Schotland - dag 3. de grote klim

Zondag 22 mei. Ben Nevis.

Die ochtend in de hostel: geen humo, wel grumpy zombie. Er hangt letterlijk een donderwolk boven mijn hoofd. Sorry reisgenoten… ik ben geen ochtendmens.

Er staan heel wat meters op het dagprogramma. Vooral hoogtemeters. 

Onder het motto 'the sky is the limit' moeten we die 900 meter van gisteren overtreffen: Ben Nevis, met zijn 1.345 meter de hoogste berg van Schotland. Ik hou mijn hart een beetje vast.

Kort samengevat gaat Ben Nevis beklimmen als volgt: pittig in het begin, gevolgd door meer pony trail, dan weer pittig en tricky, dan weer pony en tot slot blijvend pittig. Je steekt mensen voorbij en mensen steken jou voorbij. Want je bent niet alleen. Ben Nevis staat op menig bucket list.

En hoe dichter bij de top, hoe meer sneeuw, hoe dieper de sneeuw. Net de processie van Echternach trouwens, je klimt twee stappen en schuift er één terug naar beneden.

the only way is up

view'ke

er moet ook gepauzeerd worden... 's heel belangrijk... vind ik wel

team spirit en zo

Maar. We. Halen. Het.

Iedereen op zijn/haar tempo. Met zicht op de top baant Petra zich nog bijna een weg in de afgrond – dank u meneer die haar de weg wees door de begane in plaats van de ongerepte sneeuw…

rolling rolling rolling

Bob maakt van de gelegenheid gebruik zijn eerste pasjes in de sneeuw te zetten.

Nu terug. Langs dezelfde weg. Beetje saai. Maar ook leuk, door in de sneeuw te rollen. En grappig, wanneer we op het einde mopjes vertellen in de categorie joden – alle respect –, wetenschap en wiskunde.

De laatste paar 100 meter komt er een set hele donkere wolken aan. Die legen een paar druppeltjes. Laten we de dag droog en geslaagd noemen.

Afsluiten met een schitterend stuk zalm met broccolipatatjes. Njam njam.

Schotland - dag 2. de eerste klim

Zaterdag 21 mei. Crianlarich - Glen Coe.

De dag begint – opnieuw – wat grumpy. Wakker worden om 6u15 als je moet opstaan om 7u is NOT funny! En dan dat ge-pieuwwieuw van de branddeur die niet in slot valt. AAARGH.

Maar er is ontbijt :)

Dank u Christophe voor het omelet, dank u Nico voor de ribbekes.

Even sakkeren op de afwas en het bed aftrekken – 'k hem verlof!!

Even sakkeren op de gedeorganiseerde reistas – ik wil een tas als Mary Poppins... of Hermoine

Even sakkeren op het weer – alhoewel, liever nu slecht weer dan straks als we wandelen....

En off we go.

We passeren moedige mensen – in de zeikende regen met absurd grote rugzakken; oh why –, de West Highland Way met stipjes geel, rood, blauw en wit – diezelfde moedige mensen – en machtige mountains – alliteratie check. We cruisen door valleien, tussen bergen en heuvels en langs beekjes, waterloopjes, rivierkes  o v e r a l.

het weer...

Maar het weer is er sinds deze ochtend niet op vooruit gegaan. Bij de start van de trail – op de dagplanning staat de eerste munro of piek van 900+ meter – wordt het eerste cliché bevestigd. Schotland is nat. Op de eerste stop een half uur later is het tweede cliché bevestigd. Schotland blijft nat. 't Lijkt wel drash national en mijn nochtans geïmpregneerde regenjas houdt het voor bekeken. Waterdicht foert. Ik ben al nat en word nog natter in twee richtingen: langs buiten, tot op mijn onderbroek, en langs binnen, want ik zweet gelijk een rund. Dit wordt nog een uitdaging… En geen van het challenge accepted-type van Barney.

Maar we klauteren verder langs de waterval de hoogte in. En hé! Het stopt met regenen. En de zon komt erdoor! Voor even toch. Want hoe hoger we klimmen, hoe meer de wolken en de wind het overnemen. Het flink pak stijgen wordt jammer genoeg niet beloond met een killer view, maar met … een dikke vette wolk en gierende wind. 900 meter klimmen en we zien… geen hol.

Ik loop niet alleen tegen de mist, maar ook tegen mezelf aan.

Ik trap op mijn adem. Ik trap op mijn trots.

Ik vind het niet leuk en heb niks om te relativeren. Geen uitzicht, geen kracht, geen droge onderbroek…

Tof hoor. Ik vroeg de weergoden om "geen regen" en krijg … mist en wind. De voze patatten!

mijn blik... ik weet het, ben mooier als ik lach :)

Maar! Maar! Het regent niet! 't Is een begin.

En! Het betert een beetje als we even later uit de wind wandelen.

Het betert nog meer als het uitzicht – onder de wolk – begint weer te keren.

dat moment dat je terug ziet waar je loopt...

En het beter nog meer wanneer we avontuurlijk langs een andere waterval naar beneden klauteren – had ik al gezegd dat er veel water is in Schotland?

wieeeeeeee

En de joy of life is terug als ik al lopend de berg afwerk, Vietnamstyle.

En de rest?

- Nico kent mijn grieven, maar is desondanks keilief voor mij;

- Wim zoekt de perfecte afdalingsroute vermits het pad is ondergesneeuwd;
- Christophe zorgt ervoor dat we de afgrond niet instorten;

- Joris redt ons van een fotoloze voormiddag met zijn waterproof toestelletje;

- Petra valt met veel schwung in het allerlaatste riviertje van de wandeling dat we oversteken;

- Laura is algemeen top;

- en andere Wim? Die was niet mee… die zit nog steeds zonder bagage vermoedelijk te pruilen in de hostel.

Ook dat nog:

- Edelhert gespot! Of wat dan ook - mijn faunakennis is beperkt... Twee fotogenieke en herkauwende exemplaren om precies te zijn;

- Wim snuit zijn neus en klinkt als een koe;

- Ik knuffel het busje bij het einde van de wandeling;

- Een meesje tikt op het raam van de hostel;

- Ik richt een smeekbede naar de overleden grootmoeders voor beter weer, op hoop van zege;

Stevig begin…

Schotland - dag 1

Vrijdag 20 mei. Veel te vroeg.

Antwerpen

De wekker gaat. Ik kreun een beetje nukkig.

Een immer nadeel aan op reis vertrekken is naar menselijke normen te vroeg te moeten opstaan. Ik sta niet graag vroeg op. Komende week zou ik mijn peren nog zien. Maar dat wist ik nog niet …

Ok, the usual.

Aankleden. Stress om te weinig kleren te dragen voor in het vliegtuig. Of teveel.

Tanden poetsen. Stress om mijn tandenborstel te vergeten.

Bril opzetten. Stress om mijn lenzen te vergeten.

Laatste restjes inpakken. Stress om de verkeerde spullen te hebben ingepakt.

Angstzweet en rampscenario's van inbrekers via verdwenen bagage tot neerstortende vliegtuigen…

Jongens toch. 's Echt ni nodig!!!

Ik ben geen plezier om mee op reis te vertrekken.
Wel om mee op reis te gaan. Maar niet om te vertrekken…

De rest van de ochtend verloopt vlot. Trein zonder vertraging – 26 minuten top –, controles passeren – voelt vreemd –, reisgenoten spotten – stapschoenen en rugzakken –, inchecken. Allemaal toppie!

We leren reisgenoten Christophe, Laura, Joris, Wim en Wim kennen aan de hand van verhalen over overnachten in luchthaven, rolstoelraces en een zekere Davy. Petra kennen we dan nog niet; zij vervoegt ons in Amsterdam.

En verder: geeuwen en wallen.

Vlucht 1: Brussel-Amsterdam in een kleine cityhopper van KLM.

Want de afstand Brussel-Edinburgh is te groot om in één keer te doen???

Een vlucht van Brussel naar Amsterdam gaat als volgt: "Dames en heren, we zijn klaar om te vertrekken" – we stijgen op en nog tijdens het opstijgen zegt de gezagsvoerder: "Dames en heren, we naderen Schiphol, maak u klaar voor de landing." We zijn just vertrokken. Ik heb – zonder zwans – langer op te trein gezeten. 25 minuten duurde die vlucht. Hemeltje…

Vlucht 2: Amsterdam-Edinburgh in een nog kleinere cityhopper van KLM.

Ondanks de ontieglijke kortheid van de vlucht is er amper tijd om over te stappen. Vlieger af, met een pendelbusje naar het luchthavengebouw, half de luchthaven door, nogmaals paspoortcontrole – hebben w'al gehad!!! – een flikkerend lampje dat zegt 'gate closing'. En effectief… achter onze groep ging de deur ding. Terug een pendelbusje op, minder dan 4 minuten voor vertrek de tweede vlieger op die – oh ironie – naast de vorige stond.

Schotland

De bagage hebben we snel gevonden. Behalve die van Wim. Die staat nog in Amsterdam… 

"Die komt met de volgende vlucht vanmiddag mee. Naleveren in Crianlarich? Nee, dat is te ver. In Glencoe kan wel." Ook al is dat nog veel verder. Rare jongens, die Schotten.

Het autoverhuurbedrijf komt ons 8'en oppikken… met een busje voor 7 passagiers. En vermits Wim als laatste instapt, valt ie weer bijna uit de boot. 's Gemeen eigenlijk…

Nico zet mij op zijn schoot. Zo heeft Wim toch tenminste een volwaardige stoel.

Maar hé! Topweertje hier! De zon schijnt! – Wacht… don't jinx it. Effe afkloppen.

Verder nog:
- Gps vastkleven met isolatietape
- Cruisen door Schotland in een geblindeerd Mercedes-busje 
- Duust en duust schapen  *hartje
- Rustgevend veel groen *hartje
- Rustgevend veel water *hartje

Schotland ziet er show uit.

Klaar voor hostel – en nacht – °1.

barstjes

Een kletterend geratel maakt me wakker. Op weekdagen verfoei ik dat geluid, want dan moet ik
opstaan. Ook nu klinkt het niet bepaald prettig maar vandaag is het zondag en dan moet niets. Ik luister hoe de elektriciteitsmannetjes de laatste centimeters rolluik binnenhalen en geniet even later van de stilte. Zo’n stilte die ontstaat nadat een onaangenaam geluid is uitgestorven. Een stilte waar je extra van geniet omdat het verschil tussen voor en na nog vers in het geheugen zit.

Ik open mijn ogen en kijk voor mij uit. De zon warmt de zijgevel van de schuine overburen op. De gele pleister is hier en daar wat vergroend en vergrijsd. Vlekken en strepen van afdruipende regen doorheen de jaren verstoppen de originele kleur bijzonder goed. Hier en daar zijn kleine stukjes van de pleister afgebrokkeld. Alsof de afgedekte bakstenen toch ook iets willen zien. Als lachrimpeltjes van een gevel links en rechts van de bakstenen schoorsteen. Die is niet bepleisterd. God mag weten om welke reden. Het ziet er een beetje naakt uit. Een beetje onverzorgd ook, met een 30-tal niet-gevoegde lagen onderaan en een 7-tal wel gevoegde bovenaan. Was de mortel op? Of de pleister? En waarom is het bovenste stukje van de zijkant van de schouw wel bepleisterd? Het lijkt wel een ‘bavet’ van een advocaat. Maar dan een vuile. Net als de bakstenen. Ook vuil. Sommige zijn zwart. Hier en daar is nog een streepje rood te bespeuren. Maar toch maar een heel klein streepje. Fascinerend die Vlaamse bouwkunst.

De zon is weg. De lachrimpeltjes zijn weer gewone scheurtjes in de pleister geworden. Ik doe mijn ogen terug dicht en geef me over aan mijn donsdeken. Het wil nog niet dat ik het opengooi en aan de koude slaapkamerlucht overgeef. Dat is een vorm van onvolprezen wederzijds respect tussen mens en deken. Joske, het schapenvel ligt naast het bed zacht en wollig te wezen en wacht geduldig tot ik opsta.

Een tevreden glimlach zet zich op mijn gezicht. Het is zondagochtend en ik hoef nog niet op te staan.