Schotland - dag 5. strandwandeling

Dinsdag 24 mei. Isle of Skye.

Waarom toch... om 5u41 wakker :(
En snoezen in een bed dat te klein is... nieje... nieje nieje nieje.
Ik ben nu niet van de kleinsten, maar zo absurd groot ben ik nu ook niet. En als je je voeten tussen de baren - is dat eigenlijk een woord? - van het stapelbed moet steken... nieje... nieje nieje nieje.
't Was trouwens kiezen tussen koude voeten of koude schouders onder dat kinderbeddekentje... nieje... nieje nieje nieje.

Reismascottes Bob en Marcel hebben het wel gezellig gehad.

Na de munro, de berg en de vallei, staat vandaag het strand gepland. Niet het idyllische met parelwit zand of de palmbomen. Strandwandelen in Schotland = wandelen langs een rotsige kustlijn.
En omdat de wandeling geen lus is, doet reisgids Christophe het volgende: hij dropt ons 7 bij de start van de wandeling, zoekt een vrijwilliger om zijn rugzak te adopteren, rijdt met het busje naar de einde van de wandeling en loopt - ja, loopt - ons het komende uur achterna. Hij haalt ons in alsof hij drie minuten eerder even is gestopt op zijn nestels te knopen. Speciaal geval, die jongen...

geduldig wachtend op de terugkeer van baasje Christophe

Trekpleisters op deze wandeling: Suisnish en Boreraig. Nee, geen hobbits, ook geen dwergen, wel twee ruïneuse dorpjes die zo'n 150 jaar geleden in de fik werden gestoken door één of andere Mac. Inwoners grondig verdrijven. Om dan op dat grondgebied schaapjes te zetten. Want dat bracht meer op... Nogmaals, rare jongens, die Schotten.

een restje Boreraig

de kust <3

Op aangespoeld plastic en luidruchtige wandelaars na, een topwandeling. Zelfs/zeker met die twee overvliegende spitfires.
En weer één met geen druppel regen, maar met zon. Zoveel zon dat we met z'n allen een wielrennerslijf achterna gaan. Melkchocoladebenen van knie tot iets boven de enkel. En een paar verbrande gezichtjes.

photoBOmB

Na de wandeling is er nog:
- een set kalfjes te dom om de open poort van de wei te vinden
- een eeuwenoud kerkhofje met willekeurig geplaatste grafstenen en Keltische kruisen
- Petra die zich enigszins blasfemisch op een grafsteen neerplant
- middagsnack: overschot spaghetti uit de grote pot

- stop aan het tankstation samen met een DeLorean én een Minibusje

- traantjes bij Wim wanneer we de Talisker whisky distillery passeren maar er niet stoppen

Hostel van de dag: Skyewalker, waar we verwelkomd worden door - jawel - Luke Skywalker, Stormtroopers en C3PO.
 

Avondeten van de avond: selfmade Nico-burgers waar de helft van de hostel jaloers op was - onze groep was de andere helft...

Schotland - dag 4. de kleine klim

Maandag 23 mei. Glen Nevis.

Fase elfendertig in de ochtendlijke klaagzang.

Wat. Een. Gru – we – lijke. Bedden. Waren. Dat!

Eén woord: springveren.

Anecdotes van de voormiddag:

- de bus Walen waren ei zo na met Petra's koffer aan de haal

- langs de baan spot ik een dalmatiërlammetje en één zwart schaap

- vinkjes doen hier van suskepieuwwieuw ipv suskewiet

Wandelen door Glen Nevis vandaag. Dat is de vallei van Ben Nevis. Ben = berg; glen = vallei.

Misverstand: een vallei is NIET plat.

Maar heeft wel een kabouterboom.

En mini-bloempjes.

En watervallen.

En katoenvlokjes. 

En schoon uitzichten als je niet vergeet om te kijken.

Eénmaal boven, terwijl grote Wim en Christophe buiten zichzelf treden en nog een trapje – of moet ik zeggen topje – hoger gaan, blijft de rest – met gezond verstand – in het zonnetje liggen voor een boke en wat vitamine D.  De zon schijnt trouwens voor de volledige duur van onze break tussen twee dikke vette wolken. *Grootmoes weeronderhandelingen werpen hun vruchten af…

Wim en Christophe treden buiten zichzelf ... kijk maar eens goed naar de foto

Ik loop al zingend de berg terug af   ^_^

Nog even toeristen in Fort William voor we de ferry opgaan. Of toch niet. Boot zit vol. Rondrijden langs die ene brug tussen Schotland en Isle of Skye dan maar.

Perfect moment om postzegels te zoeken. Een oud vrouwtje ziet me hulpeloos naar een postkantoor zoeken en schoffelt op me af. In een vet Schots accent en met oud-vrouwtjes-intonatie vraagt ze: "You'rr not frrom herre arr ya? […] Wherr arr ya frrom?" – "Belgium" – "Ooooooooooooooooooh! Belllgiumm… neverr been therre. Is this yarr firrst time in Scotland?" En na een ferme handdruk en wat gelukwensen schoffelt ze verder haar leven in. Oudjes zijn zo koddig...

muilezelhond

De komende twee uur zitten we braaf in het busje en houden we ons in stilte bezig. Door naar buiten te kijken bijvoorbeeld. Of door te slapen. En wakker gemaakt te worden door iemand die STOOOOOP roept voor een fotopauze.
Bijvoorbeeld voor Ben Nevis.

Of voor de emo's onder het vee: de Highland koeien.

ok, 't is officieel, ik heb een nieuw lievelingsdier

Of voor Eilian Donan castle van op een afstandje. Ook wel bekend als "Highlander! Highlander! Highlander!"

Ergens halverwege de rit merk ik op dat de verkeersborden tweetalig worden: Engels – obviously – en Gaelic. Al lijkt dat laatste meer op een opeenvolging van willekeurige letters dan op een taal.

dat eerste... ok... dat tweede???

Laatste anecdotes van de dag:
- aan het tankstation stapt een man vol overtuiging zijn auto in en zet zich bijna op de schoot van zijn vrouw... die is het nog niet gewoon dat het stuur aan de rechterkant staat :D
- de hostel heeft monnikenkamers en ik zit met reistas en rugzak vast in de deur :) – oops
- voor wie wou is er voorgerecht van pikante chicken masala uit de free food

Schotland - dag 3. de grote klim

Zondag 22 mei. Ben Nevis.

Die ochtend in de hostel: geen humo, wel grumpy zombie. Er hangt letterlijk een donderwolk boven mijn hoofd. Sorry reisgenoten… ik ben geen ochtendmens.

Er staan heel wat meters op het dagprogramma. Vooral hoogtemeters. 

Onder het motto 'the sky is the limit' moeten we die 900 meter van gisteren overtreffen: Ben Nevis, met zijn 1.345 meter de hoogste berg van Schotland. Ik hou mijn hart een beetje vast.

Kort samengevat gaat Ben Nevis beklimmen als volgt: pittig in het begin, gevolgd door meer pony trail, dan weer pittig en tricky, dan weer pony en tot slot blijvend pittig. Je steekt mensen voorbij en mensen steken jou voorbij. Want je bent niet alleen. Ben Nevis staat op menig bucket list.

En hoe dichter bij de top, hoe meer sneeuw, hoe dieper de sneeuw. Net de processie van Echternach trouwens, je klimt twee stappen en schuift er één terug naar beneden.

the only way is up

view'ke

er moet ook gepauzeerd worden... 's heel belangrijk... vind ik wel

team spirit en zo

Maar. We. Halen. Het.

Iedereen op zijn/haar tempo. Met zicht op de top baant Petra zich nog bijna een weg in de afgrond – dank u meneer die haar de weg wees door de begane in plaats van de ongerepte sneeuw…

rolling rolling rolling

Bob maakt van de gelegenheid gebruik zijn eerste pasjes in de sneeuw te zetten.

Nu terug. Langs dezelfde weg. Beetje saai. Maar ook leuk, door in de sneeuw te rollen. En grappig, wanneer we op het einde mopjes vertellen in de categorie joden – alle respect –, wetenschap en wiskunde.

De laatste paar 100 meter komt er een set hele donkere wolken aan. Die legen een paar druppeltjes. Laten we de dag droog en geslaagd noemen.

Afsluiten met een schitterend stuk zalm met broccolipatatjes. Njam njam.