zie er vooral de lol van in :)

7u51 - de weg

Eén dag ben ik ziek geweest... één dag!
En naast het station van Mechelen ligt ineens een groot - was het maar - zwembad, is er een nieuwe werfbrug aangelegd en is ... ah nee, dat was er al... Misschien heb ik een paar maanden niet opgelet.
Kan ook.

We treinen verder langs de oudste spoorlijn van België. Langs de prototypes Vlaamse ruimtelijke ordening - lintbebouwing van alleenstaande huizen, spuuglelijke verkavelingen en industriegebouwen op een hoopje. Langs een steekkaart van Ugly Belgian Houses. Langs velden die nog getuigen van eeuwenoude perceelafbakeningen - rijen knotwilgen, beekjes en hoekbomen. Langs een middelbare school en de baan die er naartoe leidt. Wandelend eenrichtingsverkeer van zuid naar noord. Allemaal hotsende botsende jeugd met Dakines en Eastpacks (of ben ik al hopeloos achterhaald?). Eén iemand gaat de andere richting op... die moet waarschijnlijk niet op school zijn.

Onder het viaduct van Vilvoorde door, Brussel binnen - ook hier wordt naarstig gebouwd langs de sporen. Een paar brownfields voorbij, stadstuintjes, oude fabriekpanden, koterijen, een loods die belachelijk dicht bij de sporen is gebouwd - één sterke windvlaag en de trein heeft een golfplaat mee.

En tot slot het immer kleurrijke en kronkelende einde van de rit langs de Aarschotstraat. Hier is al veel inkt gevloeid. Waarschijnlijk ook iets anders, maar laten we vooral niet dubbelzinnig gaan doen. Trouwens... iemand die weet waarom "Le 170" zo heet? Iets met cat of sexy, dat verband zie ik nog wel. Maar 170... niet echt het dubbel van 69 lijkt mij. Ook niet het huisnummer...

Het begin van een gemiddelde werkdag...

7u51 - pilot

Beelden zeggen vaak zoveel meer dan woorden. In één oogopslag aanschouw je een halve wereld, honderden mensen, duizende jaren technologie (om te beginnen bij het wiel) en nog meer emoties.
Maar omdat ik - ondanks in het bezit zijnde van een smartphone met ingebouwde camera die meer van 4 pixels aankan - geen beeld heb, worden het toch woorden.

In een bubbel van om en bij de 1.80 m grootte stap ik dagelijk wijdbeens - want ik stap altijd wijdbeens, soms tot frustratie van ons-"da's-ni-elegant"-moeke - op perron 9 - zou er ook een perron 9 3/4 zijn? - van station Antwerpen-Berchem.
Ik zie de bouwvakkers in geel en blauw naast spoor 10 kruiwagens verrijden, betonblokken verslepen en denk "die mannen hebben geen flauw benul dat ik nog geen uur wakker ben". Maar dat zal hen worst wezen. Zij hebben hun frigobox-ontbijt of -lunch of vieruurtje-equivalent al achter de kiezen.
Achter de mannen zie ik een dame wat onhandig hollen om het groene licht te halen. Haar meer fortuinlijke lotgenoten, want met 5 m voorsprong - of minder fortuinlijk, want het vorige licht gemist - merken het niet en steken op hun gemak over.
Beneden - ah ja, want ik sta boven, hoog en droog (omdat het niet regent) - staan auto's in alle mogelijk windrichtingen aan te schuiven aan het kruispunt. En dan te bedenken dat dit maar een fractie is van het Vlaamse wagenbestand.
Achter het stuur - ik heb er het raden naar - knorrige 50'ers, suffende kerels die mentaal nog op hun kopkussen liggen te ronken, en hopelijk ook individuen die van de nood een deugd maken - doorgaans de gelukkigen van geest - en luidkeels, wijdmonds en zonder de minste aarzeling met de radio meezingen (of janken).
Ik zou tot de laatste categorie behoren... om te beginnen omdat ik geen knorrige 50'er, noch een ronkende kerel ben.

Ik kijk terug naar het perron en denk, misschien ga ik die indrukken delen, leuke verhaaltjes van maken. Ik neem één van mijn 1000 notitieboekjes en weet meteen wat te doen op de rit naar Brussel.

in de categorie |grote ergernissen|: de pipiwet

Als reactie op de beslissing van Belgacomaan om het doorspoelen van reclame betalend te maken, komt Talleenet met een nieuw voorstel. Om de indoctrinatie en commerciële hypnose van de Vlaamse kijker te verzekeren overwegen de marktleiders van de digitale televisie een wetsvoorstel in te dienen bij de Vlaamse regering.

De wet in kwestie, in de wandelgangen nu al bekend als de 'geen-pipiwet', stelt dat kijkers tijden reclameblokken wettelijk verplicht zijn te blijven zitten in hun zetel. Concreet wordt hen onder meer verboden naar toilet te gaan, op te staan om een drankje of snack te halen en om de krant of een magazine te lezen.
Talleenet verdedigt deze actie door te stellen dat een groot deel van hun inkomsten - letterlijk - in het water - van de pot - vallen wanneer kijkers zich van hun televisietoestel afwenden om welke reden dan ook. "Het verlies is te groot om geen actie te ondernemen," klinkt het. Onze bron meldt dat er niet langer wekelijks een gratis viergangenmenu van het Hoff van Cleve te verkrijgen is in het restaurant van het bedrijf en dat de maandelijkse teamuitstappen naar Disney World afgeschaft werden. Vreselijk.

Concreet omvat het voorstel een opsomming van 'verboden handelingen' en een lijst van mogelijke boetes. De verplichting tot aankoop van de geprezen producten in het reclameblok dat door een volle blaas gemist werd, is één van de opgelegde straffen. "Men kan dat ook tijdens het programma doen," stelt Talleenet.
Recidivisten zullen bovendien een reclamebad moeten ondergaan tot zij slagen voor zowel schriftelijke als praktische proeven. Hierbij moet men kunnen aantonen dat men perfect in staat is slogans en logo's te plaatsen en dat men door het zien van reclame effectief wordt aangezet tot aankoop van de producten.

De bond voor geneesheren heeft al gereageerd dat deze wet tot gezondheidsproblemen zou kunnen leiden. "Mensen met diarree of incontinentie bijvoorbeeld zullen deze maatregelen niet probleemloos kunnen toepassen," zo luidt het bij de bond. Na harde onderhandelingen waarbij verschillende mogelijkheden - van vrijstelling voor zieken en hun begeleiders tot het dragen van pampers - toonden de telecommunicatiebedrijven uiteindelijk begrip voor de situatie. Ze beloofden een artikel op te nemen in het wetsvoorstel dat voorziet dat mensen met darmproblemen op basis van een doktersbriefje en een monster van de stoelgang - ter controle - vrijgesteld kunnen worden.

Drukkers van reclamebladen zijn gewonnen voor het idee en hebben al laten weten bereid te zijn met Talleenet en Belgacomaan aan tafel te willen zitten om de mogelijkheden tot uitbreiding van het wetsvoorstel te bespreken. "Wij willen graag een clausule die ons beschermt tegen het zogenaamde oud papier," zegt de woordvoerder van de Strekenkrant, "we hebben een team van specialisten aangeduid die zich nu buigen over de implementatie van mogelijke tegenmaatregelen."

De gemiddelde burger reageert inmiddels met een welgemeende:

"DOE NORMAAL!"