Zaterdag 21 mei. Crianlarich - Glen Coe.
De dag begint – opnieuw – wat grumpy. Wakker worden om 6u15 als je moet opstaan om 7u is NOT funny! En dan dat ge-pieuwwieuw van de branddeur die niet in
slot valt. AAARGH.
Maar er is ontbijt :)
Dank u Christophe voor het omelet, dank u Nico voor de
ribbekes.
Even sakkeren op de afwas en het bed aftrekken – 'k hem verlof!!
Even sakkeren op de gedeorganiseerde reistas – ik wil een tas als Mary Poppins... of Hermoine
Even sakkeren op het weer – alhoewel, liever nu slecht weer dan straks als we wandelen....
En off we go.
We passeren moedige mensen – in de zeikende regen met absurd
grote rugzakken; oh why –, de West
Highland Way met stipjes geel, rood, blauw en wit – diezelfde moedige mensen –
en machtige mountains – alliteratie check. We cruisen door valleien, tussen
bergen en heuvels en langs beekjes, waterloopjes, rivierkes o v e r a l.
 |
| het weer... |
Maar het weer is er sinds deze ochtend niet op vooruit gegaan.
Bij de start van de trail – op de
dagplanning staat de eerste munro of
piek van 900+ meter – wordt het eerste cliché bevestigd. Schotland is nat. Op
de eerste stop een half uur later is het tweede cliché bevestigd. Schotland
blijft nat. 't Lijkt wel drash national
en mijn nochtans geïmpregneerde regenjas houdt het voor bekeken. Waterdicht foert. Ik ben al nat en word nog natter
in twee richtingen: langs buiten, tot op mijn onderbroek, en langs binnen, want
ik zweet gelijk een rund. Dit wordt
nog een uitdaging… En geen van het challenge
accepted-type van Barney.
Maar we klauteren verder langs de waterval de hoogte in. En
hé! Het stopt met regenen. En de zon komt erdoor! Voor even toch. Want hoe
hoger we klimmen, hoe meer de wolken en de wind het overnemen. Het flink pak
stijgen wordt jammer genoeg niet beloond met een killer view, maar met … een dikke vette wolk en gierende wind. 900
meter klimmen en we zien… geen hol.
Ik loop niet alleen tegen de mist, maar ook tegen mezelf
aan.
Ik trap op mijn adem. Ik trap op mijn trots.
Ik vind het niet leuk en heb niks om te relativeren. Geen
uitzicht, geen kracht, geen droge onderbroek…
Tof hoor. Ik vroeg de weergoden om "geen regen" en
krijg … mist en wind. De voze patatten!
 |
| mijn blik... ik weet het, ben mooier als ik lach :) |
Maar! Maar! Het regent niet! 't Is een begin.
En! Het betert een beetje als we even later uit de wind wandelen.
Het betert nog meer als het uitzicht – onder de wolk –
begint weer te keren.
 |
| dat moment dat je terug ziet waar je loopt... |
En het beter nog meer wanneer we avontuurlijk langs een
andere waterval naar beneden klauteren – had ik al gezegd dat er veel water is
in Schotland?
 |
| wieeeeeeee |
En de joy of life
is terug als ik al lopend de berg afwerk, Vietnamstyle.
En de rest?
- Nico kent mijn grieven, maar is desondanks keilief voor mij;
- Wim zoekt de perfecte afdalingsroute vermits het pad is
ondergesneeuwd;
- Christophe zorgt ervoor dat we de afgrond niet instorten;
- Christophe zorgt ervoor dat we de afgrond niet instorten;
- Joris redt ons van een fotoloze voormiddag met zijn waterproof toestelletje;
- Petra valt met veel schwung
in het allerlaatste riviertje van de wandeling dat we oversteken;
- Laura is algemeen top;
- en andere Wim? Die was niet mee… die zit nog steeds zonder
bagage vermoedelijk te pruilen in de hostel.
Ook dat nog:
- Edelhert gespot! Of wat dan ook - mijn faunakennis is beperkt... Twee fotogenieke en herkauwende exemplaren
om precies te zijn;
- Wim snuit zijn neus en klinkt als een koe;
- Ik knuffel het busje bij het einde van de wandeling;
- Een meesje tikt op het raam van de hostel;
- Ik richt een smeekbede naar de overleden grootmoeders voor
beter weer, op hoop van zege;
Stevig begin…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten