het speelgoedautootje

Er zijn zo van die dagen.

Je voelt je vrij als een vogeltje, je lacht naar de mensen en ze lachen terug, het zonnetje schijnt - of ook niet, maar dat doet er niet toe want je bent je eigen zonnetje -, terrasjes lonken, vrienden en wildvreemden knuffelen je en je denkt aaaah de wereld is schoon.

Zooooo tof :)

Of.

Je voelt je ne sterken tijger, kunt alles aan, heft de halve huisraad op, het werk is een eitje en je helpt een bomma de straat oversteken (lees: trek een rode cape aan en heis je onderbroek over je broek, sweept de bomma van haar steunzoelen, vlieg er de straat mee over en placeer nog een dansje aan de overkant)

Ook leuk :)

En dan.

Dan zijn er zo van de "Q#@L$ù^K-)ç(àJQljI£¨&OE+/;-dagen. Dagen dat je je wonderwel kan identificeren met een opwindbaar speelgoedautootje. Eentje dat helemaal is opgedraaid maar nog moet losgelaten worden. En dan tegen de kast vliegt, terugketst, tegen de muur ramt, 180° draait, de ruimte doorsjeest en tegen al wat in de weg staat vlamt als een balleke in een flipperkast.
Zo van die dagen dat het jammer is dat de ramen van het kantoor niet open gaan en je er niets (of niemand) uit kan gooien - op er op nog precairdere dagen zelf uit kunt springen...
Of om het in miniontaal te zeggen:

Dat was vandaag....
Morgen is er nog een dag...