goeiemorgen goeiemorgen goeiendag

Meegaan, gij go me mij meegaan

Nope, gene iFoon, wel de Goeien Dag, de CD van Slongske.
Ik heb da maske geire.

Hoe graag?
lachen als ze op Liefde voor Muziek sprak over de swag van Maria - dé Maria, dat moederke waar heel Vlaanderen in mei over zingt :) -,
de zeer goed verborgen rapster in mezelf met volle overtuiging bovenhalen als 'Lacht nor mij' of 'Ik zen ni de bank' uit de radio klinkt - hoe dat eruit ziet? in mijn gedachten geloofwaardig, maar of mijn lief dat beaamt... -,
als munitie om dipjes af te knallen <3

Misschien niet zo graag om er een uur voor in de signeersessierij te staan... alhoewel, ik sta er toch maar in. Vanachter, derdelaatste of zo, 300 (of zo lijkt het) man voor mij.
Niet direct voor die krabbel op mijn nieuwe CD - maar dat is mooi meegenomen -, ook niet in de eerste plaats voor een aanvulling in mijn leuke-momentjes-op-een-doordeweekse-dag-boekje.

Wel voor een knuffel. Om een item van de bucket list te kunnen schrappen mag ne mens iets over hebben me dunkt. 20 minuten en evenveel centimeters verder overtuig ik mezelf hier nog steeds van :)

Wat speelt er zich ondertussen binnen mijn blikveld af?
Een passerende man: "amai, wat is er hier te doen?" - Zijn vrouwke: "signeersessie voor Slongs Dievanongs" - Zijn antwoord: "amai, is die zoe populair!"
* me dunkt :)
De bewakingsagent van de fnac identificeert Slongs voor een Hollander als "lokale artiest".
* lokaal lokaal... 't is wel 't stad waar we 't over hebben is he
Een jong meisje voor mij is zodanig uitgedost dat ik niet anders kan dan het woord swag gebruiken
* zwart leren vestje, roze pet... zalig :)

We komen dichter
't Is aan mij.

Slongs gilt... ik heb een graaf kostumeke aan... eentje dat zij ook heeft. Lachen.
Ik vraag om een knuffel en ik krijg een knuffel

hartje

Ben er een beetje melig van :)

de schoonste dag van mijn leven

Nee nee, geen paniek, niemand heeft mijn huwelijk of zoiets gemist (ah nee, de verloving is verbroken). Ik ben ook niet bevallen of zo. Hemeltje, het idee alleen al.... ik kan nog geen vetplant in leven houden, laat staan een minimens.
De schoonste dag van mijn leven - zonder zwans - heb ik te danken aan de liefde van mijn leven en vond plaats zaterdagavond 11 mei door in Zwolle. 'Nen Hollander?' hoor ik u zeggen. Integendeel, een paar van die lange Hollandse slungels blokkeerden mijn zicht, anders zou het nog beter geweest zijn.

Ik heb het over mijn held. Mijn grote held. Mijn bron van energie: Meat Loaf
For crying out loud, you know I love you!

Het hoogst genoteerde punt op mijn bucket list is bij deze geschrapt.
Heerlijke show (inclusief een gigantische opblaasbare vleermuis, een gigantische opblaaspop en een set opendeurdagballonzuilen van elk bandlid), heerlijke band (laat ons AUB meer horen van pianist Justin Avery! Wat een kanjer!) en heerlijke performance van Meat himself.

Jaaa... wat geniet ik nog na.

waaaaaat een week(end)!!! - deel IV

Move over naar het weekend.

Vrijdag was de eerste avond van de EVT cursus; een zangcursus met een zangpedagoog/tenor/duivel-doet-al Alberto Ter Doest uit Nederland. Superkerel! Aan deze cursus zijn enkele momenten gekoppeld die voorbije week naar ongekende niveaus heeft getild, waaronder het zaterdagmiddagtelefoongesprek inclusief een ‘telefonische verloving’. Ik laat de spanning er nog even in – hehe – eerst de rest van cursus.

Zaterdag aan het einde van de dag was er een open sessie waar de cursisten een eigen nummer mochten zingen. De docent en de medecursisten konden dan ideeën aanreiken om de performance nog een streepje te verbeteren – of een dikke lijn.

Ik dacht, laten we even onze grenzen verleggen, dus met lood in de schoenen stap ik naar voor om Go like Elijah van Chi Coltrane te zingen (een nummertje waarbij ons koor de backings doet en een soliste de vocals zingt)… en te sterven… Om de zenuwen nog een tikkeltje extra de hoogte in te jagen, zat Hans (de helft van ioca’s trouwboek, sorry dirigentenboek) achter de piano ter begeleiding.

Om een lang verhaal kort te maken, ik doe mijn ding, krijg tips van Alberto en de andere cursisten, doe mijn ding beter en beter…. zo goed zelfs dat Alberto zei: "Hans wordt er helemaal vrolijk van" en – leukste van al – dat Hans dat ook beaamde.

*BLINK BLINK*

Hoogtepunten van de dag erna (zondag dus). Volgens de radio verklaard tot ‘dag van de lach’. Dus ik sta ’s morgens op en denk “dit wordt mijn dag”. En save to say dat het echt wel een beetje mijn dag is geworden en dit op enkele onverwachte manieren.

Breed lachend vatten we de dag aan.

Eerste onverwachte moment van ‘mijn’ dag: één van mijn medecursisten zegt: "mag ik jou zeggen dat ik jou een prachtige vrouw vind!"

*Woouch!!! Ongemakkelijkheid scheert hoge toppen! Maar WAT EEN COMPLIMENT... Miljaar! Ik werd er gelijk warm van…

Tweede onverwacht wapenfeit in ‘mijn’ dag: Al vanaf het moment dat ik mij had ingeschreven voor de cursus begon die ‘schone jongen’ door m’n hoofd te spoken. Die ‘schone jongen’ had ik enkele maanden eerder ontmoet op een andere workshop van Alberto. Hij was toen binnengekomen, vond geen plaats meer bij zijn vriendjes en heeft zich toen – waarschijnlijk noodgedwongen – op de vrije stoel naast mij geplaceerd. Vond ik niet erg! Zo’n suikerklontje! Hij bombardeerde zichzelf zonder weerga op mijn ‘te doen’-lijst... (niet de bucket list, die andere ‘te doen’-lijst, waar ook Henry Cavill op staat).

Tijdens de middagpauze zet ik mij in het zonnetje en Suikerklontje zette zich naast mij – wat een dotje! We babbelen wat heen en weer, over zingen, over werken, over wonen…

- Suikerklontje: “Jij komt uit Antwerpen? Ik heb je gisteren en vandaag met de fiets zien toekomen?”

Aha! Het is een klontje met opmerkingsgave!

- ik: “Nee, ik woon in Antwerpen, maar ben afkomstig uit de Kempen.”

- Suikerklontje: “Ah zo. Je bent met je vriend hier komen wonen?”

Vriend? Vriend? Waar komt dat ineens vandaan?

We babbelen nog wat verder heen en weer en ik probeer hem subtiel naar ioca te lokken – “hele leuke sfeer”, “ons repertoire? toffe popliedjes!”, “beetje zot”, “repetities op zondagmorgen” ...

- Suikerklontje: “Mmm oei, dat gaat die van ons niet leuk vinden. Ze vond het al niet leuk dat we niet samen konden ontbijten vanmorgen. Ik zei nog maar jawel, je moet alleen om 8u opstaan.”

Dju… hij heeft een lief. Ach soit, ander en beter!

Derde op-en-top 'Caroline'-momentje: ik vergeet mij gsm (uiteraard... moest mijn hoofd niet vast staan...). Gelukkig zijn er nog engelbewaarders: Hans had de zorgen voor mijn verweesd telefoontje op zich genomen. Omdat ik hem nodig heb – uiteraard, wie houdt het in deze tijden nog voor onbepaalde duur uit zonder gsm – ga ik hem direct halen bij hem thuis: ik arriveer, bel aan, Hans doet open, ik hef mijn armen al juichend in de lucht en zeg “mijn held!”, Hans biedt mij glunderend m'n gsm aan, ik neem hem aan, steek hem weg, zeg “moest mijn kop niet vast staan...” en geef hem een kus en knuffel   

We doen nog een babbeltje over de cursus en hij zegt: “ik ben fier op u”

^_^   ^_^   ^_^    :D

*BLINK GLUNDER BLINK BLINK GLUNDER BLINK enz...*

De helft van ons dirigentenkorps is fier op mij :)   Hoera :)

waaaaaat een week(end)!!! - deel III

Dagen drie en vier waren van wat rustiger aard. Al heb ik toch een vermeldenswaardig puntje uit de categorie |we adoreren onze dirigenten|

- Kristin: “Hans, wil jij suiker of honing in je thee?”

- Hans schudt zijn hoofd.

- Myriam: “Nee, Hans is al zoet van zichzelf.”

waaaaaat een week(end)!!! - deel I

Even denken, waar zal ik beginnen... Aangezien de voorbije week een wat vreemd verloop had, met 1 mei en al, moet ik even denken. Twee keer maandag op een week is toch echt wel wreed: mottige maandag EN dodelijke donderdag in één etmaal, jaiks!

Ok, laat ons toch maar beginnen bij maandag.

Maandag: gospelrepetitie

Sinds 18 februari neem ik deel aan een gospel workshop in Antwerpen, eentje die deze week zal resulteren in een benefietconcert. Met andere woorden, de repetities lopen stilaan op zijn einde, de praktische voorbereidingen voor het eigenlijke concert doen hun intrede. Zo ook: de plaatsen. Ik arriveer in de kerk, placeer mij ergens – was een beetje te laat om vooraan te gaan zitten, anders had ik dat gedaan – op de tweede of derde rij. Dirigent Frederik wil echter dat we vandaag op onze 'concertplaatsen' gaan staan, dit wil zeggen mannen in 't midden, vrouwen aan de flanken en uiteraard – daar gaan we weer – "de groten achteraan, de kleintjes vooraan". Vindt een mens het eens leuk om vooraan te staan, mag het niet. Nu ja, zelfs vanop de achterste rij kijk ik nog over alle andere kopjes – één van de voordelen van 1.80m.  Bijgevolg sta ik opeens naast een mij tot dan toe onbekende dame; mijn grootte, leeftijd van mijn mama. Een tettergat, niet normaal! Maar wel een tof tettergat. En ja, als gelijkgestemde zielen d.i. ‘gelijkgegrote’ lengtes (of zoiets), dat schept natuurlijk een band.

Mevrouw houdt zich niet in en vertelt haar halve levensverhaal: “nooit heel groot geweest in haar jeugd”, “late groeispurt”, “heb twee zonen”, “moeilijk om na mijn scheiding een man van mijn lengte te vinden... allemaal kleiner” enz. Uiterst herkenbaar voor a single lady like me – single tall lady uiteraard, maar dat bleek waarschijnlijk al wel uit de context – dus ik deel volop in de frustraties: “alle leuke mannen zijn kleiner dan mij”, “lijkt wel alsof er geen educatief verantwoorde groeischoppen meer uitgedeeld werden na 1987”, “vreselijk ongemakkelijk, een lief dat kleiner is dan jou”, “zo'n drie jaar single” enz. Ik gooi er meteen ook mijn ultieme ‘ongelijke-lengte-frustratie’ tegenaan, nl. die van mijn (kleinere) ex die me zelfs te groot vond met platgelopen teenslippers.

En toen, out of the blue, sprak ze volgende woorden: "ik heb nog ne zoon in de aanbieding, hij is groter dan u."

O_o     say whaaaat?

Lijkt wel een scene uit ‘Wie trouwt mijn zoon?' Stond ik daar met een mond vol tanden! Sprakeloosheid – me: 1-0.

(In het hoogst onwaarschijnlijke geval dat deze situatie zich ooit zou herhalen, heb ik nu wel een goed antwoord klaar – dank u Tanya! – “is hij knap, intelligent en lijkt hij op Henry Cavill?” En laat ons dan vooral hopen op een positief antwoord…)

Tot zover dag 1 van de week.

Of wacht! Nog een PS: de arme jongen in kwestie weet nog niet dat hij een beetje uitgehuwelijkt is. Mama heeft de boodschap nog niet doorgegeven aan zoonlief. Misschien was het dan toch niet zo’n serieus aanbod…