Schotland - dag 7. klifwandeling

Donderdag 26 mei. Waterstein Head & Ramasaig Cliff.

Slapen in een 'echt' bed werpt zijn vruchten af. Al lijkt het alsof ik elke morgen een half uur vroeger wakker word. 4u41 was het vandaag... Don't ask. En het bed helt af en Nico's elleboog prikt in mijn rug.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben goed gezind vanmorgen :)

Waarom? Omdat ik mijn eigen ontbijt niet moet maken. En de afwas erna niet moet doen - ik ga in't vervolg toch twee keer nadenken om mijn vakanties in hostels door te brengen, denk ik :)

Op mijn bord: zalm en scrambled eggs - njammie. Op Nico's bord: een full option English breakfast dat gatverdekke mijn ogen uitsteekt. Spek, worst, beuling, eitje, champignonnetjes en bonen - bweik voor dat laatste, maar schooien voor de rest!!
Kleine Wims ontbijt heeft wat vertraging... het wordt - net zoals zijn bagage - vermoedelijk morgenmiddag nageleverd. ^_^

Het begint een trend te worden: de zon schijnt en het regent niet. Ik krijg nog een verkeerd beeld van Schotland :)
Het waait wel, fris en fel, dus ik doe m'n windjack aan, zie mijn schaduw en tegelijkertijd Darth Vader. Hilariteit alom.

come to the Dark Side - we have cookies

De wandeling belooft weer mooi te worden, langs de hoogste klifs van Skye. En opnieuw worden de verwachtingen overstegen. Het woord impressionant is uitgevonden voor deze uitzichten.
Ik word er warempel emotioneel van. Na de eerste stevige klim tot de top van Waterstein Head ween ik de ogen uit mijn kop. Ook de derde klim doet het... Sommige mensen moeten naar het toilet na een inspanning, ik bleit mezelf leeg. Wind, neem al mijn spanningen maar mee. Dank u.

gelukkig is er mijn steun en toeverlaat [foto met dank aan Joris]

uiterst rechts Hoe Rape - zonder zwans...

kustlijn

Ik fantaseer in tussentijd over elfenheuveltjes;

zeg nu zelf...

word uit mijn fantasie gerukt door dode schapen;

ik, zoekende naar beeldmateriaal voor de blog: "Nico, heb jij een foto van een dood schaap?" 

Nico: "nee, ik ben zo ni"
geen foto dus

 

we lopen over koekjes - geen idee wat het was, maar het klonk als het breken van crunchy zandkoekjes

told you we have cookies...

en gaan over een afstand van 50 meter zo'n 200 meter de dieperik in - kijk maar naar het profiel van de wandeling...

Na een shortcut van minstens 3 kilometer op het 'einde' van de wandeling en de gebruikelijke tussenstop in de supermarkt zijn we weeral op weg naar hostel n° - ik ben de tel kwijt.
Volgens Christophe is 't een leuke hostel, maar met slechte bedden - hoe kan ie dan leuk zijn O_°
Ok, ik geef het nog een kans. 't Ligt in Flodigarry (spreek je ongeveer uit als Pladdegerak).