Maandag 23 mei. Glen Nevis.
Fase elfendertig in de ochtendlijke klaagzang.
Wat. Een. Gru – we – lijke. Bedden. Waren. Dat!
Eén woord: springveren.
Anecdotes van de voormiddag:
- de bus Walen waren ei zo na met Petra's koffer aan de haal
- langs de baan spot ik een dalmatiërlammetje en één zwart
schaap
- vinkjes doen hier van suskepieuwwieuw
ipv suskewiet
Wandelen door Glen Nevis vandaag. Dat is de vallei van Ben Nevis. Ben = berg; glen = vallei.
Misverstand: een vallei is NIET plat.
Maar heeft wel een kabouterboom.
En mini-bloempjes.
En watervallen.
En katoenvlokjes.
En mini-bloempjes.
En watervallen.
En katoenvlokjes.
En schoon uitzichten als je niet vergeet om te kijken.
Eénmaal boven, terwijl grote Wim en Christophe buiten zichzelf treden en nog een trapje – of moet ik zeggen topje – hoger gaan, blijft de rest – met gezond verstand – in het zonnetje liggen voor een boke en wat vitamine D. De zon schijnt trouwens voor de volledige duur van onze break tussen twee dikke vette wolken. *Grootmoes weeronderhandelingen werpen hun vruchten af…
 |
| Wim en Christophe treden buiten zichzelf ... kijk maar eens goed naar de foto |
Ik loop al zingend de berg terug af ^_^
Nog even toeristen in Fort William voor we de ferry opgaan.
Of toch niet. Boot zit vol. Rondrijden langs die ene brug tussen Schotland en Isle of Skye dan maar.
Perfect moment om postzegels te zoeken. Een oud vrouwtje
ziet me hulpeloos naar een postkantoor zoeken en schoffelt op me af. In een vet
Schots accent en met oud-vrouwtjes-intonatie vraagt ze: "You'rr not frrom
herre arr ya? […] Wherr arr ya
frrom?" – "Belgium" – "Ooooooooooooooooooh! Belllgiumm…
neverr been therre. Is this yarr firrst time in Scotland?" En na een ferme handdruk en wat gelukwensen schoffelt
ze verder haar leven in. Oudjes zijn zo koddig...
De komende twee uur zitten we braaf in het busje en houden we ons in stilte bezig. Door naar buiten te kijken bijvoorbeeld. Of door te slapen. En wakker gemaakt te worden door iemand die STOOOOOP roept voor een fotopauze.
Bijvoorbeeld voor Ben Nevis.
Of voor de emo's onder het vee: de Highland koeien.
Of voor Eilian Donan castle van op een afstandje. Ook wel bekend als "Highlander! Highlander! Highlander!"
Ergens halverwege de rit merk ik op dat de verkeersborden tweetalig worden: Engels – obviously – en Gaelic. Al lijkt dat laatste meer op een opeenvolging van willekeurige letters dan op een taal.
Laatste anecdotes van de dag:
- aan het tankstation stapt een man vol overtuiging zijn auto in en zet zich bijna op de schoot van zijn vrouw... die is het nog niet gewoon dat het stuur aan de rechterkant staat :D
- de hostel heeft monnikenkamers en ik zit met reistas en rugzak vast in de deur :) – oops
- voor wie wou is er voorgerecht van pikante chicken masala uit de free food
 |
| muil |
De komende twee uur zitten we braaf in het busje en houden we ons in stilte bezig. Door naar buiten te kijken bijvoorbeeld. Of door te slapen. En wakker gemaakt te worden door iemand die STOOOOOP roept voor een fotopauze.
Bijvoorbeeld voor Ben Nevis.
Of voor de emo's onder het vee: de Highland koeien.
 |
| ok, 't is officieel, ik heb een nieuw lievelingsdier |
Of voor Eilian Donan castle van op een afstandje. Ook wel bekend als "Highlander! Highlander! Highlander!"
Ergens halverwege de rit merk ik op dat de verkeersborden tweetalig worden: Engels – obviously – en Gaelic. Al lijkt dat laatste meer op een opeenvolging van willekeurige letters dan op een taal.
 |
| dat eerste... ok... dat tweede??? |
Laatste anecdotes van de dag:
- aan het tankstation stapt een man vol overtuiging zijn auto in en zet zich bijna op de schoot van zijn vrouw... die is het nog niet gewoon dat het stuur aan de rechterkant staat :D
- de hostel heeft monnikenkamers en ik zit met reistas en rugzak vast in de deur :) – oops
- voor wie wou is er voorgerecht van pikante chicken masala uit de free food
Geen opmerkingen:
Een reactie posten