het speelgoedautootje

Er zijn zo van die dagen.

Je voelt je vrij als een vogeltje, je lacht naar de mensen en ze lachen terug, het zonnetje schijnt - of ook niet, maar dat doet er niet toe want je bent je eigen zonnetje -, terrasjes lonken, vrienden en wildvreemden knuffelen je en je denkt aaaah de wereld is schoon.

Zooooo tof :)

Of.

Je voelt je ne sterken tijger, kunt alles aan, heft de halve huisraad op, het werk is een eitje en je helpt een bomma de straat oversteken (lees: trek een rode cape aan en heis je onderbroek over je broek, sweept de bomma van haar steunzoelen, vlieg er de straat mee over en placeer nog een dansje aan de overkant)

Ook leuk :)

En dan.

Dan zijn er zo van de "Q#@L$ù^K-)ç(àJQljI£¨&OE+/;-dagen. Dagen dat je je wonderwel kan identificeren met een opwindbaar speelgoedautootje. Eentje dat helemaal is opgedraaid maar nog moet losgelaten worden. En dan tegen de kast vliegt, terugketst, tegen de muur ramt, 180° draait, de ruimte doorsjeest en tegen al wat in de weg staat vlamt als een balleke in een flipperkast.
Zo van die dagen dat het jammer is dat de ramen van het kantoor niet open gaan en je er niets (of niemand) uit kan gooien - op er op nog precairdere dagen zelf uit kunt springen...
Of om het in miniontaal te zeggen:

Dat was vandaag....
Morgen is er nog een dag...

goeiemorgen goeiemorgen goeiendag

Meegaan, gij go me mij meegaan

Nope, gene iFoon, wel de Goeien Dag, de CD van Slongske.
Ik heb da maske geire.

Hoe graag?
lachen als ze op Liefde voor Muziek sprak over de swag van Maria - dé Maria, dat moederke waar heel Vlaanderen in mei over zingt :) -,
de zeer goed verborgen rapster in mezelf met volle overtuiging bovenhalen als 'Lacht nor mij' of 'Ik zen ni de bank' uit de radio klinkt - hoe dat eruit ziet? in mijn gedachten geloofwaardig, maar of mijn lief dat beaamt... -,
als munitie om dipjes af te knallen <3

Misschien niet zo graag om er een uur voor in de signeersessierij te staan... alhoewel, ik sta er toch maar in. Vanachter, derdelaatste of zo, 300 (of zo lijkt het) man voor mij.
Niet direct voor die krabbel op mijn nieuwe CD - maar dat is mooi meegenomen -, ook niet in de eerste plaats voor een aanvulling in mijn leuke-momentjes-op-een-doordeweekse-dag-boekje.

Wel voor een knuffel. Om een item van de bucket list te kunnen schrappen mag ne mens iets over hebben me dunkt. 20 minuten en evenveel centimeters verder overtuig ik mezelf hier nog steeds van :)

Wat speelt er zich ondertussen binnen mijn blikveld af?
Een passerende man: "amai, wat is er hier te doen?" - Zijn vrouwke: "signeersessie voor Slongs Dievanongs" - Zijn antwoord: "amai, is die zoe populair!"
* me dunkt :)
De bewakingsagent van de fnac identificeert Slongs voor een Hollander als "lokale artiest".
* lokaal lokaal... 't is wel 't stad waar we 't over hebben is he
Een jong meisje voor mij is zodanig uitgedost dat ik niet anders kan dan het woord swag gebruiken
* zwart leren vestje, roze pet... zalig :)

We komen dichter
't Is aan mij.

Slongs gilt... ik heb een graaf kostumeke aan... eentje dat zij ook heeft. Lachen.
Ik vraag om een knuffel en ik krijg een knuffel

hartje

Ben er een beetje melig van :)

het fenomeen - het verloop van de dag

16u: er kan geprikt worden. Eindelijk verlossing van een lange, zware werkdag.

Een lange dag die startte om 9u00 met prikken - belangrijke verantwoordelijkheid -, lift nemen - toch vermoeiend, zo'n tocht bestaande uit knopje drukken, wachten, zoeken welke lift nu juist *ping* deed, instappen, terug knopje drukken... -, op je bureau aankomen - eerst de collega's een goeiedag wensen -, computer opzetten - komt toch veel bij kijken hoor -, koffietje nemen - na al die voorgaande taken welverdiend...

Dan is het 10u00 - "wat ik in dat uur heb gedaan? heb ik toch net opgesomd?" -, tijd voor een pauze. Even naar de keuken. Koffietje nemen - oef, nog net de laatste tas uit de thermos, pech voor de volgende, die zal een nieuwe thermos moeten zetten... (tussen haakjes, het dutske dat de verantwoordelijkheid neemt om nieuwe koffie te zetten, moet dat gemiddeld twee keer doen, want tegen de tijd dat de nieuwe thermos is doorgelopen en het dutske zijn/haar welverdiend - want zelfgezet - koffietje wil gaan halen, is die nieuwe thermos al zo goed als terug leeg... met dank aan al de andere Ambtenaren die hoogdringend aan een koffietje toe waren, maar 5 minuten geleden naast het net visten omdat de koffie op was *er zal wel snel iemand nieuwe zetten*) -, boekje lezen - want "ik rook niet, dus moet toch ergens anders mijn pauze uit halen zeker!" -, babbeltje doen met collega A - die interessant nieuws heeft over haar breiwerk -, babbeltje doen met collega B - roddelen over collega C die zaagt over het vele werk -, met collega C zagen over het vele werk - en roddelen over collega B -, computer opnieuw opzetten - ondertussen in slaapstand gevallen, wat wil je... -, benodigde programma's openen en dan aan dat documentje beginnen.

Maar oei, het is al 11u45, beter nu al naar de resto gaan, over een kwartier staat er een lange rij aan te schuiven. Dat documentje kan wachten. Warme maaltijd nuttigen in de resto - en daar je tijd voor nemen, kauwen is gezond -, boekje lezen - zie boven -, boodschapje doen in de winkelstraat 10 minuutjes verderop - boekje is uitgelezen, we hebben een nieuw boekje nodig voor op de trein - nog even een shopke doen - nu we hier toch zijn.

Tegen 13u25 een beetje opgeladen opnieuw naar de bureau - er moet nog wat gewerkt worden -, computer opnieuw opzetten, A4'tje typen en pauzetje nemen met de obligatoire koffie en verplichte sociale praatjes.

Je kan je inbeelden hoe zeer de vermoeidheid toeslaat iets voor 16u. Dringend naar huis dus.

het fenomeen - 16u

Elke dag. Elke dag gebeurt het.
Elke dag sinds hun bestaan.
Elke dag tot het einde der tijden.

Het begint rond 15u45. Hun nervositeit start. Een zenuwachtig geschuifel.
Een geagiteerde heen- en terugreis met lege tassen koffie naar de keuken - want proper zijn ze wel.
Er wordt opgeruimd - als in ruim op tijd... dubbele betekenis dat woord.
Er wordt ingepakt - pakweg in 10 minuten. Het kan sneller, maar dat is in strijd met hun overtuigingen.
Er wordt opgestaan. Als gehypnotiseerd start de uittocht. Maar dan in volle bewustzijn.
Er wordt binnensmonds gevloekt. Die tergend trage liften ook. En elke dag laten ze op zich wachten en gaan de deuren tergend traag open en tergend traag weer dicht.
Een opstopping ontstaat aan elke uitgang - behalve die van het gebouw Verderop. Zij die van daar komen, staan aan de uitgang van het gebouw Dichterbij. Tijdwinst is alles. In Verderop start beschreven fenomeen dan ook een kwartier vroeger. Als een soort tijdszone.
De opstopping breidt uit en de nervositeit groeit.
16u nadert. Snelheid en reflexen zijn dan alles. De voorbereidingen zijn getroffen, nu hangt het af van geluk en een schietgebedje.
En van snelheid, zoals ik al zei.
Biologische snelheid... misschien zijn er al tennisellebogen uit ontstaan. En blauwe plekken.
Technologische snelheid... een prikklok is echt wel een superprocessor.
Mechanische snelheid... belangrijke hindernis, zo'n draaideur

En dan is het daar. De verlossing. 16u00.
Als duiven op een stuk brood, als gieren op een kadaver, als mieren in een nest, als de paniekscene uit Chicken Run.
Er wordt geprikt. Met tientallen tegelijk. Volgens de werkafspraken mogen ze naar huis. Om ter eerst.

Het is een soort als geen ander. De Ambtenaar.

boemelen #3

In mijn eerste week Boechout
- ben ik als een koekoeksjong geland in het nest van een ander vogeltje
- ben ik door dat vogeltje ook goed gevoederd
- zoek ik na een week nog steeds een eigen plekje in dat nest
- heb ik mijn lief zijn kleerkast (lees schap) uitgeladen en terug ingeladen
- heb ik dat schap versierd met washi tape
- heeft mijn lief mijn opvouwkunsten grondig bestudeerd en in les 1 zelf toegepast
- ben ik op de eerste dag boemeltreinen omsingeld door een bende Elnett-vrouwen (d.i. de gecensureerde versie)
- heb ik een man in een KNALroze broek gespot
- ben ik in mijn vinger gebeten door de huiskat
- heb ik dagelijks mijn benen gestoten tegen de eettafel
- heb ik minuut '18 en '76 in de match België-Australië gemist
- weet ik na vier keer de uitleg te hebben gekregen nog steeds niet hoe die cinema opstart (laat staan dat ik een dvd'tje kan opzetten)
- heb ik geleerd niet "ieuw" te roepen als mijn lief gekookt heeft (ook niet als er iets heel vies op de tv te zien is)
- ben ik nog steeds de pooltafel aan het kapen
- heb ik al evenveel geblogd als de voorbije drie maanden samen

't komt goed

- oh ja, ik heb een nieuw vriendje gemaakt: de opzichter aan de verkeerslichten -die om de kindjes over te laten- zegt elke morgen "goeiemorgen" ^_^

boemelen #2

Aan een eerste Boechout-dag hangt een eerst boemeldag vast. Boemelen van Mortsel-Liersesteenweg naar Brussel. Letterlijk te nemen op dag 1, nog letterlijk te nemen op dag 2.

DAG 1
We fietsen van de villa naar het 'station'. Ik benadruk de aanhalingstekens, want onder 'station' moet je verstaan: een verhoging naast de sporen, enigszins de configuratie van een perron imiterend, die - geplaveid? nee, da's een te chique woord - bedekt is met een kiezelachtige substantie - het woord 'kiezels' zou wat te lovend zijn. Die - ok, even voor het gemak - kiezels lijken trouwens ooit eens een keertje van de camion te zijn gevallen. Van op de brug over de spoorweg... langs de helling naar beneden... richting de 'perrons'... en dan doorheen de jaren (of was het eeuwen) een beetje uitgelopen door die dagelijkse drie gebruikers van het 'station'. Ik was maandag trouwens de vierde - ben nochtans niet verwelkomd, noch gevierd... jammer.

Wachtend op een boemel voor de eerste keer, wat doet een mens dan? Juist, smartphone checken - er valt wel degelijk internet uit de lucht! - op vertragingen. Want er moest nog een overstap gehaald worden in Mechelen. Nu, alles qua overstap dat verder dan hetzelfde perron en korter dan 7 minuten van elkaar verwijderd is, valt onder de categorie |sukkel, gij denkt toch niet dat te kunnen halen zeker :D|. Zo ook deze verbinding. Maar he, goeie hoop, vertrouwen in de mensheid en in de NMBS - ok, ik zie mijn fout in -, je kan het een mens op 1 september niet kwalijk nemen.
"Mortsel-Liersesteenweg 8u11 +5" stond er dus mooi te blinken op mijn foontje. En een zeer attente "∟ alternatieve verbindingen". Nu ja, dat dacht ik... Die "∟ alternatieve verbindingen" sloeg niet op een "klik hier voor", en al zeker niet op een "misschien haalt u de verbinding nog wel", maar op een "zoek het zelf uit, wicht". Dan werd de +5 een +9 alsof de machinist dacht "Welk station??? Mortsel-Liersesteenweg??? Bestaat dat echt?"

Uiteindelijk, na de verlate aankomst van zo'n Desiro-trein - die hetzelfde geluid maakt als de Revolution in Bobbejaanland -, alle kakelende pubers te hebben opgepikt tussen Mortsel en Brussel, een volledig leeg station in Mechelen te zijn gepasseerd - alsof het universum zei "je moet ECHT blijven zitten, verdien je aflaat maar" - en in elk mogelijk station van elk onmogelijk boerengat te zijn gestopt, werd het einddoel bereikt: de grote werkplek, Brussel-Noord!
Zucht... we moeten nog terug.

DAG 2
'+20 is het nieuwe +12' moet de boemel gedacht hebben op dinsdagmorgen. Mijn geduld was al na één dag opgebruikt, dus ben ik maar verder gefietst naar het volgende station. Een station met een nog meer versleten naam - Mortsel-Oude-God... zou hier tot Jahwe gebeden worden? -, maar wel wat minder aftands - want deels betegeld - en gefrequenteerder - want 13 gebruikers i.p.v. 3. Treintje mooi op tijd in Mortsel, treintje mooi op tijd in Mechelen, overstapje comfortabel genomen, tweede treintje mooi op tijd in Brussel. Zo hebben we 't graag. Bij deze een schietgebedje naar de Oude God. Alsjeblief, morgen opnieuw?

boemelen #1

Vandaag was het zover. Mijn eerste Boechout-dag. Zoiets als eerste schooldag maar dan ... anders.

"31 augustus 2014" stond er op mijn huurcontract in de Kleine Beer. Verhuizen was het geblazen. Met een beetje pijn in het hart toch wel, want ik heb het daar heel leuk gevonden.

in den beginne was er niets

toen schiep Caroline wat kleur...

... niet zonder slag, stoot en doden

'friend up' the place

ready for the Carolinized colour

aaaaand.... done #1

aaaaand... done #2

zo pimpen we ne zetel !!!

en het terrasje *het molentje is ondertussen witgebleekt

One Carolinized room - check! (Bijna) helemaal van mij ^_^ me happy.
Maar ja, aan alles liedjes komt een einde, ook aan dit. En alles wat er op foto °3 geslagen, gestoten of gedood was - en zooooo veel meer :D -, moest er ook terug uit.

Uit de Kleine Beer. Naar Boechout.

Ik hou mijn hartje toch een beetje vast.