the States - het beste van het westen | dag 1

Weeral drie maanden voorbij. Wat vliegt de tijd... Even flash-backen

Op 9 mei vertrokken Nico en ik met kleine oogjes uit ons huisje in 't stad, onder de impressie dat Antwerpen een wereldstad is, dat het Vlaamse verkeer a bitch is, dat respectievelijk Limburg en West-Vlaanderen keeeeeeiiiiiiver weg liggen, dat mijn oudste nonkel in de middle of nowhere woont (een vergeten hoekje van Zichem) en dat de gemiddelde supermarkt veel te veel producten aanbiedt. Illusies... zo zou blijken... in de drie volgende weken doorprikt door de Amerikaanse realiteit.

Wie mee wil nagenieten van onze drie weken States: veel leesgenot!



AMERICA BABY!   ... klinkt raar
STATES BABY!   ... bekt niet
USA BABY!   ... euh... nee
Ik probeer een even catchy phrase te vinden als Joey's LONDON BABY.
Tot zover geen succes. Maakt niet uit. Ik verwacht een legen - wait States for it - dary reis met of zonder catch phrases :)

9u00, Zaventem: flight delayed... ale jongens, precies de NMBS.
10u00: verstekeling gevonden... awel Stuart, hoe ben jij hier beland?


11u09: gate gaat open
11u10: "could the following passengers please come forward for extra security check ... passenger Daemen..." 0_o  oh ow
11u11: volgens de Nederlandssprekende maar Franstalige meneer van de luchthaven ben ik door "de programme geselectioneerd"
volgens Nico is het omdat ik als voedselkeuze vegan heb doorgegeven
11u34: de mevrouw van de extra security check vraagt: "mag ik u controleren en mijn collega uw bagage?" ... ik denk dat mijn antwoordmogelijkheden beperkt zijn..
maar ik ben veilig bevonden *check ^_^* en ik zit 10 minuten vroeger op de vlieger dan Nico *hihi*
12u23: rug tegen de zetel, armleuningen vastgeklemd, niet te onderdrukken glimlach, kriebelenbuik en bye bye Belgium
12u25: today's flight attendant heet ons welkom op de vlucht en klinkt verdacht veel als Sheldon Cooper's mom (Big Bang Theory)


22u15 ale... 15u15... of ... ja whatever: we zijn geland in Chicago.
Een vlucht achter de rug met 'Into the woods' (raaaare film), indommelen en terug uitdommelen, 'Mulan' (17 jaar na datum eindelijk gezien), en de eerste helft van *hartje* '101 Dalmatiërs'. Ook met een vegan-maaltijd met een niet-vegan koekje en enkele uren later een allerminst vegan broodje met kalkoen en kaas O_o. We vlogen over een ijszee - dat is zooooo mooi! - en ik zat aan het raampje. Goed voor dat uitzicht over de ijszee, minder interessant voor iemand die gemiddeld elke 45 minuten naar het toilet denk te moeten. De sympathieke Amerikaan naast Nico vond het niet heel erg dat ik hem zo'n 5 keer uit zijn stoel heb gejast.

22u30 (CEST) of 15u30 (CDT), Chicago: we boarden... net op tijd. Dat ritje was behoorlijk aan de nipte kant! We hadden blijkbaar nog maar een kwartiertje voor de gate zou sluiten.
Dat heb je met een vliegtuig dat 1u20 minuten te laat vertrekt (en aankomt) en je dan de hele luchthaven van Chicago nog door moet:
- ESTA check... de Amerikanen hebben mijn vingerafdrukken...
- bagage oppikken... oh jawel, de vierdelaatste en voorlaatste zak die van de band rolden, waren de onze
- bagage opnieuw inchecken 20 meter verder...
- terminal switchen... van nummer 5 naar nummer 1. Gelukkig niet te voet. Er is een trein. Er is wel geen terminal 4 - wel 1, 2, 3 en 5... wie heeft hier zijn kleuterschool gemist...
- security check... nogmaals, samen met 600 anderen - gelukkig had ik geen benul van tijd op dat moment
- gate zoeken... C21 it is, we zijn aan B07... ik wil een plannetje
... die 10000 stappen van de dag hebben we wel gehaald

somewhere in the realm of time: het verduisteringsluikje rammelt op met de maat van de 80's muziek in mijn oortjes

3u15 (CEST) of 18u15 (PDT): aankomst in San Francisco
Mijn oriëntatievermogen laat het ook wel eens afweten. Mijn stressmetertje ging de hoogte in. Ik zag water. Enkel en alleen maar water. Maar het vliegtuig daalde vol overtuiging. Kunt ge u inbeelden dat ik dat ding al in het midden van de oceaan zag landen...

4u30 (CEST) of 19u30 (PDT): ik ben knorrig... heb een bed, eten en snel vervoer nodig :)

5u15 (CEST) of 20u15 (PDT): ik heb vlot vervoer gekregen, ik heb wat Japans eten binnengestoken en de hotelkamer presenteert twee kingsize bedden voor een fijne nachtrust *hartje*

ten huize kaartjesknipper

Soms vraagt een mens zich af...

Zou een treinconducteur zijn werk mee naar huis nemen en thuiskomen met de woorden: "Goeiemiddag, dagverslagen alstublief" waarop zijn kindjes hun opstel over hun school- of vakantiedag presenteren - "dankuwel" - en hij er een gaatje in knipt?

En zou diezelfde treinconducteur dan de keuken binnenwandelen en zijn vrouw begroeten met "Goedeavond, eten alstublief" waarop zij de lasagne presenteert, hij de maaltijd scant en zegt "da's in orde"?

Bovenstaande geeft ook wel een inzicht in mijn brein op de trein - hehe dat rijmt :)

vestimentaire ongelukjes

Het is weer zover. De zon schijnt, de temperatuur stijgt, de zomer lonkt, alle kindjes zijn van school af...
En de vestimentaire ongelukjes steken de kop op.


Zoals een dame vorige week op perron 9 in Berchem, in een babyblauwe - zelden een flatterende kleur -, mouwloze, gebreide - oh lieve hemel - souspull - my eyes, my eyes! -... een vestimentaire keuze die ik sinds 1998 niet meer gezien heb. Eén die ik trouwens enkel en alleen in 1998 gezien heb. Zo'n fashion blunder die effectief als flagrante blunder werd erkend en waarvan alle exemplaren verbrand waren ... dacht ik.

Of de jongeman met de melkbeentjes ondersteund door al even witte sportgesokte voetjes en een bijzonder aanspannende short. Jammer genoeg bleek het geen ongelukje... één dag later droeg ie nog steeds datzelfde kostuumpje.

En dan vandaag, de dertiger in een roos - barbiestijl -, kanten - als in roze kant en roze voering - kleedje met een in verschillende lagen flapperend rokje. Lieve dames, als u 's morgens in de spiegel checkt of uw haar goed ligt, draai u ook even om of uw rok niet naar boven schuift. Als u een bepaalde leeftijd bent overschreden - en met die leeftijd doel ik op 4,5 jaar -, is een onderstuk waarvan achterkant hoger komt dan voorkant niet langer aanvaardbaar. Geen zicht
Misschien overdrijf ik een beetje... 3,5 jaar is beter.


Ik had graag mijn bevindingen met fotomateriaal gestaafd. Het fototoestel gaf een foutmelding *mijn lens kan dit niet aan* :)

het speelgoedautootje

Er zijn zo van die dagen.

Je voelt je vrij als een vogeltje, je lacht naar de mensen en ze lachen terug, het zonnetje schijnt - of ook niet, maar dat doet er niet toe want je bent je eigen zonnetje -, terrasjes lonken, vrienden en wildvreemden knuffelen je en je denkt aaaah de wereld is schoon.

Zooooo tof :)

Of.

Je voelt je ne sterken tijger, kunt alles aan, heft de halve huisraad op, het werk is een eitje en je helpt een bomma de straat oversteken (lees: trek een rode cape aan en heis je onderbroek over je broek, sweept de bomma van haar steunzoelen, vlieg er de straat mee over en placeer nog een dansje aan de overkant)

Ook leuk :)

En dan.

Dan zijn er zo van de "Q#@L$ù^K-)ç(àJQljI£¨&OE+/;-dagen. Dagen dat je je wonderwel kan identificeren met een opwindbaar speelgoedautootje. Eentje dat helemaal is opgedraaid maar nog moet losgelaten worden. En dan tegen de kast vliegt, terugketst, tegen de muur ramt, 180° draait, de ruimte doorsjeest en tegen al wat in de weg staat vlamt als een balleke in een flipperkast.
Zo van die dagen dat het jammer is dat de ramen van het kantoor niet open gaan en je er niets (of niemand) uit kan gooien - op er op nog precairdere dagen zelf uit kunt springen...
Of om het in miniontaal te zeggen:

Dat was vandaag....
Morgen is er nog een dag...

goeiemorgen goeiemorgen goeiendag

Meegaan, gij go me mij meegaan

Nope, gene iFoon, wel de Goeien Dag, de CD van Slongske.
Ik heb da maske geire.

Hoe graag?
lachen als ze op Liefde voor Muziek sprak over de swag van Maria - dé Maria, dat moederke waar heel Vlaanderen in mei over zingt :) -,
de zeer goed verborgen rapster in mezelf met volle overtuiging bovenhalen als 'Lacht nor mij' of 'Ik zen ni de bank' uit de radio klinkt - hoe dat eruit ziet? in mijn gedachten geloofwaardig, maar of mijn lief dat beaamt... -,
als munitie om dipjes af te knallen <3

Misschien niet zo graag om er een uur voor in de signeersessierij te staan... alhoewel, ik sta er toch maar in. Vanachter, derdelaatste of zo, 300 (of zo lijkt het) man voor mij.
Niet direct voor die krabbel op mijn nieuwe CD - maar dat is mooi meegenomen -, ook niet in de eerste plaats voor een aanvulling in mijn leuke-momentjes-op-een-doordeweekse-dag-boekje.

Wel voor een knuffel. Om een item van de bucket list te kunnen schrappen mag ne mens iets over hebben me dunkt. 20 minuten en evenveel centimeters verder overtuig ik mezelf hier nog steeds van :)

Wat speelt er zich ondertussen binnen mijn blikveld af?
Een passerende man: "amai, wat is er hier te doen?" - Zijn vrouwke: "signeersessie voor Slongs Dievanongs" - Zijn antwoord: "amai, is die zoe populair!"
* me dunkt :)
De bewakingsagent van de fnac identificeert Slongs voor een Hollander als "lokale artiest".
* lokaal lokaal... 't is wel 't stad waar we 't over hebben is he
Een jong meisje voor mij is zodanig uitgedost dat ik niet anders kan dan het woord swag gebruiken
* zwart leren vestje, roze pet... zalig :)

We komen dichter
't Is aan mij.

Slongs gilt... ik heb een graaf kostumeke aan... eentje dat zij ook heeft. Lachen.
Ik vraag om een knuffel en ik krijg een knuffel

hartje

Ben er een beetje melig van :)

het fenomeen - het verloop van de dag

16u: er kan geprikt worden. Eindelijk verlossing van een lange, zware werkdag.

Een lange dag die startte om 9u00 met prikken - belangrijke verantwoordelijkheid -, lift nemen - toch vermoeiend, zo'n tocht bestaande uit knopje drukken, wachten, zoeken welke lift nu juist *ping* deed, instappen, terug knopje drukken... -, op je bureau aankomen - eerst de collega's een goeiedag wensen -, computer opzetten - komt toch veel bij kijken hoor -, koffietje nemen - na al die voorgaande taken welverdiend...

Dan is het 10u00 - "wat ik in dat uur heb gedaan? heb ik toch net opgesomd?" -, tijd voor een pauze. Even naar de keuken. Koffietje nemen - oef, nog net de laatste tas uit de thermos, pech voor de volgende, die zal een nieuwe thermos moeten zetten... (tussen haakjes, het dutske dat de verantwoordelijkheid neemt om nieuwe koffie te zetten, moet dat gemiddeld twee keer doen, want tegen de tijd dat de nieuwe thermos is doorgelopen en het dutske zijn/haar welverdiend - want zelfgezet - koffietje wil gaan halen, is die nieuwe thermos al zo goed als terug leeg... met dank aan al de andere Ambtenaren die hoogdringend aan een koffietje toe waren, maar 5 minuten geleden naast het net visten omdat de koffie op was *er zal wel snel iemand nieuwe zetten*) -, boekje lezen - want "ik rook niet, dus moet toch ergens anders mijn pauze uit halen zeker!" -, babbeltje doen met collega A - die interessant nieuws heeft over haar breiwerk -, babbeltje doen met collega B - roddelen over collega C die zaagt over het vele werk -, met collega C zagen over het vele werk - en roddelen over collega B -, computer opnieuw opzetten - ondertussen in slaapstand gevallen, wat wil je... -, benodigde programma's openen en dan aan dat documentje beginnen.

Maar oei, het is al 11u45, beter nu al naar de resto gaan, over een kwartier staat er een lange rij aan te schuiven. Dat documentje kan wachten. Warme maaltijd nuttigen in de resto - en daar je tijd voor nemen, kauwen is gezond -, boekje lezen - zie boven -, boodschapje doen in de winkelstraat 10 minuutjes verderop - boekje is uitgelezen, we hebben een nieuw boekje nodig voor op de trein - nog even een shopke doen - nu we hier toch zijn.

Tegen 13u25 een beetje opgeladen opnieuw naar de bureau - er moet nog wat gewerkt worden -, computer opnieuw opzetten, A4'tje typen en pauzetje nemen met de obligatoire koffie en verplichte sociale praatjes.

Je kan je inbeelden hoe zeer de vermoeidheid toeslaat iets voor 16u. Dringend naar huis dus.

het fenomeen - 16u

Elke dag. Elke dag gebeurt het.
Elke dag sinds hun bestaan.
Elke dag tot het einde der tijden.

Het begint rond 15u45. Hun nervositeit start. Een zenuwachtig geschuifel.
Een geagiteerde heen- en terugreis met lege tassen koffie naar de keuken - want proper zijn ze wel.
Er wordt opgeruimd - als in ruim op tijd... dubbele betekenis dat woord.
Er wordt ingepakt - pakweg in 10 minuten. Het kan sneller, maar dat is in strijd met hun overtuigingen.
Er wordt opgestaan. Als gehypnotiseerd start de uittocht. Maar dan in volle bewustzijn.
Er wordt binnensmonds gevloekt. Die tergend trage liften ook. En elke dag laten ze op zich wachten en gaan de deuren tergend traag open en tergend traag weer dicht.
Een opstopping ontstaat aan elke uitgang - behalve die van het gebouw Verderop. Zij die van daar komen, staan aan de uitgang van het gebouw Dichterbij. Tijdwinst is alles. In Verderop start beschreven fenomeen dan ook een kwartier vroeger. Als een soort tijdszone.
De opstopping breidt uit en de nervositeit groeit.
16u nadert. Snelheid en reflexen zijn dan alles. De voorbereidingen zijn getroffen, nu hangt het af van geluk en een schietgebedje.
En van snelheid, zoals ik al zei.
Biologische snelheid... misschien zijn er al tennisellebogen uit ontstaan. En blauwe plekken.
Technologische snelheid... een prikklok is echt wel een superprocessor.
Mechanische snelheid... belangrijke hindernis, zo'n draaideur

En dan is het daar. De verlossing. 16u00.
Als duiven op een stuk brood, als gieren op een kadaver, als mieren in een nest, als de paniekscene uit Chicken Run.
Er wordt geprikt. Met tientallen tegelijk. Volgens de werkafspraken mogen ze naar huis. Om ter eerst.

Het is een soort als geen ander. De Ambtenaar.