Terug naar
het langverwachte relaas van mijn ‘telefonische verloving’
Zaterdag
lunch: Kristin had me 's morgens gebeld, ik kon niet opnemen, want zat in de
cursus, dus belde ik haar terug. Alhoewel het eigenlijk niet meer nodig was,
want het probleem was al opgelost. Maar ik was nieuwsgierig – wat wil je, als je niet vaak telefoon krijgt. Niet erg, we doen een babbeltje, ik vraag
hoe het met Jeroen is (de zoon, die twee jaar geleden een zwaar ongeval heeft
gehad, was donderdag voor het eerst terug gaan werken) en vraag haar de
groetjes te doen. Die krijg ik bijna onmiddellijk terug samen met de
groetjes van een vriend van hem. Ik zeg: “doe de groetjes terug”, Kristin doet
dat en retourneert een “ik zie u graag he” van de vriend. Ik: “ah maar ik hem
ook hoor”. Het gesprek escaleert een beetje en Kristin geeft de telefoon door
aan de vriend.
Nu, met ‘escaleert
een beetje’ bedoel ik eigenlijk onnoemelijk ver en belachelijk hard buiten
proportie:
- de
vriend: “Dag schat!”
- ik:
“Elabakes, alles goed?”
- de
vriend: “Amai! ’t Zal nog niet! Zeg, wil jij met mij trouwen?”
- ik: “Ah
ja, ’s goed!”
- de vriend
– die dat antwoord ongetwijfeld niet had zien aankomen: “Ah ja, ok… ehm
wanneer?”
- ik: “Als
het goed weer is!”
Dit gaat zo
nog een beetje door: trouwplannen makend – ik voel mij opnieuw een beetje
uitgehuwelijkt, al heb ik het deze keer wel aan mezelf te danken – kreten van
ongeloof van Kristin, man Guido, zoon Jeroen en dochter An niet onderdrukt via
de digitale lijn, fanclub oprichtend… Juist! Mijn fanclub!
- de
vriend: “Ge weet, schat, ik ben uw grootste fan he!” Vraag me niet hoe we hier
bij gekomen zijn – anderzijds, vraag me evenmin hoe we bij die trouwplannen
kwamen…
- ik:
“Super! Ik heb altijd mijn grootste fan willen ontmoeten!”
- de
vriend: “Wel, misschien moet ik een fanclub oprichten!”
- ik:
“Leuk!
- Kristin:
“ik ben fan!” – Guido: “ik ook!” – Jeroen: “ik ook!” – An: “ik ook!”
- de
vriend: “Voila seh! Je hebt al vijf fans! Maar ik ben uw grootste he!”
- ik:
“Geweldig! Ik wist niet dat ik zoveel fans had! Wanneer ga je mijn fanclub
oprichten?”
- de
vriend: “Niet voor we iets zijn gaan drinken samen! We moeten onze trouw ook
nog bespreken he!” Koe… horens en zo…
- ik: “Ok,
dat is goed”
- de
vriend: “Wanneer spreken we af?”
- ik: “Wel,
aangezien ik mijn fanclub vandaag wel wil, vanavond?”
Koe… horens en zo…
- de
vriend: “Dat is goed! Wanneer ben je vrij?”
- ik: “Mijn
workshop duurt tot 19u, en dan moet ik nog eten…”
- de
vriend: “Ah dan kunnen we samen ook iets gaan eten he.”
Ondertussen
had ik al zodanig veel rondjes gelopen – op blote voeten, mmm… heerlijk – in
het gras van het binnenpleintje van het conservatorium dat er spoorvorming
begon op te treden…
- ik – had
ik niet zien aankomen: “Eeeehhh, ja… ok.”
- de
vriend: “Vanavond 19u30 aan ’t Zeezicht. Ken je ’t Zeezicht?
- ik:
“Natuurlijk ken ik ’t Zeezicht! Wie kent er ’t Zeezicht nu niet” Beetje
sluikreclame voor het gezelligste café van Zurenborg kan nooit kwaad.
- de
vriend: “Dat is dan afgesproken! Tot straks he schat!”
- ik:
“Okidoki! Tot straks!”
Einde van
het meest absurde telefoongesprek in mijn hele leven. Ik besloot toen dat op mijn bucket list te zetten, gewoon om het te
kunnen schrappen.
Nog geen
twee minuten later krijg ik echter opnieuw telefoon.
- de
vriend: “Zeg! Ik hoor hier dat jij er nogal sterke meningen op nahoudt wat
betreft lengte!”
Klopt
volledig (zie eerder, het teenslipper-verhaal en zo)
- ik: “Ja
dat klopt.”
- de
vriend: “Ja maar, zo gaat dat niet werken he, als jij vooroordelen hebt!”
- ik: “Weet
je wat? Ik zal voor vanavond mijn mening even aan de kant schuiven en dan is
het aan u om die blijvend te weerleggen. Deal?”
- de
vriend: “Ah ja, ok, dat is een deal.”
- ik: “Tot straks?”
- de
vriend: “Tot straks!”
Bijna vergeten... den uitslag.
De verloving is verbroken, het huwelijk gaat niet door... Niet omdat de vriend mijn oordelen over lengte niet kon weerleggen. Wel omdat de vriend om 18u vroeg of de date eigenlijk zou doorgaan. Of ik echt zo zot was en zo. En dat hij heel moe was. Ik zei nog: “ben zo zot als een deur en ik moet sowieso eten.” Het mocht niet zijn. Date gecanceld, niets meer van gehoord.
Jammer voor de vriend. Kans verkeken.
Of zoals Jeroen het zegt: 'ander en beter, knapper en heter'
... prachtige levenswijsheid...
... moet m'n tweede motto worden...
