het fenomeen - het verloop van de dag

16u: er kan geprikt worden. Eindelijk verlossing van een lange, zware werkdag.

Een lange dag die startte om 9u00 met prikken - belangrijke verantwoordelijkheid -, lift nemen - toch vermoeiend, zo'n tocht bestaande uit knopje drukken, wachten, zoeken welke lift nu juist *ping* deed, instappen, terug knopje drukken... -, op je bureau aankomen - eerst de collega's een goeiedag wensen -, computer opzetten - komt toch veel bij kijken hoor -, koffietje nemen - na al die voorgaande taken welverdiend...

Dan is het 10u00 - "wat ik in dat uur heb gedaan? heb ik toch net opgesomd?" -, tijd voor een pauze. Even naar de keuken. Koffietje nemen - oef, nog net de laatste tas uit de thermos, pech voor de volgende, die zal een nieuwe thermos moeten zetten... (tussen haakjes, het dutske dat de verantwoordelijkheid neemt om nieuwe koffie te zetten, moet dat gemiddeld twee keer doen, want tegen de tijd dat de nieuwe thermos is doorgelopen en het dutske zijn/haar welverdiend - want zelfgezet - koffietje wil gaan halen, is die nieuwe thermos al zo goed als terug leeg... met dank aan al de andere Ambtenaren die hoogdringend aan een koffietje toe waren, maar 5 minuten geleden naast het net visten omdat de koffie op was *er zal wel snel iemand nieuwe zetten*) -, boekje lezen - want "ik rook niet, dus moet toch ergens anders mijn pauze uit halen zeker!" -, babbeltje doen met collega A - die interessant nieuws heeft over haar breiwerk -, babbeltje doen met collega B - roddelen over collega C die zaagt over het vele werk -, met collega C zagen over het vele werk - en roddelen over collega B -, computer opnieuw opzetten - ondertussen in slaapstand gevallen, wat wil je... -, benodigde programma's openen en dan aan dat documentje beginnen.

Maar oei, het is al 11u45, beter nu al naar de resto gaan, over een kwartier staat er een lange rij aan te schuiven. Dat documentje kan wachten. Warme maaltijd nuttigen in de resto - en daar je tijd voor nemen, kauwen is gezond -, boekje lezen - zie boven -, boodschapje doen in de winkelstraat 10 minuutjes verderop - boekje is uitgelezen, we hebben een nieuw boekje nodig voor op de trein - nog even een shopke doen - nu we hier toch zijn.

Tegen 13u25 een beetje opgeladen opnieuw naar de bureau - er moet nog wat gewerkt worden -, computer opnieuw opzetten, A4'tje typen en pauzetje nemen met de obligatoire koffie en verplichte sociale praatjes.

Je kan je inbeelden hoe zeer de vermoeidheid toeslaat iets voor 16u. Dringend naar huis dus.

het fenomeen - 16u

Elke dag. Elke dag gebeurt het.
Elke dag sinds hun bestaan.
Elke dag tot het einde der tijden.

Het begint rond 15u45. Hun nervositeit start. Een zenuwachtig geschuifel.
Een geagiteerde heen- en terugreis met lege tassen koffie naar de keuken - want proper zijn ze wel.
Er wordt opgeruimd - als in ruim op tijd... dubbele betekenis dat woord.
Er wordt ingepakt - pakweg in 10 minuten. Het kan sneller, maar dat is in strijd met hun overtuigingen.
Er wordt opgestaan. Als gehypnotiseerd start de uittocht. Maar dan in volle bewustzijn.
Er wordt binnensmonds gevloekt. Die tergend trage liften ook. En elke dag laten ze op zich wachten en gaan de deuren tergend traag open en tergend traag weer dicht.
Een opstopping ontstaat aan elke uitgang - behalve die van het gebouw Verderop. Zij die van daar komen, staan aan de uitgang van het gebouw Dichterbij. Tijdwinst is alles. In Verderop start beschreven fenomeen dan ook een kwartier vroeger. Als een soort tijdszone.
De opstopping breidt uit en de nervositeit groeit.
16u nadert. Snelheid en reflexen zijn dan alles. De voorbereidingen zijn getroffen, nu hangt het af van geluk en een schietgebedje.
En van snelheid, zoals ik al zei.
Biologische snelheid... misschien zijn er al tennisellebogen uit ontstaan. En blauwe plekken.
Technologische snelheid... een prikklok is echt wel een superprocessor.
Mechanische snelheid... belangrijke hindernis, zo'n draaideur

En dan is het daar. De verlossing. 16u00.
Als duiven op een stuk brood, als gieren op een kadaver, als mieren in een nest, als de paniekscene uit Chicken Run.
Er wordt geprikt. Met tientallen tegelijk. Volgens de werkafspraken mogen ze naar huis. Om ter eerst.

Het is een soort als geen ander. De Ambtenaar.

boemelen #3

In mijn eerste week Boechout
- ben ik als een koekoeksjong geland in het nest van een ander vogeltje
- ben ik door dat vogeltje ook goed gevoederd
- zoek ik na een week nog steeds een eigen plekje in dat nest
- heb ik mijn lief zijn kleerkast (lees schap) uitgeladen en terug ingeladen
- heb ik dat schap versierd met washi tape
- heeft mijn lief mijn opvouwkunsten grondig bestudeerd en in les 1 zelf toegepast
- ben ik op de eerste dag boemeltreinen omsingeld door een bende Elnett-vrouwen (d.i. de gecensureerde versie)
- heb ik een man in een KNALroze broek gespot
- ben ik in mijn vinger gebeten door de huiskat
- heb ik dagelijks mijn benen gestoten tegen de eettafel
- heb ik minuut '18 en '76 in de match België-Australië gemist
- weet ik na vier keer de uitleg te hebben gekregen nog steeds niet hoe die cinema opstart (laat staan dat ik een dvd'tje kan opzetten)
- heb ik geleerd niet "ieuw" te roepen als mijn lief gekookt heeft (ook niet als er iets heel vies op de tv te zien is)
- ben ik nog steeds de pooltafel aan het kapen
- heb ik al evenveel geblogd als de voorbije drie maanden samen

't komt goed

- oh ja, ik heb een nieuw vriendje gemaakt: de opzichter aan de verkeerslichten -die om de kindjes over te laten- zegt elke morgen "goeiemorgen" ^_^

boemelen #2

Aan een eerste Boechout-dag hangt een eerst boemeldag vast. Boemelen van Mortsel-Liersesteenweg naar Brussel. Letterlijk te nemen op dag 1, nog letterlijk te nemen op dag 2.

DAG 1
We fietsen van de villa naar het 'station'. Ik benadruk de aanhalingstekens, want onder 'station' moet je verstaan: een verhoging naast de sporen, enigszins de configuratie van een perron imiterend, die - geplaveid? nee, da's een te chique woord - bedekt is met een kiezelachtige substantie - het woord 'kiezels' zou wat te lovend zijn. Die - ok, even voor het gemak - kiezels lijken trouwens ooit eens een keertje van de camion te zijn gevallen. Van op de brug over de spoorweg... langs de helling naar beneden... richting de 'perrons'... en dan doorheen de jaren (of was het eeuwen) een beetje uitgelopen door die dagelijkse drie gebruikers van het 'station'. Ik was maandag trouwens de vierde - ben nochtans niet verwelkomd, noch gevierd... jammer.

Wachtend op een boemel voor de eerste keer, wat doet een mens dan? Juist, smartphone checken - er valt wel degelijk internet uit de lucht! - op vertragingen. Want er moest nog een overstap gehaald worden in Mechelen. Nu, alles qua overstap dat verder dan hetzelfde perron en korter dan 7 minuten van elkaar verwijderd is, valt onder de categorie |sukkel, gij denkt toch niet dat te kunnen halen zeker :D|. Zo ook deze verbinding. Maar he, goeie hoop, vertrouwen in de mensheid en in de NMBS - ok, ik zie mijn fout in -, je kan het een mens op 1 september niet kwalijk nemen.
"Mortsel-Liersesteenweg 8u11 +5" stond er dus mooi te blinken op mijn foontje. En een zeer attente "∟ alternatieve verbindingen". Nu ja, dat dacht ik... Die "∟ alternatieve verbindingen" sloeg niet op een "klik hier voor", en al zeker niet op een "misschien haalt u de verbinding nog wel", maar op een "zoek het zelf uit, wicht". Dan werd de +5 een +9 alsof de machinist dacht "Welk station??? Mortsel-Liersesteenweg??? Bestaat dat echt?"

Uiteindelijk, na de verlate aankomst van zo'n Desiro-trein - die hetzelfde geluid maakt als de Revolution in Bobbejaanland -, alle kakelende pubers te hebben opgepikt tussen Mortsel en Brussel, een volledig leeg station in Mechelen te zijn gepasseerd - alsof het universum zei "je moet ECHT blijven zitten, verdien je aflaat maar" - en in elk mogelijk station van elk onmogelijk boerengat te zijn gestopt, werd het einddoel bereikt: de grote werkplek, Brussel-Noord!
Zucht... we moeten nog terug.

DAG 2
'+20 is het nieuwe +12' moet de boemel gedacht hebben op dinsdagmorgen. Mijn geduld was al na één dag opgebruikt, dus ben ik maar verder gefietst naar het volgende station. Een station met een nog meer versleten naam - Mortsel-Oude-God... zou hier tot Jahwe gebeden worden? -, maar wel wat minder aftands - want deels betegeld - en gefrequenteerder - want 13 gebruikers i.p.v. 3. Treintje mooi op tijd in Mortsel, treintje mooi op tijd in Mechelen, overstapje comfortabel genomen, tweede treintje mooi op tijd in Brussel. Zo hebben we 't graag. Bij deze een schietgebedje naar de Oude God. Alsjeblief, morgen opnieuw?

boemelen #1

Vandaag was het zover. Mijn eerste Boechout-dag. Zoiets als eerste schooldag maar dan ... anders.

"31 augustus 2014" stond er op mijn huurcontract in de Kleine Beer. Verhuizen was het geblazen. Met een beetje pijn in het hart toch wel, want ik heb het daar heel leuk gevonden.

in den beginne was er niets

toen schiep Caroline wat kleur...

... niet zonder slag, stoot en doden

'friend up' the place

ready for the Carolinized colour

aaaaand.... done #1

aaaaand... done #2

zo pimpen we ne zetel !!!

en het terrasje *het molentje is ondertussen witgebleekt

One Carolinized room - check! (Bijna) helemaal van mij ^_^ me happy.
Maar ja, aan alles liedjes komt een einde, ook aan dit. En alles wat er op foto °3 geslagen, gestoten of gedood was - en zooooo veel meer :D -, moest er ook terug uit.

Uit de Kleine Beer. Naar Boechout.

Ik hou mijn hartje toch een beetje vast.

Lojola

Ik hou van Lojola, de column van Guillaume Van der Stighelen in Citta, het weekendmagazine van GvA. Alleen daarvoor zou ik de gazet kopen. Meestal is dat ook het enige wat ik lees in dagbladgerelateerde uitgaves...

Ik lees immers niet zo graag. Naar mijn goesting doe ik het ook veel te traag. Een boek lezen - of een gazet, of weekblad of achterkant van een doos cornflakes - is een opgave. Eentje die vaak niet eindigt bij het einde, maar ergens halverwege. En dat heeft niet met de inhoud te maken. Enkel met Caroline. De dees haar interesse is even snel zoek als Dory's kortetermijngeheugen. Ik voel mij diep verbonden met die blauwe vis - blijven zwemmen blijven zwemmen. Zelfs het doe-het-zelfboek Snellezen van snelleesgoeroe Tony Buzan is - oh ironie - wegens te traag gelezen niet uitgeraakt. Een mens zou ervan beginnen wenen... Of toch niet. Zou een beetje belachelijk zijn.

Ik ben ook heel snel afgeleid. Heel vaak ook. Beeld je in dat ik een boek vast heb, niet al te groot formaat, en ik begin te lezen. Ergens halverwege zie het woord "boom" of zo en voor ik er denk ik terug aan hoe ik een paar weken terug een boom heb geknuffeld in de plantentuin van Antwerpen. Nee, niet zo'n exemplaar met stekels, een met een zacht velleke. Waarom? Had er zin in. Wou even tot rust komen tussen wat 'groensel', onderweg naar één of andere winkel. Moest een cadeautje kopen of zo. Denk ik. Of ik had zin om wat te kuieren. Hehe... Kuieren. Schitterend woord.

Was het weer dat gisteren ook maar... schitterend. Heel het land, maar echt HEEL het land is platgeregend. De buienradar beaamde: 17u25, heel België onder de buien. Onder het motto 'gedeelde smart is halve smart'. 't Blijft natuurlijk wel smart...

Waar had ik het nu weer over? Oh ja, Lojola. Leuke column, moet je lezen. ^_^

in de categorie |kleine ergernissen|: mosquito paradise

Soms vraag ik me af... hebben muggen reisbureaus?

PROMO: vlieg naar Carolines kot, daar is het fantastisch vertoeven!
- 5-sterrenresort met ruim buitenzwembad (de plas op mijn terras - zouden muggen ook ligstoeltjes reserveren met een handdoek?)
- gigantisch ruime kamer (op muggenformaat althans, Harry's bezemkast leek ruimer)
- all you can eat buffet (ik dus)

Alle wegwijzers lijken naar mijn stek te wijzen. Want zonder zwans klop ik er minstens een stuk of vijf plat per dag. Minstens. Als in 'dat is het kleinste aantal, lager gaan we niet'. Gelukkig heb ik nu al een muskietennet boven m'n bed hangen want anders mepte ik 's nachts ook m'n lief plat. Vond ie niet zo leuk. Misschien moeten ze de reisbeschrijving aanpassen... naar "'s nachts is het buffet gesloten"

Stel dat er muggenreisbureaus zijn... dan is er toch ook wel een muggenministerie voor toerisme? En ik vermoed dan toch wel dat ze mijn kot classificeren als "af te raden reisbestemming"... met argumenten als "zeer kleine kans op behouden terugkeer", "massagraf van soortgenoten ontdekt in de afvoer van de Grote Witte Kuip (mijn lavabo dus)" en "restanten van vermiste familieleden gevonden op spiegels, muren en plafonds".

Een mens zou er bijna medelijden mee krijgen... TOCH NIET

Serieus... overal vind ik plekken terug van doodgemepte muggen. Hopelijk gaat dat niet van mijn waarborg af...