Schotland - dag 1

Vrijdag 20 mei. Veel te vroeg.

Antwerpen

De wekker gaat. Ik kreun een beetje nukkig.

Een immer nadeel aan op reis vertrekken is naar menselijke normen te vroeg te moeten opstaan. Ik sta niet graag vroeg op. Komende week zou ik mijn peren nog zien. Maar dat wist ik nog niet …

Ok, the usual.

Aankleden. Stress om te weinig kleren te dragen voor in het vliegtuig. Of teveel.

Tanden poetsen. Stress om mijn tandenborstel te vergeten.

Bril opzetten. Stress om mijn lenzen te vergeten.

Laatste restjes inpakken. Stress om de verkeerde spullen te hebben ingepakt.

Angstzweet en rampscenario's van inbrekers via verdwenen bagage tot neerstortende vliegtuigen…

Jongens toch. 's Echt ni nodig!!!

Ik ben geen plezier om mee op reis te vertrekken.
Wel om mee op reis te gaan. Maar niet om te vertrekken…

De rest van de ochtend verloopt vlot. Trein zonder vertraging – 26 minuten top –, controles passeren – voelt vreemd –, reisgenoten spotten – stapschoenen en rugzakken –, inchecken. Allemaal toppie!

We leren reisgenoten Christophe, Laura, Joris, Wim en Wim kennen aan de hand van verhalen over overnachten in luchthaven, rolstoelraces en een zekere Davy. Petra kennen we dan nog niet; zij vervoegt ons in Amsterdam.

En verder: geeuwen en wallen.

Vlucht 1: Brussel-Amsterdam in een kleine cityhopper van KLM.

Want de afstand Brussel-Edinburgh is te groot om in één keer te doen???

Een vlucht van Brussel naar Amsterdam gaat als volgt: "Dames en heren, we zijn klaar om te vertrekken" – we stijgen op en nog tijdens het opstijgen zegt de gezagsvoerder: "Dames en heren, we naderen Schiphol, maak u klaar voor de landing." We zijn just vertrokken. Ik heb – zonder zwans – langer op te trein gezeten. 25 minuten duurde die vlucht. Hemeltje…

Vlucht 2: Amsterdam-Edinburgh in een nog kleinere cityhopper van KLM.

Ondanks de ontieglijke kortheid van de vlucht is er amper tijd om over te stappen. Vlieger af, met een pendelbusje naar het luchthavengebouw, half de luchthaven door, nogmaals paspoortcontrole – hebben w'al gehad!!! – een flikkerend lampje dat zegt 'gate closing'. En effectief… achter onze groep ging de deur ding. Terug een pendelbusje op, minder dan 4 minuten voor vertrek de tweede vlieger op die – oh ironie – naast de vorige stond.

Schotland

De bagage hebben we snel gevonden. Behalve die van Wim. Die staat nog in Amsterdam… 

"Die komt met de volgende vlucht vanmiddag mee. Naleveren in Crianlarich? Nee, dat is te ver. In Glencoe kan wel." Ook al is dat nog veel verder. Rare jongens, die Schotten.

Het autoverhuurbedrijf komt ons 8'en oppikken… met een busje voor 7 passagiers. En vermits Wim als laatste instapt, valt ie weer bijna uit de boot. 's Gemeen eigenlijk…

Nico zet mij op zijn schoot. Zo heeft Wim toch tenminste een volwaardige stoel.

Maar hé! Topweertje hier! De zon schijnt! – Wacht… don't jinx it. Effe afkloppen.

Verder nog:
- Gps vastkleven met isolatietape
- Cruisen door Schotland in een geblindeerd Mercedes-busje 
- Duust en duust schapen  *hartje
- Rustgevend veel groen *hartje
- Rustgevend veel water *hartje

Schotland ziet er show uit.

Klaar voor hostel – en nacht – °1.