We zijn nu twee maanden terug thuis. Ik herinner mij alles alsof het gisteren was. Het reisverslag helpt natuurlijk, maar daarnaast horen we elkaar ook wekelijks.
Na een weekje terug in België werd er al een mini-reünie in Antwerpen georganiseerd, tussen haakjes een avond met een bijzonder interessant verloop - what happens in Antwerp, stays in Antwerp ^_^ -; twee weken later vormde een kleine Vietnam-delegatie een klein tegengewichtje tegen het vriendengroepgeweld op Nico's verjaardag; nog eens een week later zaten we al (bijna) met z'n allen foto's uit te wisselen op de eerste officiële reünie.
Af en toe betrap ik mezelf erop te dagdromen en probeer ik te vatten wat een fantastisch avontuur dit was...
 |
| zonsopgang in Ha Long Bay |
 |
| genieten van wat rust op de boot |
 |
| een eenzame dragerszak in Sa Pa |
 |
| bootjes in Hao Lu |
 |
| een tempel in My Son |
 |
| de zon in Cat Ba |
Ik herinner mij een berichtje dat ik ons moeke stuurde in het begin van de reis - toen al -: "dit overtreft Meat Loaf."
En dat... wil al wat zeggen.
In mei, op zijn concert in Zwolle, stuurde ik: "ik heb mij nog nooit zo gelukkig gevoeld." Serieus gemeend. Als enorm grote fan - doorgaans één van de eerste dingen die mensen over mij te weten komen - was ik echt dolgelukkig om hem live te zien performen.
En dit ging er NOG over. Ver over de grens van geluk dat een mens op het eerste gedacht aan kan :D
Om een lang verhaal - van zo'n 20 delen zeker ;) - kort te maken, Vietnam was de tijd van mijn leven.
En die van de anderen. Sofie voelde zich drie weken lang gelukzalig, Anneloes had het surrealistische idee dat ze in een droom zat - of zoals Avicii het verwoordt "wake me up when it's all over."
Na thuiskomst was het nog niet 'over'. Paswoorden waren vergeten, het werk ging overal te lande aan een slakkengangetje in het kwadraat, om de vier minuten werd er weggedroomd naar die drie fantastische weken - dromen die duchtig gedeeld werden op onze facebookpagina - en ik wist mijn eerste werkdag in de lift even niet meer naar welke verdieping ik moest...
En het lijkt nog steeds niet 'over', twee maanden na terugkomst. We blijven berichtjes sturen, we blijven foto's posten, we blijven afspreken.
Ik heb hier meer aan overgehouden dan alleen reisverhalen, killerfoto's en een geweldige ervaring. Mijn relativeringsvermogen is serieus gegroeid, mijn hart ook. En vooral mijn vriendenkring...
Dank jullie lieve vrienden, schrijf ik, een traantje wegpinkend.
Wat ik echt bedoel, kan ik niet verwoorden. Daarvoor staan er geen woorden in de Van Dale.
Wake me up when it's all over... Laat het nooit 'over' zijn.
Oh ja... ik heb nog een deel niet verteld ^_^
Velen onder jullie weten het ondertussen al en is dit meeeeeer dan oud nieuws, maar voor degenen voor wie het effectief "BRAND NEW INFORMATION" is... ik heb er nog een onverwacht souvenir aan overgehouden.
Een lief om precies te zijn...
en 't is ne kleine Vietnamees - GRAPJEEEUH
Een lief dat de titel 'lief' meer dan waard is, want hij is echt veel te lief ^_^
... ik zie je graag, Nico <3
Geen opmerkingen:
Een reactie posten