Even denken, waar zal ik beginnen... Aangezien de voorbije week een wat vreemd verloop had, met 1 mei en al, moet ik even denken. Twee keer maandag op een week is toch echt wel wreed: mottige maandag EN dodelijke donderdag in één etmaal, jaiks!
Ok, laat
ons toch maar beginnen bij maandag.
Maandag: gospelrepetitie
Sinds 18
februari neem ik deel aan een gospel workshop in Antwerpen, eentje die deze
week zal resulteren in een benefietconcert. Met andere woorden, de repetities
lopen stilaan op zijn einde, de praktische voorbereidingen voor het eigenlijke
concert doen hun intrede. Zo ook: de plaatsen. Ik arriveer in de kerk, placeer
mij ergens – was een beetje te laat om vooraan te gaan zitten, anders had ik
dat gedaan – op de tweede of derde rij. Dirigent Frederik wil echter dat we vandaag
op onze 'concertplaatsen' gaan staan, dit wil zeggen mannen in 't midden,
vrouwen aan de flanken en uiteraard – daar gaan we weer – "de groten
achteraan, de kleintjes vooraan". Vindt een mens het eens leuk om vooraan
te staan, mag het niet. Nu ja, zelfs vanop de achterste rij kijk ik nog over
alle andere kopjes – één van de voordelen van 1.80m. Bijgevolg sta ik opeens
naast een mij tot dan toe onbekende dame; mijn grootte, leeftijd van mijn mama. Een
tettergat, niet normaal! Maar
wel een tof tettergat. En ja, als
gelijkgestemde zielen d.i. ‘gelijkgegrote’ lengtes (of zoiets), dat schept natuurlijk
een band.
Mevrouw
houdt zich niet in en vertelt haar halve levensverhaal: “nooit heel groot
geweest in haar jeugd”, “late groeispurt”, “heb twee zonen”, “moeilijk om na mijn scheiding een
man van mijn lengte te vinden... allemaal kleiner” enz. Uiterst herkenbaar voor
a single lady like me – single tall lady uiteraard, maar dat bleek waarschijnlijk al wel uit de
context – dus ik deel volop in de frustraties: “alle leuke mannen zijn kleiner
dan mij”, “lijkt wel alsof er geen educatief verantwoorde groeischoppen meer
uitgedeeld werden na 1987”, “vreselijk ongemakkelijk, een lief dat kleiner is
dan jou”, “zo'n drie jaar single” enz. Ik gooi er meteen ook mijn ultieme ‘ongelijke-lengte-frustratie’
tegenaan, nl. die van mijn (kleinere) ex die me zelfs te groot vond met platgelopen
teenslippers.
En toen, out of the blue, sprak ze volgende
woorden: "ik heb nog ne zoon in de aanbieding, hij is groter dan u."
O_o say
whaaaat?
Lijkt wel een scene uit ‘Wie trouwt mijn zoon?' Stond ik daar met een mond vol
tanden! Sprakeloosheid – me: 1-0.
(In het
hoogst onwaarschijnlijke geval dat deze situatie zich ooit zou herhalen, heb ik
nu wel een goed antwoord klaar – dank u Tanya! – “is hij knap, intelligent en
lijkt hij op Henry Cavill?” En laat ons dan vooral hopen op een positief
antwoord…)
Tot zover
dag 1 van de week.
Of wacht! Nog een PS: de arme jongen in kwestie weet nog niet dat hij een beetje
uitgehuwelijkt is. Mama heeft de boodschap nog niet doorgegeven aan zoonlief. Misschien was het dan toch niet zo’n serieus aanbod…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten