Schotland - dag 8. rotswandeling

Vrijdag 27 mei. Quiraing.

"Goed geslapen?" - "Betrekkelijk." - "Betrekkelijk?" - "Uhu."
In vergelijking met de voorbije nachten betekent betrekkelijk: redelijk goed. Misschien wel omdat ik voorbereid was op heel slecht slaapmateriaal. 't Was dus nog wel ok.

Vanochtend vroeg zijn er twee zotten opgestaan om 4u30 om de zonsopgang te aanschouwen.
Eén van die twee zotten is mijn lief. 'k Had het kunnen weten...
't Is wel ok zo. Ik zal de zon wel zien na het ontbijt - muesli met ananassap, want mijn rijstmelk was op... Dat is ook nog altijd heel erg vroeg naar mijn normen.

Bob meets Cater-the-pillar

Deze voormiddag: Quiraing.
Het klinkt opnieuw als een dwerg of een ander fantastisch wezen, maar het ís ook écht magisch.
- er is een gat in de stenen muur, net zoals in Stardust - nee, ik ben niet terug in een ster veranderd...
- rotsen in de vorm van wachttorens en burchten - bijna onaards, zooo cool

de burcht...

... en zijn wachter

we kunnen alles aan :)

Ik zet mij op de rand van de afgrond - letterlijk - en geniet van het uitzicht. Dit is echt niet normaal.
De rest van de wandeling verdwijnt eigenlijk in het niets... Ik blijf hangen in het begin.

view'ke, yes yes, view'ke

Of wacht, niet te vergeten: Suske, het makke lammetje dat om aandacht vraagt en het in 10-voud ook krijgt. Amai, lammetjes zijn zo zacht <3

lammetje Suske

Maar we moeten weer verder.
Christophe vraagt of we nog even langs het strand willen stoppen. Ik vraag me toch weer even af wat ik onder strand moet verstaan.
Een baaitje met grote steenblokken en een pier met een dode krab. En een wel zeer doordringende zeegeur. Geen parelwit zand... nooit parelwit zand verwachten...
Petra doet een gokje in het Vlaams en zegt: "oh, een pierske!" - Wij: "euh, nee, gewoon ne pier."
Maar, we moeten het haar toch nageven, een Hollandse die Vlaams probeert, chapeau.

'strand'

Portree

In Portree wordt er nog even geshopt, gewinkeld en geterrast en dan trekken we alweer terug naar iets meer vasteland. Het blijkt nog een vruchtbare rit te worden voor de vriendin van Christophe - met dank aan het meisje die haar bergbotinnen maat 39 achterliet op de parking.

Ik hoop dat dit geen invloed heeft op mijn karma... ik had ze toch maar laten staan...

Voorlaatste hostel van de reis weeral. Time flies when you're having fun.
De gerant laat ons meisjes (en Nico) kiezen tussen een kamer met een dubbel bed of één met wc en douche. Ik wil nog wel eens graag náást mijn lief slapen, maar onder lichte dwang wordt het toch maar die tweede. En weet je, gewoon de kamer door kunnen wandelen naar het toilet en zonder nadenken uit de douche kunnen komen heeft zo zijn voordelen :)

Quiraing. Trotternish, een schiereiland op een eiland van een eiland

Oh ja. Als je je nog zou afvragen waar we ons 's avonds mee bezig houden...

Pirate Bob

Schotland - dag 7. klifwandeling

Donderdag 26 mei. Waterstein Head & Ramasaig Cliff.

Slapen in een 'echt' bed werpt zijn vruchten af. Al lijkt het alsof ik elke morgen een half uur vroeger wakker word. 4u41 was het vandaag... Don't ask. En het bed helt af en Nico's elleboog prikt in mijn rug.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben goed gezind vanmorgen :)

Waarom? Omdat ik mijn eigen ontbijt niet moet maken. En de afwas erna niet moet doen - ik ga in't vervolg toch twee keer nadenken om mijn vakanties in hostels door te brengen, denk ik :)

Op mijn bord: zalm en scrambled eggs - njammie. Op Nico's bord: een full option English breakfast dat gatverdekke mijn ogen uitsteekt. Spek, worst, beuling, eitje, champignonnetjes en bonen - bweik voor dat laatste, maar schooien voor de rest!!
Kleine Wims ontbijt heeft wat vertraging... het wordt - net zoals zijn bagage - vermoedelijk morgenmiddag nageleverd. ^_^

Het begint een trend te worden: de zon schijnt en het regent niet. Ik krijg nog een verkeerd beeld van Schotland :)
Het waait wel, fris en fel, dus ik doe m'n windjack aan, zie mijn schaduw en tegelijkertijd Darth Vader. Hilariteit alom.

come to the Dark Side - we have cookies

De wandeling belooft weer mooi te worden, langs de hoogste klifs van Skye. En opnieuw worden de verwachtingen overstegen. Het woord impressionant is uitgevonden voor deze uitzichten.
Ik word er warempel emotioneel van. Na de eerste stevige klim tot de top van Waterstein Head ween ik de ogen uit mijn kop. Ook de derde klim doet het... Sommige mensen moeten naar het toilet na een inspanning, ik bleit mezelf leeg. Wind, neem al mijn spanningen maar mee. Dank u.

gelukkig is er mijn steun en toeverlaat [foto met dank aan Joris]

uiterst rechts Hoe Rape - zonder zwans...

kustlijn

Ik fantaseer in tussentijd over elfenheuveltjes;

zeg nu zelf...

word uit mijn fantasie gerukt door dode schapen;

ik, zoekende naar beeldmateriaal voor de blog: "Nico, heb jij een foto van een dood schaap?" 

Nico: "nee, ik ben zo ni"
geen foto dus

 

we lopen over koekjes - geen idee wat het was, maar het klonk als het breken van crunchy zandkoekjes

told you we have cookies...

en gaan over een afstand van 50 meter zo'n 200 meter de dieperik in - kijk maar naar het profiel van de wandeling...

Na een shortcut van minstens 3 kilometer op het 'einde' van de wandeling en de gebruikelijke tussenstop in de supermarkt zijn we weeral op weg naar hostel n° - ik ben de tel kwijt.
Volgens Christophe is 't een leuke hostel, maar met slechte bedden - hoe kan ie dan leuk zijn O_°
Ok, ik geef het nog een kans. 't Ligt in Flodigarry (spreek je ongeveer uit als Pladdegerak).

Schotland - dag 6. feetjeswandeling

Woensdag 25 mei. Glen Brittle - Dunvegan.

De wandeling voor vandaag klinkt veelbelovend: Fairy Pools - feetjes ^_^ ik hou van feetjes.

De parking is wat aan de kleine kant maar er is nog één plekje voor de bus. Bij terugkomst stond de halve vallei onder de auto's...

En we zijn weer vertrokken: volg het riviertje stroomopwaarts - of volg het pad... of de Japanse toeristen... - en je komt als vanzelf uit bij de de naamkeuze voor deze wandeling. Appelblauwzeegroene bassins met glashelder water waar je zelfs met weinig fantasie elfjes en feetjes ziet rondfladderen. Love it!

 

 

 

Ook Bob en Marcel zijn weer van de partij

oh Marcel oh Marcel, wherefore art thou Marcel

klimmen voor beginners

Oh, en er is een kikkerprins - I kid you not.

Vandaag is eigenlijk een 'rustdag' - eindelijk :) 
Na het low profile wandelingetje van een uur of drie, volgt de lunch op het strand en een toeristisch bezoekje aan de whisky-distilleerderij. In afwachting van die rondleiding drinken we er nog eentje in The Old Inn. Nico buit ondertussen een toepasselijke app op tablet uit - jawel, er bestaat een whisky-app... Hij wil graag een goed doordachte keuze maken voor whisky-fles n°19 in de collectie - again, I kid you not.
De rondleiding eindigt met een proevertje. Voor grote Wim, kleine Wim en Nico smaakt Talisker Storm als een engeltje dat op hun tong pist, voor Laura en mij als een stuk turf dat opsmoort in onze mond. Over smaak valt niet te twisten, zegt.

Nico's drankkast ziet er effectief ongeveer zo uit...

tonnen Talisker

Isle of Skye, garant voor prachtige baaien

En het avondeten? Te bestellen bij de waitress, want vanavond eten we op restaurant.
Poging 1 bij het restaurant een paar 100 meter van de hostel slaan we beleefd af. Volgens Christophe 'vergane glorie', volgens mij vooral 'vergaan'... zonder glorie. De Edinbane Inn een paar kilometer verderop is daarentegen een voltreffer.
We eten goed en Bourgondisch: voorgerecht, hoofdgerecht én room for dessert... Njummie njummie njummie, I've got love in my tummy.

Bob aast op mijn toetje

Het avondentertainment? Life-muziek met viool, bagpipes, djembee, gitaar...

En het bed? Een zacht dubbel exemplaar met pastelgele lakens voor Nico en mij, bordeaux voor Laura en Petra, en - oh zo schoon - roze voor Joris en Wim.

Ik hou van rustdagen ^_^

Schotland - dag 5. strandwandeling

Dinsdag 24 mei. Isle of Skye.

Waarom toch... om 5u41 wakker :(
En snoezen in een bed dat te klein is... nieje... nieje nieje nieje.
Ik ben nu niet van de kleinsten, maar zo absurd groot ben ik nu ook niet. En als je je voeten tussen de baren - is dat eigenlijk een woord? - van het stapelbed moet steken... nieje... nieje nieje nieje.
't Was trouwens kiezen tussen koude voeten of koude schouders onder dat kinderbeddekentje... nieje... nieje nieje nieje.

Reismascottes Bob en Marcel hebben het wel gezellig gehad.

Na de munro, de berg en de vallei, staat vandaag het strand gepland. Niet het idyllische met parelwit zand of de palmbomen. Strandwandelen in Schotland = wandelen langs een rotsige kustlijn.
En omdat de wandeling geen lus is, doet reisgids Christophe het volgende: hij dropt ons 7 bij de start van de wandeling, zoekt een vrijwilliger om zijn rugzak te adopteren, rijdt met het busje naar de einde van de wandeling en loopt - ja, loopt - ons het komende uur achterna. Hij haalt ons in alsof hij drie minuten eerder even is gestopt op zijn nestels te knopen. Speciaal geval, die jongen...

geduldig wachtend op de terugkeer van baasje Christophe

Trekpleisters op deze wandeling: Suisnish en Boreraig. Nee, geen hobbits, ook geen dwergen, wel twee ruïneuse dorpjes die zo'n 150 jaar geleden in de fik werden gestoken door één of andere Mac. Inwoners grondig verdrijven. Om dan op dat grondgebied schaapjes te zetten. Want dat bracht meer op... Nogmaals, rare jongens, die Schotten.

een restje Boreraig

de kust <3

Op aangespoeld plastic en luidruchtige wandelaars na, een topwandeling. Zelfs/zeker met die twee overvliegende spitfires.
En weer één met geen druppel regen, maar met zon. Zoveel zon dat we met z'n allen een wielrennerslijf achterna gaan. Melkchocoladebenen van knie tot iets boven de enkel. En een paar verbrande gezichtjes.

photoBOmB

Na de wandeling is er nog:
- een set kalfjes te dom om de open poort van de wei te vinden
- een eeuwenoud kerkhofje met willekeurig geplaatste grafstenen en Keltische kruisen
- Petra die zich enigszins blasfemisch op een grafsteen neerplant
- middagsnack: overschot spaghetti uit de grote pot

- stop aan het tankstation samen met een DeLorean én een Minibusje

- traantjes bij Wim wanneer we de Talisker whisky distillery passeren maar er niet stoppen

Hostel van de dag: Skyewalker, waar we verwelkomd worden door - jawel - Luke Skywalker, Stormtroopers en C3PO.
 

Avondeten van de avond: selfmade Nico-burgers waar de helft van de hostel jaloers op was - onze groep was de andere helft...

Schotland - dag 4. de kleine klim

Maandag 23 mei. Glen Nevis.

Fase elfendertig in de ochtendlijke klaagzang.

Wat. Een. Gru – we – lijke. Bedden. Waren. Dat!

Eén woord: springveren.

Anecdotes van de voormiddag:

- de bus Walen waren ei zo na met Petra's koffer aan de haal

- langs de baan spot ik een dalmatiërlammetje en één zwart schaap

- vinkjes doen hier van suskepieuwwieuw ipv suskewiet

Wandelen door Glen Nevis vandaag. Dat is de vallei van Ben Nevis. Ben = berg; glen = vallei.

Misverstand: een vallei is NIET plat.

Maar heeft wel een kabouterboom.

En mini-bloempjes.

En watervallen.

En katoenvlokjes. 

En schoon uitzichten als je niet vergeet om te kijken.

Eénmaal boven, terwijl grote Wim en Christophe buiten zichzelf treden en nog een trapje – of moet ik zeggen topje – hoger gaan, blijft de rest – met gezond verstand – in het zonnetje liggen voor een boke en wat vitamine D.  De zon schijnt trouwens voor de volledige duur van onze break tussen twee dikke vette wolken. *Grootmoes weeronderhandelingen werpen hun vruchten af…

Wim en Christophe treden buiten zichzelf ... kijk maar eens goed naar de foto

Ik loop al zingend de berg terug af   ^_^

Nog even toeristen in Fort William voor we de ferry opgaan. Of toch niet. Boot zit vol. Rondrijden langs die ene brug tussen Schotland en Isle of Skye dan maar.

Perfect moment om postzegels te zoeken. Een oud vrouwtje ziet me hulpeloos naar een postkantoor zoeken en schoffelt op me af. In een vet Schots accent en met oud-vrouwtjes-intonatie vraagt ze: "You'rr not frrom herre arr ya? […] Wherr arr ya frrom?" – "Belgium" – "Ooooooooooooooooooh! Belllgiumm… neverr been therre. Is this yarr firrst time in Scotland?" En na een ferme handdruk en wat gelukwensen schoffelt ze verder haar leven in. Oudjes zijn zo koddig...

muilezelhond

De komende twee uur zitten we braaf in het busje en houden we ons in stilte bezig. Door naar buiten te kijken bijvoorbeeld. Of door te slapen. En wakker gemaakt te worden door iemand die STOOOOOP roept voor een fotopauze.
Bijvoorbeeld voor Ben Nevis.

Of voor de emo's onder het vee: de Highland koeien.

ok, 't is officieel, ik heb een nieuw lievelingsdier

Of voor Eilian Donan castle van op een afstandje. Ook wel bekend als "Highlander! Highlander! Highlander!"

Ergens halverwege de rit merk ik op dat de verkeersborden tweetalig worden: Engels – obviously – en Gaelic. Al lijkt dat laatste meer op een opeenvolging van willekeurige letters dan op een taal.

dat eerste... ok... dat tweede???

Laatste anecdotes van de dag:
- aan het tankstation stapt een man vol overtuiging zijn auto in en zet zich bijna op de schoot van zijn vrouw... die is het nog niet gewoon dat het stuur aan de rechterkant staat :D
- de hostel heeft monnikenkamers en ik zit met reistas en rugzak vast in de deur :) – oops
- voor wie wou is er voorgerecht van pikante chicken masala uit de free food