the States - het beste van het westen | dag 2 San Francisco

13u15: even wachten op ons eten in The Stinking Rose.
Naar Amerikaanse normen blijkbaar lang wachten. Ik bestelde de Forty Clove Garlic Chicken. De ober waarschuwde me: "dat is wel 12 tot 15 minuten wachten..." Is dat niet zowat de te verwachten wachttijd vooraleer in België iemand je bestelling komt opnemen? En dan nog eens vooraleer je je drankje krijgt?
Wat fijn als je honger hebt. Wel minder tijd om wat reiservaringen neer te pennen :) Maar ik klaag niet!

Wat hebben we in tussentijd al gedaan?
Gewandeld. Ver gewandeld. Veel gewandeld. Naar boven en naar beneden gewandeld.
- vanuit het hotel ongeveer heel Sutter Street door (zo'n 2km). Verder langs onder meer:
- een Psychic Love Specialist - een wat???

- het Carlton Hotel - daar doe ik uiteraard het obligatoire Carlton-dansje;
- pizzeria Piraat - aarrggh ai matie; 
- een hotel met de sterre van Bethlehem op het dak;

- Hogwash - de droogkuis van Hogwarts I presume?

die tovenaarsgewaden moeten toch ergens uitgewassen worden...

- Lori's Diner - Nico vond het stiekem jammer dat ik nog geen honger had :)
- Union Square
- een eerste cable car - awesoooome!

- een billboard van de film Tomorrowland - ha! in België ni ze maat;

Project T, zegt

- het Frank Lloyd Wright Building - te herkennen omdat het uitspringt in awesomeness *hartje voor de Frank*

dit is architectuur!

- Chinatown, inclusief een vijftal überkitsch-kingdom winkels (met blauwe musicerende kikkers), lampionnetjes *hartjes voor lampionnetjes* en een rooms-katholieke kerk;

wat ik altijd al wou...

hartje voor alle lampionnetjes ter wereld

- de Transamerica Pyramid met in een zijstraat een hotel met cosy clean rooms and shared baths - euh... hoedadde???

- en een beetje verder het groene Flatiron Building;

Transamerica links, Flatiron rechts 

- ook even bankzitten op Washington Square;
- Stuart dopen in het wijwater van de Italiaanse - jawel - Saint Peter and Paul Church - don't ask;

in de naam van Gru, Dr. Nefario en de minions, Profiterol

- dan richting Coit Tower voor een view'ke over San Francisco - en een zoutdip in de lift terug naar beneden.

Tijd om te eten dus. Ribbekes met belachelijk veel knoflook voor meneer, kip met belachelijk veel knoflook voor madam... to warn of unwanted whatever. Njammie njammie! Een bijzonder lekkere aanrader!

Forty Clove Garlic Chicken *hartje*

Na deze goed - understatement - vullende/gevulde maaltijd even gaan verpozen in de City Lights Book Store. Ik kan mijn hartje - maar toch maar niet de portefeuille - ophalen in de architectuursectie. Had ik maar een ongelimiteerd boekenbudget (en een draagslaaf).

We hadden het onderweg naar Coit Tower al in de verte gezien: the Crookedest Street of San Francisco. Een stukje Lombard Street dat zigzagt - understatement - en waar evenveel auto's rijden als in de 20 omgevende straten - vooral Japanners in gehuurde Toyota's.

Lombard Street

Op naar het Cable Car Museum. Men neme de steilste straten van de stad - keuze te over - en stelt de knietjes en kuitjes danig op de proef *auw*. Hellingsgraad tot 31%. Er zijn geen leuningen aan het voetpad. Ik vind het een beetje griezelig. Wandel ook navenant de helling af. Zoals de bomma die achterstevoren van de trap daalt...

dead end... als in 'op het einde van de helling ben je dood'

In het midden van de weg een tramspoor met centraal een permanent gezoem. Zoals de dampkap. Of een airco. Luider weliswaar maar niettemin minder irritant. Volg die kabels en ze komen samen. In het hart van San Francisco's unieke transportsysteem, het Cable Car Museum. "Draaien aan het wieleke" krijgt een nieuwe dimensie. En een nieuw geluid. En een geur - die van warm metaal.

lijnen Powell-Mason, Powell-Hyde en California hangen af van deze wielen...

Waarom kabeltrams? Omdat er ooit een paardentram van een helling is gedonderd zonder mogelijkheid om te stoppen en met catastrofale gevolgen voor mens en dier - ocharme... Dat kon Andrew Smith Hallidie niet meer aanzien. Hij voegde de d(r)aad bij het woord en de rest is geschiedenis.

Wat nog?
- het Fairmont Hotel - very posh en heel veel vlaggen
- Grace Cathedral - met de zoveelste kopie van Ghiberti's Paradijs-deuren en een 'bedevaartlabyrinth'
- het koddigste en tegelijk meest bizarre huisdier aan de leiband ooit - een roos, piepend biggetje met zwarte vlekjes (binnen een jaar waarschijnlijk een vettig varken)... Stuart wou haar vriendje worden, maar ze had het koud (volgens het baasje) en ze zijn vertrokken... Ik moest mijn minion een beetje troosten

- eindpunt van de Powell/Mason lijn - hoe draai ik een tram? met een hefboom en wat mankracht... de pakweg 300 toeristen (laten we die tram maar niet nemen op een zondagnamiddag...) die stonden aan te schuiven, zagen dat het goed was. Ter info, er kunnen gemiddeld 20 personen per keer op een kabeltram; reken maar uit...

Ondanks het feit dat er nog zo'n 18 van de 40 knoflookteentjes in mijn maag zitten, is het etenstijd geworden. Maar eten in diner in fifties-stijl kan ik niet weigeren. Eerste burger van de reis, check! Eerste slee in een interieur, dubbel check!

aanvallen!

in de categorie | zet eens een auto binnen |