7u51 - trommelvliezen op scherp

Vermits het spitsuurpendelen een behoorlijk representatieve doorsnede van de Vlaamse populatie oplevert, zit je doorgaans ook opgescheept met een behoorlijk representatieve doorsnede van de Vlaamse ergerlijke gewoontes: slurpen uit een Panos-koffiebeker, een veel te grote hap nemen uit een Panos-broodje en vervolgens een half uur lang kauwen alsof er een tennisbal op en neer botst in je mond, afval van de Panos achterlaten - de vuilbak staat 5 centimeter lager, sukkel! - en 't is niet dat ik reclame wil maken voor de Panos hoor.
Een natte jas niet uitdoen als het belachelijk hard giet - uitzonderlijk gezellig als je de plaatselijk opvolger bent -, ostentatief voorsteken bij het opstappen - ooooh wee als je met de laatste zitplaats aan de haal gaat, ik kom op je schoot zitten!!! -, het zo wijd mogelijk verspreiden van bagage tijdens de spits - misschien kan u uw terrein ook afbakenen met plasjes? baasjes beginnen op de duur echt op hun hond te lijken...

Maar waar mijn gat van dichtpitst zijn de volgende geluiden.

Op 3: FLUITERS
Ik ben behoorlijk zeker dat er niet op mij geëxperimenteerd werd als kind en moest het wel zo zijn, dan zou gefluit de geprogrammeerde trigger geweest zijn om moordmachine te worden... Neurie, zing of brul voor mijn part de oorworm in uw hoofd, maar IN HEMELSNAAM, fluit hem niet!
Vreselijke frequentie!

Op 2: SNOT OPSNUIVEN
Hoeft vermoed ik geen verdere uitleg... zij die ondanks hun langdurige snotvalling erin slagen een lading zakdoeken te vergeten en dat permanent lopend snot dienen op te snuiven om het niet langs mond en kin naar beneden te weten druipen. Zo'n snuif waarvan je weet... mmm daarvan is wat tot in de keelholte geraakt...
En nu heb ik toch uitleg gegeven...

Op 1: mijn eeuwige gruwel: EEN POTTEKE YOGHURT
Om te beginnen die geur - en dat ondanks mijn weinig ontwikkeld reukorgaan - ... die geur van synthetische, geplette perziken, ananassen of - worst case scenario - aardbeien. Jakkie. Een geur die zich - ondanks mijn weinig ontwikkelde smaakpapillen - omzet in smaak, een smaak die met de beste wil van de wereld ECHT niet overeenkomt met perziken, ananassen of aardbeien.
Maar ondanks dat alles - over smaak valt niet te twisten, zegt - vinden de liefhebbers van het genre het zodanig lekker dat het potteke in kwestie tot op de plastic moet leeggelepeld worden. Ik zeg wel degelijk gelepeld, want ik zou het bijna minder erg vinden - voor mijn gehoor welteverstaan - dat mijn buur zijn potteke uitlekt.
*schrrrraaap, hap* *schrrraaaap schraap hap* *schraap schraap schraap schraap schraap schraap hap* ... ... [een korte stilte waarin het potteke bestudeerd wordt] *schraap schraap hap*
UOOOHG o_O

Nog een geluk dat het merendeel van de spitspendelaars zich bezig houdt met het volumineus babbelen met hun Rotterdamse collega, het af- en aanklikken van een balpen of het in luidruchtig ademende stilte zichzelf wezen.

7u51 - alle richtingen

De laatste dagen begint mijn brein spontaan "van voor naar achter van links naar rechts van boven naar onder..." te zingen - enkel mijn brein welteverstaan, het gebeurt gelukkig niet luidop - wanneer ik 's morgens op het perron stap.
Ongetwijfeld is het nog steeds een favorietje van jonge lagereschool-leerkrachten die op goede hoogte staan met hun innerlijk kind. Ongetwijfeld tegelijkertijd een detonator van moordlustige suppressies voor zij die iets minder vertederd worden door kinderlijk enthousiasme. Van dat gebrul en gebuig dat een bus vervaarlijk doet wiebelen. OK, ik geef het toe, ik heb mij er ook schuldig aan gemaakt. Op weg naar het zwembad, op schoolreis - en nu snap ik waarom we nooit verre schoolreisjes maakten... -, op kamp.

Maar dus, op het perron. Ik zie hoofden in alle richtingen en denk "ideaal" :)
Mijn brein slaat weer op hol - ik wacht nog steeds op het moment dat het ding een keer rustig wordt, net een ADHD'ertje - en begin de hoofdrichtingen één voor één te analyseren:

1. van voor: zij die genieten van het zonnetje en met hun ogen dicht en smirky glimlach vitamientjes D binnenhalen. Ook degenen die met een schattige teleurstelling constateren dat de binnenrijdende trein op het volgende perron met hun zon gaat lopen.
de genieter van de kleine momentjes

2. naar achter: doorgaans maar één iemand. Nee, geen incarnatie van ... euhm ... - hoe heette dat mens in The Exorcist nu ook al weer - of van Meryl Streep in ... eh ... - die film met Bruce Willis dus -, soit mensen die uilsgewijs hun hoofd 180° draaien. Zou ook wat verontrustend zijn op een nuchtere maag. Nee, het gaat om die ene kerel die met zijn rug naar 'ons perron' staat en het leven zoals het is beneden aanschouwt. Laat ons zeggen, hij die nog niet aan de realiteit van de nakende werkdag wil denken. Geregeld dwalen ook wat nieuwsgierige blikken af richting de werkmannen die de nieuwe uit de kluiten gewassen fietsenstalling ineen aan het timmeren zijn. Éénmalig wordt ook wel ramptoerisme beoefend. Op foorkramerkesdag bijvoorbeeld.
de nieuwsgierige

3. van links: de meerderheid, de mensen die ik niet graag heb. Waarom? Omdat het ongeduld, de frustratie en algehele ontevredenheid van hun lijven en fysionomieën afstraalt. "Waar blijft die stomme trein", "Ja... hij gaat weer eivol zitten", "Altijd hetzelfde met de NMBS". Bijzonder vermoeiend als je zelf de lol er een beetje wil blijven inzien.
Er zijn er natuurlijk ook die het uit gewoonte doen. Of om je linkskijkende rechterbuur niet recht in de ogen te staren. Of omdat je een stijve nek hebt.
de gefrustreerde

4. naar rechts: zij die weten dat de trein wel komt en hem niet dwangmatig willen doen versnellen met de - echt wel niet - telekinetische kracht van het links kijken. Zij die uit nieuwsgierigheid of verveling de omgeving wat afspeuren en in de oertijd een grotere kans op overleven hadden. Want zij hadden immers de tijger gezien die van rechts kwam.
de flegmatieke

5. naar boven: veruit de minderheid. Doorgaans wordt enkel naar boven gekeken wanneer er net een vliegtuig is opgestegen in Deurne. Of het moet iemand zijn met een wel hele stijve nek. Maar in zo'n geval zou ik thuisblijven.
de vliegtuigspotter

6. naar onder: die andere meerderheid. Zij die net niet in hun krant, gazet of smartphone kruipen. Zij die zodanig opgaan in het wereldnieuws van de dag, dat je ze kan passeren zonder dat ze je opmerken. Zij die eruit zien alsof ze vijf minuten later, wanneer hun trein gepasseerd is, nog steeds onbeweeglijk lezen of scrollen - oh dat zou ZO grappig zijn. Ook mensen die merken dat hun schoenen vuil zijn.
de gehypnotiseerde

En ik? Ik doe zowat vanalles. Maar ik zie er vooral de lol van in :)

7u51 - de weg

Eén dag ben ik ziek geweest... één dag!
En naast het station van Mechelen ligt ineens een groot - was het maar - zwembad, is er een nieuwe werfbrug aangelegd en is ... ah nee, dat was er al... Misschien heb ik een paar maanden niet opgelet.
Kan ook.

We treinen verder langs de oudste spoorlijn van België. Langs de prototypes Vlaamse ruimtelijke ordening - lintbebouwing van alleenstaande huizen, spuuglelijke verkavelingen en industriegebouwen op een hoopje. Langs een steekkaart van Ugly Belgian Houses. Langs velden die nog getuigen van eeuwenoude perceelafbakeningen - rijen knotwilgen, beekjes en hoekbomen. Langs een middelbare school en de baan die er naartoe leidt. Wandelend eenrichtingsverkeer van zuid naar noord. Allemaal hotsende botsende jeugd met Dakines en Eastpacks (of ben ik al hopeloos achterhaald?). Eén iemand gaat de andere richting op... die moet waarschijnlijk niet op school zijn.

Onder het viaduct van Vilvoorde door, Brussel binnen - ook hier wordt naarstig gebouwd langs de sporen. Een paar brownfields voorbij, stadstuintjes, oude fabriekpanden, koterijen, een loods die belachelijk dicht bij de sporen is gebouwd - één sterke windvlaag en de trein heeft een golfplaat mee.

En tot slot het immer kleurrijke en kronkelende einde van de rit langs de Aarschotstraat. Hier is al veel inkt gevloeid. Waarschijnlijk ook iets anders, maar laten we vooral niet dubbelzinnig gaan doen. Trouwens... iemand die weet waarom "Le 170" zo heet? Iets met cat of sexy, dat verband zie ik nog wel. Maar 170... niet echt het dubbel van 69 lijkt mij. Ook niet het huisnummer...

Het begin van een gemiddelde werkdag...

7u51 - pilot

Beelden zeggen vaak zoveel meer dan woorden. In één oogopslag aanschouw je een halve wereld, honderden mensen, duizende jaren technologie (om te beginnen bij het wiel) en nog meer emoties.
Maar omdat ik - ondanks in het bezit zijnde van een smartphone met ingebouwde camera die meer van 4 pixels aankan - geen beeld heb, worden het toch woorden.

In een bubbel van om en bij de 1.80 m grootte stap ik dagelijk wijdbeens - want ik stap altijd wijdbeens, soms tot frustratie van ons-"da's-ni-elegant"-moeke - op perron 9 - zou er ook een perron 9 3/4 zijn? - van station Antwerpen-Berchem.
Ik zie de bouwvakkers in geel en blauw naast spoor 10 kruiwagens verrijden, betonblokken verslepen en denk "die mannen hebben geen flauw benul dat ik nog geen uur wakker ben". Maar dat zal hen worst wezen. Zij hebben hun frigobox-ontbijt of -lunch of vieruurtje-equivalent al achter de kiezen.
Achter de mannen zie ik een dame wat onhandig hollen om het groene licht te halen. Haar meer fortuinlijke lotgenoten, want met 5 m voorsprong - of minder fortuinlijk, want het vorige licht gemist - merken het niet en steken op hun gemak over.
Beneden - ah ja, want ik sta boven, hoog en droog (omdat het niet regent) - staan auto's in alle mogelijk windrichtingen aan te schuiven aan het kruispunt. En dan te bedenken dat dit maar een fractie is van het Vlaamse wagenbestand.
Achter het stuur - ik heb er het raden naar - knorrige 50'ers, suffende kerels die mentaal nog op hun kopkussen liggen te ronken, en hopelijk ook individuen die van de nood een deugd maken - doorgaans de gelukkigen van geest - en luidkeels, wijdmonds en zonder de minste aarzeling met de radio meezingen (of janken).
Ik zou tot de laatste categorie behoren... om te beginnen omdat ik geen knorrige 50'er, noch een ronkende kerel ben.

Ik kijk terug naar het perron en denk, misschien ga ik die indrukken delen, leuke verhaaltjes van maken. Ik neem één van mijn 1000 notitieboekjes en weet meteen wat te doen op de rit naar Brussel.

in de categorie |grote ergernissen|: de pipiwet

Als reactie op de beslissing van Belgacomaan om het doorspoelen van reclame betalend te maken, komt Talleenet met een nieuw voorstel. Om de indoctrinatie en commerciële hypnose van de Vlaamse kijker te verzekeren overwegen de marktleiders van de digitale televisie een wetsvoorstel in te dienen bij de Vlaamse regering.

De wet in kwestie, in de wandelgangen nu al bekend als de 'geen-pipiwet', stelt dat kijkers tijden reclameblokken wettelijk verplicht zijn te blijven zitten in hun zetel. Concreet wordt hen onder meer verboden naar toilet te gaan, op te staan om een drankje of snack te halen en om de krant of een magazine te lezen.
Talleenet verdedigt deze actie door te stellen dat een groot deel van hun inkomsten - letterlijk - in het water - van de pot - vallen wanneer kijkers zich van hun televisietoestel afwenden om welke reden dan ook. "Het verlies is te groot om geen actie te ondernemen," klinkt het. Onze bron meldt dat er niet langer wekelijks een gratis viergangenmenu van het Hoff van Cleve te verkrijgen is in het restaurant van het bedrijf en dat de maandelijkse teamuitstappen naar Disney World afgeschaft werden. Vreselijk.

Concreet omvat het voorstel een opsomming van 'verboden handelingen' en een lijst van mogelijke boetes. De verplichting tot aankoop van de geprezen producten in het reclameblok dat door een volle blaas gemist werd, is één van de opgelegde straffen. "Men kan dat ook tijdens het programma doen," stelt Talleenet.
Recidivisten zullen bovendien een reclamebad moeten ondergaan tot zij slagen voor zowel schriftelijke als praktische proeven. Hierbij moet men kunnen aantonen dat men perfect in staat is slogans en logo's te plaatsen en dat men door het zien van reclame effectief wordt aangezet tot aankoop van de producten.

De bond voor geneesheren heeft al gereageerd dat deze wet tot gezondheidsproblemen zou kunnen leiden. "Mensen met diarree of incontinentie bijvoorbeeld zullen deze maatregelen niet probleemloos kunnen toepassen," zo luidt het bij de bond. Na harde onderhandelingen waarbij verschillende mogelijkheden - van vrijstelling voor zieken en hun begeleiders tot het dragen van pampers - toonden de telecommunicatiebedrijven uiteindelijk begrip voor de situatie. Ze beloofden een artikel op te nemen in het wetsvoorstel dat voorziet dat mensen met darmproblemen op basis van een doktersbriefje en een monster van de stoelgang - ter controle - vrijgesteld kunnen worden.

Drukkers van reclamebladen zijn gewonnen voor het idee en hebben al laten weten bereid te zijn met Talleenet en Belgacomaan aan tafel te willen zitten om de mogelijkheden tot uitbreiding van het wetsvoorstel te bespreken. "Wij willen graag een clausule die ons beschermt tegen het zogenaamde oud papier," zegt de woordvoerder van de Strekenkrant, "we hebben een team van specialisten aangeduid die zich nu buigen over de implementatie van mogelijke tegenmaatregelen."

De gemiddelde burger reageert inmiddels met een welgemeende:

"DOE NORMAAL!"

Vietnam Ondersteboven - wake me up when it's all over

We zijn nu twee maanden terug thuis. Ik herinner mij alles alsof het gisteren was. Het reisverslag helpt natuurlijk, maar daarnaast horen we elkaar ook wekelijks.

Na een weekje terug in België werd er al een mini-reünie in Antwerpen georganiseerd, tussen haakjes een avond met een bijzonder interessant verloop - what happens in Antwerp, stays in Antwerp ^_^ -; twee weken later vormde een kleine Vietnam-delegatie een klein tegengewichtje tegen het vriendengroepgeweld op Nico's verjaardag; nog eens een week later zaten we al (bijna) met z'n allen foto's uit te wisselen op de eerste officiële reünie.

Af en toe betrap ik mezelf erop te dagdromen en probeer ik te vatten wat een fantastisch avontuur dit was...

zonsopgang in Ha Long Bay

genieten van wat rust op de boot

een eenzame dragerszak in Sa Pa

bootjes in Hao Lu

een tempel in My Son

de zon in Cat Ba

... ik kan al mijn foto's wel aflopen...

Ik herinner mij een berichtje dat ik ons moeke stuurde in het begin van de reis - toen al -: "dit overtreft Meat Loaf."
En dat... wil al wat zeggen.
In mei, op zijn concert in Zwolle, stuurde ik: "ik heb mij nog nooit zo gelukkig gevoeld." Serieus gemeend. Als enorm grote fan - doorgaans één van de eerste dingen die mensen over mij te weten komen - was ik echt dolgelukkig om hem live te zien performen.
En dit ging er NOG over. Ver over de grens van geluk dat een mens op het eerste gedacht aan kan :D
Om een lang verhaal - van zo'n 20 delen zeker ;) - kort te maken, Vietnam was de tijd van mijn leven.
En die van de anderen. Sofie voelde zich drie weken lang gelukzalig, Anneloes had het surrealistische idee dat ze in een droom zat - of zoals Avicii het verwoordt "wake me up when it's all over."

Na thuiskomst was het nog niet 'over'. Paswoorden waren vergeten, het werk ging overal te lande aan een slakkengangetje in het kwadraat, om de vier minuten werd er weggedroomd naar die drie fantastische weken - dromen die duchtig gedeeld werden op onze facebookpagina - en ik wist mijn eerste werkdag in de lift even niet meer naar welke verdieping ik moest...

En het lijkt nog steeds niet 'over', twee maanden na terugkomst. We blijven berichtjes sturen, we blijven foto's posten, we blijven afspreken.

Ik heb hier meer aan overgehouden dan alleen reisverhalen, killerfoto's en een geweldige ervaring. Mijn relativeringsvermogen is serieus gegroeid, mijn hart ook. En vooral mijn vriendenkring...

Dank jullie lieve vrienden, schrijf ik, een traantje wegpinkend.
Wat ik echt bedoel, kan ik niet verwoorden. Daarvoor staan er geen woorden in de Van Dale.

Wake me up when it's all over... Laat het nooit 'over' zijn.





Oh ja... ik heb nog een deel niet verteld ^_^

Velen onder jullie weten het ondertussen al en is dit meeeeeer dan oud nieuws, maar voor degenen voor wie het effectief "BRAND NEW INFORMATION" is... ik heb er nog een onverwacht souvenir aan overgehouden.
Een lief om precies te zijn...
en 't is ne kleine Vietnamees - GRAPJEEEUH

Een lief dat de titel 'lief' meer dan waard is, want hij is echt veel te lief ^_^

... ik zie je graag, Nico <3

Vietnam Ondersteboven - welcome to Ha Long Bay!

En we gaan nog ni naar huis - maar het is bijna gedaan! - bijlange ni, bijlange ni.
Zolang we niet op de vlieger zitten, is het hier nog nix gedaan! We moeten nog keiveel zien en keiveel doen! Ha Long Bay bijvoorbeeld! En we moeten nog een bergje opklimmen in Cat Ba! En souvenirshoppen in Hanoi! En naar het Waterpuppet Theater gaan kijken! En...
En het belooft nog keimooi weer te zijn. We hebben veel geluk. De dagen van de trekking stond Ha Long Bay op zijn kop wegens tyfoon-alarm. En de animatrice op tv - officieel gezien weervrouw - in het station van Lao Cai deed wat rare bewegingen waardoor we niet zeker wisten of ze positief of negatief zouden uitdraaien. Maar onze gebeden voor mooi weer werden verhoord. Hallelujah!
Zo zie je maar... als je iets ECHT wilt, dan komt het ook ^_^

Er wordt nog een laatste keer stevig geklommen. Kort maar krachtig deze keer. Er is één weg naar boven en eenzelfde terug naar beneden. Wij zijn gelukkig redelijk vroeg en komen nog niet veel dalers tegen, en bijgevolg ook geen opstoppingen . Wederom zit de klim vol voldoening en is het uitzicht fabuleus. Eénmaal boven gekomen, wordt het wel een beetje proppen, want de top van de rots is niet al te groot en breed. Maar zoals ik al zei, is het uitzicht O_O. Op eigen risico zouden we drie verdiepingen hoger ook de zee kunnen zien, maar die constructieve roest valt toch iets minder te vertrouwen. Zo dare devil ben ik jammer genoeg niet... al kriebelt het wel.

1, 2, 3, 4, 5, 6, 700 en blijven gaan

Cat Ba van bovenuit

... ik zei iets van roest toch he?

Tijdens de klim naar beneden kwamen Sofie en ik nog een Vietnamese Tarzan tegen - lees, een gids die gillend en krijsend in de lianen sprong. Eénmaal beneden steek in mijn kop in het ijskoude bronwater en besef ik hoe warm het weer is. Maar in België is het blijkbaar zowat even warm - ik meende iets gehoord te hebben van 36°. En ik die dacht thuis te kunnen stoefen met het mooie weer...

Even later staan we op de kade voor onze boot en voor het laatste grote item op het reisschema: Ha Long Bay. De boten zien er schappelijk uit, gezellig ook.
"Vorig jaar is zo'n boot gezonken en zijn er 11 toeristen verdronken," deelt Gertje mee. Als in "ik wil jullie maar gerust stellen"???? O_o
Maar ook hier wacht een fris nat doekje ter afkoeling - of om mee te gooien - en strandstoelen op het bovendek - decadent relaxen in het kwadraat :D - en keeeeeeeiiiiiiveeel eten. Njammie, njammie.
Vermits we op een boot zitten, gaat het voornamelijk om seaborn voedsel. Garnalen, groot en klein, gefrituurd, gebakken, gekookt of geloempia'd en ook - oh jawel - verse krabben. Ik heb geen flauw idee meer hoe je eraan begon, maar de scharen waren scherp, dat weet ik nog wel :D  En naast de vegetariërs, was er ook een schaaldierloos dieet voorzien, ook wel bekend als het no shame team. Ik denk dat zij vooral groentjes kregen :)

bootje - die twee Aziaatjes zijn jaloers op onze awesomeness, ge ziet da ^_^  

©Suzanne

hoopje bagage

"eet mij of ik eet u!"

Verder op het programma: zonnen, liggen op de strandstoelen, foto's trekken van elkaar al slapend en van de baai terwijl de boot op zijn dooie gemakske ronddobberde. Decadent relaxen moet van tijd tot tijd ook wel eens gepermitteerd zijn ^_^
Nog een namiddagje kanovaren tussen de rotsen en langs een lagune - de unanimiteit na reeds twee uur buikspieren tergen wanneer de Viet vroeg "we kunnen terug varen of nog twee uur verder gaan", was hartverwarmend :D. Suzanne en Dorien waren tegen het einde aan een beetje verloren gevaren; blijkbaar zaten er nogal snelle roeiers vooraan (sorry ^_^) - en bij een beginnende zonsondergang nog een strandje doen.

©Jochen

Bij meer gevorderde zonsondergang... ja, foto's trekken he :) - 's ochtends ben ik even uit mijn bed gekomen voor de zonsopgang... maar dat was toch wat aan de vroege kant -; en 's avonds vallende sterren spotten - behalve ik... keek blijkbaar telkens de verkeerde richting uit :(
Niettemin een mooi momentje. Een heeeeel mooi :)

Er staat nog één bezoek op het programma voor we terug naar Hanoi hobbelen: een grot. Niet zomaar een grot. Een grot waarvan de verhaaltjes vertellen dat je in de belly of the beast zit. Ha Long Bay - etymologisch vertaald descending dragon - zou namelijk ontstaan zijn doordat de goden een familie draken op de aarde afstuurden om het jonge Vietnam van indringers te redden. Mama draak en haar kindjes vonden het leuk op aarde en mochten blijven spelen. En wij varen nu tussen haar schubben en krabben aan haar buikje. Veel leuker verhaal eigenlijk dan de vulkaanuitbarsting en platentektoniek een paar miljoen jaar geleden, alhoewel dat ook grenzeloos boeiend is. Of de verklaring van hoe het plafond is ontstaan - het had iets van doen met golven en het zag er ongelooflijk knap uit.

theatrale lichteffecten in de buik van mama draak

Terug op de boot genieten we nog na van de grot, van Ha Long Bay, van de reis en moet ik toegeven... het einde komt inderdaad in zicht. In mijn 'fotodagboek' zijn we zelfs ineens al terug in Hanoi en nemen we afscheid van de Viet. Enkel nog een reeks in het Waterpuppet Theater en nog wat losse eindjes... Neenee, we gaan nog niet naar huis - ik zit in de eerste fase van het rouwproces: denial :D
Trouwens, zoals verwacht was het geen goed idee om de kaartjes voor het Waterpuppet Theater een week op voorhand uit te delen... Er moest iemand zijn kaartje kwijt geraken, Jeanne was het slachtoffer. Maar het was alsof de cassière de situatie nog heeft meegemaakt - of alsof ze Gertje kende -: Jeanne mocht zonder problemen binnen :)
Live muziek - minder zat dan in de jungle -, poppetjes op een lange stok en het verhaal over de geschiedenis van Vietnam maakte de avond af. Mijn reisgids had gelijk om dit bij de 28 niet te missen stops in Vietnam te klasseren.

waterpoppetjes met parasolletjes

's Anderendaags ronden we af:

nog wat souvenirtjes shoppen...

"ik kan ni kiezen"

... en de Hanoi-drukte een laatste keer aanschouwen.

eeuwige brommers

eten, feesten - een beetje doordoen van de avond ervoor-, slapen, ontbijten, lunchen...

de plaatselijke Shoe Discount

... en de bagage verzamelen.

hoopje

De laatste keer de bus overladen met 14 man en een even groot aantal stuks bagage...
... en nog een laatste keer de tipbox uitvlooien - aan allen die hem ooit in handen hebben gehad, proficiat! U deed dit voortreffelijk; vansgelijke voor wie de drankpot beheerde *kusje* - en afgekapt worden aan de luchthaven. Ik zoek nog snel een postbus voor mijn 16 kaartjes, maar slechts zes bereikten hun bestemming *snif... Liesje, Danai, Tanya, Jolien, Fien en popkoor ioca, Laura, Marie-Laure, meter Nicole, peter Marc, tante Josée en tante Julienne, ik heb dus weldegelijk aan jullie gedacht he... 
En we checken in.
Nu is het einde echt wel dichtbij.

We nemen afscheid van Gertje, kruipen op de vlieger en take off naar ons vlakke land. Niet zonder een tussenstop in Bangkok en onmenselijk heet Doha, maar toch... we zijn nu echt vertrokken naar huis...


... ik mis het nu al ...

© Valerie