Schotland - dag 3. de grote klim

Zondag 22 mei. Ben Nevis.

Die ochtend in de hostel: geen humo, wel grumpy zombie. Er hangt letterlijk een donderwolk boven mijn hoofd. Sorry reisgenoten… ik ben geen ochtendmens.

Er staan heel wat meters op het dagprogramma. Vooral hoogtemeters. 

Onder het motto 'the sky is the limit' moeten we die 900 meter van gisteren overtreffen: Ben Nevis, met zijn 1.345 meter de hoogste berg van Schotland. Ik hou mijn hart een beetje vast.

Kort samengevat gaat Ben Nevis beklimmen als volgt: pittig in het begin, gevolgd door meer pony trail, dan weer pittig en tricky, dan weer pony en tot slot blijvend pittig. Je steekt mensen voorbij en mensen steken jou voorbij. Want je bent niet alleen. Ben Nevis staat op menig bucket list.

En hoe dichter bij de top, hoe meer sneeuw, hoe dieper de sneeuw. Net de processie van Echternach trouwens, je klimt twee stappen en schuift er één terug naar beneden.

the only way is up

view'ke

er moet ook gepauzeerd worden... 's heel belangrijk... vind ik wel

team spirit en zo

Maar. We. Halen. Het.

Iedereen op zijn/haar tempo. Met zicht op de top baant Petra zich nog bijna een weg in de afgrond – dank u meneer die haar de weg wees door de begane in plaats van de ongerepte sneeuw…

rolling rolling rolling

Bob maakt van de gelegenheid gebruik zijn eerste pasjes in de sneeuw te zetten.

Nu terug. Langs dezelfde weg. Beetje saai. Maar ook leuk, door in de sneeuw te rollen. En grappig, wanneer we op het einde mopjes vertellen in de categorie joden – alle respect –, wetenschap en wiskunde.

De laatste paar 100 meter komt er een set hele donkere wolken aan. Die legen een paar druppeltjes. Laten we de dag droog en geslaagd noemen.

Afsluiten met een schitterend stuk zalm met broccolipatatjes. Njam njam.