Vietnam Ondersteboven - Cat Ba Aailand

De trein staat al een tijdje stil. Het schemert een heel miniklein beetje door de gordijnen. We zijn toch nog niet in Hanoi zeker? Ik kijk door het raam en denk van niet. Het zal een tussenstop zijn...
Ik heb zonet een heel zacht tikje op de deur gehoord, waarschijnlijk om degenen die nog niet moeten afstappen niet te wakker te maken. Maar niemand die "Hanooooi!" roept. Geen "Good morning coffee? Café?"
We blijven staan en horen geen beweging. 't Zal een tussenstop zijn.
We blijven nog langer staan. Nico kijkt ook door het raam en zegt twijfelachtig: "we zijn wel in Hanoi..."

Miljaaaaaaaar! Ik heb mijne pyjama nog aan!!! Dat betekent spoeien, haasten, wakker worden, aankleden, inpakken EN nix vergeten in twee minuten! Instinctief denk ik natuurlijk dat ik VANALLES vergeten ben. De Viet gaat snel nog eens checken, maar vindt alleen de verfomfaaide rijsthoed van Suzanne - en die mocht achterblijven.

Ah hey! De Viet! Daar ben je weer! We hebben je gemist!
Het arme schaap wordt prompt verlegen. Maar dat schaap heeft ook een strak tijdschema aan te houden.
BUS OP!!! - Jawohl! We hebben een boot te halen!

Het enige voordeel aan zo vroeg door Hanoi te rijden - behalve het gebrek aan verkeer, laten we het 'brommeloze dinsdag' noemen... of nee! toch een brommer... één met twee levensgrote Chinese vazen... 0_o weirdo's... - is om de Vietnamezen en masse te zien ochtendgymmen! Joggen, aerobics in het park of gewoon stretchen voor de deur. Alles kan en iedereen doet het op hetzelfde moment. Ook: zet de buren op een rij achter elkaar op het voetpad en laat ze elkaar masseren *hehe*.
Subliem idee! Buurman? Huisgenoten? Interesse ^_^?

Even buiten Hanoi krijgen we een sticky rice cake in ons strot gedramd als ontbijt. Rijstnoedels, rijstmelk... alles wordt van rijst gemaakt, niet te vergeten rijst zelf. Maar dit is toch minder appetijtelijk. En plakkerig - waarschijnlijk daarom dat het sticky rice cake heet. 't Is ook vooral niet vullend. Gelukkig dat er nog een aantal hun noodle soup niet op kregen. Ik schooi een beetje in het rond en krijg na een tijdje spontaan voedsel aangeboden.
"We have to leave!!!" - mijn soep is nog niet op! - "Now or we'll miss the boat!" - ben er ben er ben er! Op naar die boot! Excuus, hydrofoil.
"Vooral vooraan heb je een mooi zicht," belooft mijn reisgids. Ik geloof dat hij gelijk heeft, al zijn propere ramen daarvoor wel een noodzakelijke vereiste.
"In Hai Phong ligt de boot die je mee op cruise neemt naar Cat Ba Island," vertelt het reisprogramma. Nee... da's overdreven. Sterk overdreven. We zien nix en het hobbelt nogal sterk. Cruise, m'n gat! Maar! het is een tussenstop naar Ha Long Bay èn we hebben de rest van de dag vrij.

Op ons gat zitten - alleen opletten dat we het niet verbranden aan die ijzeren stoeltjes die al enkele uren in de zon staan te verhitten - en wat genieten van het uitzicht!

da's vakantie...

En ook, Vamos a la playa, oh, oh oh, oh oh! We hebben al lang niet meer in de zee gezwommen he. Ik dokter snel een insmeerplan uit. Vermits mijn tanktop belachelijk hard in mijn rug gebrand is sinds de fietstocht bij Sa Pa het volgende idee: met factor 50 mijn schouders, met factor 20 het stuk ertussen. En binnen de lijntjes smeren he!
Beetje zwemmen, beetje strandliggen, beetje pootjebaden... We waren er twee een tijdje kwijt tussen de rotsen, een stel opdringerige Aziaten werden vakkundig verwijderd door Anneloes, en het strand dat plaats leek te bieden aan 20 man, liep met busladingen - of beter, XL-golfkarladingen - vol tot zo'n 200.
Suzanne, Sofie, Dorien, Jochen, Nico en ik ontvluchten de drukte en gaan een rondje wandelen. Gertje, die we onderweg tegen het lijf lopen, stuurt zichzelf ineens door naar het volgende strandje.

... echt vakantie

We passeren een discotheek - tip voor vanavond! -, aanschouwen de plaatselijk kustarchitectuur, worden aangeklampt door een ronselvrouwtje op een bootje - ze wil ons meenemen naar één van de 400 bootrestauranten in de baai -, en Sofie en Dorien worden spontaan gemasseerd door een onbekende Vietnamees.

Cat Ba baai in 't zonneke

’s Avonds wandelen we naar het avondeten, wanneer Gertje roept: “oh, hier hebben ze iets typisch Vietnamees, zal ik er een paar kopen?” – “Van wat?” – “Echt heel typisch: frozen yoghurt…”

…

Dragon fruit,  ok… Jack fruit,  ok… Rijstnoedels,  ok… Plakkerige kokossnoepjes,  ok…

Maar bevroren yoghurt?? Ik denk dat ik dat 17 jaar geleden al eens gemaakt heb in één van de grootste boerengaten van Vlaanderen toen ik logeerde bij mijn nichtjes… “Echt heel typisch.”

Ja…

“Ik zal er vier kopen, dan kunnen jullie verdelen.” – “Ja dat is goed.”

We wandelen twee minuten verder en komen aan in het restaurant… met pottekes frozen yoghurt. Net niet het equivalent van de Comme Chez Soi binnenwandelen met een boterham met choco.

Ons maaltijdbudget is stilaan al wel wat opgedreven: we mogen al 150.000 dong spenderen aan ons avondvoedsel i.p.v. 100.000. Dat is zowat 6 tegen 4€; nog niet genoeg om in Vlaanderen ne koffie en een koekske te bestellen, maar hier heb je er ver mee gegeten. Hehe, en dan toch nog durven we zeggen “amai, da’s toch wel veel geld.”

De grootste lol van de avond kwam na het eten. We gaan een bar zoeken en een feestje bouwen! We zijn er daarstraks tijdens onze wandeling één gepasseerd, we kunnen daar eens gaan kijken? Perfect…!

tha club...

… Voor een aanval van epilepsie en tinitus in de vierde graad. De stroboscoop stond continu aan, en de muziek stond met oordopjes in nog luider dan het Forever Young event met Mark with a K in de Lotto Arena zonder oordopjes.

Jawsa!

Na een kwartier geef ik het op. Ik heb ooit een paar kleine epilepsieaanvalletjes gehad, ik ga dat niet terug in gang steken. We gaan toch iets zachter opzoeken en vinden een cafeetje, bestellen met z'n allen een cocktail'ke - alcohol EN latente aanwezige en recent opgeroepen epilepsie is niet de beste combo - en nemen een uur later de bar over. Nico neemt de discobar - lees: laptop met youtube - over en maakt er een 90's feestje van, Jeanne vindt verf en borsteltjes en maakt van de groep een levend kunstwerk en wij - en de Spanjaarden waar Dorien voor smelt - dansen er op los. Er komt zelfs een kleine playbackshow aan te pas wanneer überklassieker-en-voor-eeuwig-verbonden-met-onze-reis Veel te mooi van Erik Van Neygen en Sanne passeert   *hartje hartje hartje*

Wat een heeeeeeeeeeerlijke avond. Wat een heerlijke reis. Wat heerlijke nieuwe vrienden.

"ik zie een konijn in die wolken!" gil ik en trek een foto

Vietnam Ondersteboven - 'ecolodgical' uitrusten

Eindelijk terug warm. Degene die de warme douche heeft uitgevonden is mijn held! Misschien heb ik zelfs meerdere helden...

Wanneer ik terug uit de badkamer stap, realiseer ik mij hoe sterk ik op die douche gefocust was. Dat maagdelijk propere huisje waar ik een half uur geleden binnen stapte - er moest niet meer gewacht worden, dus ik ben dan ook wat langer dan gewoonlijk onder de douche blijven staan -, ligt er nu bij alsof er een bom is ontploft. Of als mijn kamer, van tijd tot tijd. Blijkbaar ben ik erin geslaagd om al mijn vuile kleren van de trekking uit te spreiden op elke beschikbare vierkante centimeter en om alle natte spullen op te hangen aan elke beschikbare haak - het raam openen vormde bij deze een uitdaging. Misschien toch maar een wasje plegen straks of morgen...

Vergeet niet dat er nog gegeten moet worden! En ook dit avondmaal komt in verschillende plats. Vooral die plat gehaktballen interesseert mij. Jezus Christus, wat een ballen! Om Toon Hermans te quoteren: "een galabal gehakt." Zo lekker dat Anneloes zich er zowaar ziek aan at. Het dutske...
Ik kan er nog wel een bord van naar binnen spelen! Met een (Lady en de) Vagebond-move krijg ik het laatste balletje toegespeeld van Nico - ooooooooh.
Ik vraag mij af of Gertje er ook van gegeten heeft. Waarschijnlijk wel als ze naast de Jochen zat.
"Ik heb altijd zin in een goei stuk vlees als ik naast u zit, Jochen."
Die claim vegetariër te zijn, is gewoon een voorwendsel om duurzaam reisleider te mogen zijn. Nah! Maar ik weet dus niet of ze naast Jochen zat of niet.

We babbelen nog wat bij en wisselen verhalen uit tussen Team Front en Team Back bij een mojitootje. Als iemand aan de bar ons wil bedienen natuurlijk. Frederik was niet zeker of er effectief een barman/vrouw aanwezig was: "staat daar nu niemand achter die bar of is ze echt heel klein?"
Valerie had er blijkbaar echt wel eentje nodig. Ze had schoon genoeg van het dagen en uren klimmen, zeker toen den Toin het geen slecht idee vond om Team Back de lokale economie te laten steunen. De "we stop here, have a drink," werd door ons meid geretourneerd met een welgemeende "NO!" We gaan hier niet gezellig een terras'ke doen!
"You lied to us Toin!" ofte een quote die haar levenslang zal achtervolgen (extra grappig wanneer Frederik hem imiteert).
Ze heeft haar mojito verdiend! En geniet er ten volle van getuige Suzanne: "ik ga u niet naar 207 dragen he!" - Anneloes: "kunt ge haar ni rollen?"

En er kwamen nog wat verhalen boven: Jeanne die op een gegeven moment helemaal alleen achteraan achtergelaten werd door Gertje-ah-ik-dacht-dat-Frederik-bij-jou-was - ehm... duidelijk niet... - en de tampon die door de lucht vloog en aan de tak van een boom belandde - laten we de auteur van deze story even binnen de groep houden. De voor- en nadelen van al lopende bergen af te dalen werden afgewogen en team front was unaniem nieuwsgierig naar de voor- en nadelen om bergen af te glijden op een juten zak. En natuurlijk, Gina was terug! De groep is terug compleet :)
Den Toin werd er nog verder doorgesleurd, de dragers werden bewonderd, het maïsveld op een berghelling van 70° werd als geschift beschouwd en er werd nog gelachen met de Franchipan, sorry Fansipan (de hoogste berg van Indochina).

Voor Carolinetjes is het nu wel slaaptijd. Morgen is er nog een dag.


's Ochtends wou Gertje ons een initiatie Cu Chi Gong, *grapje* Qigong dus, geven. Om 8u opstaan om dan in de regen wat te staan draaien met handen en voeten, nee dank u. 't Zou bovendien ook niet gaan. Ik heb allemaal pijntjes, zoveel pijntjes in mijn been. En ik heb mijn gat verbrand aan de douchekraan. Maar ik ben gelukkig niet alleen... Er zijn nog onfortuinlijken.
Ik hou mij de rest van de voormiddag - d.i. na het ontbijt - nog bezig met de was. En met het drogen van de was met een haardroger... Geen sinecure... Zeker niet om alles droog te hebben tegen uitchecktijd. Ik ga toch maar geen kleren doneren, alles moet terug mee. Na twee uur een half wasmachine droogblazen, raakt die haardroger toch stilaan oververhit...

daar zijn ze weer... "kooooooom kom kom kom kom kom"

had ik al gezegd dat ze zich vermenigvuldigen?

Hoe hard het de voorbije dagen geregend heeft, wordt nog maar eens duidelijk wanneer we te voet naar het dorpje moeten afdalen om daar een busje te pakken, omdat de weg weg is. Landverschuiving, aardverzakking, noem het zoals je wil... het was modder! Veeeeeel modder.

ramptoerist :p

Was ik ff blij dat ik mijn bergbottinnen had aangedaan en niet mijn teensletsen! We wringen ons met z'n allen - bagage inclusief - in een busje dat eigenlijk niet groot genoeg is en hobbelen de 'steen'-weg af, de ravijn redelijk dichtbij - dat is eufemistisch uitgedrukt, er kon geen souvenirvrouwtje meer tussen de bus en the edge (en ge weet, ze zijn klein he).

'steen'-weg

En onderweg was de weg ook weer weg:

zoals ik dus zei

wel een goei moment om teensletsen te wassen...

Terug in Sa Pa wordt er nog wat rondgewandeld; de bakker doet gouden zaken aan onze goesting in chocoladetaartjes en koeken - in antieke piepschuimen hamburgerdoosjes -; souvenirtjes worden geshopt; en Gertje was boos op Jochen en Sofie die een paar minuutjes te laat aan de bus aankwamen -  ze was zelf één minuut geleden gearriveerd. De haarspeldbochten op de terugweg naar Lao Cai zorgde nog voor magen die zich in dito bochten wrongen, gelukkig zonder erg. Nog gauw een vroeg avondmaal - eend zal het worden - in een door de gids aanbevolen restaurantje - lees enkel door Westerse toeristen bezocht restaurantje - en het gaat weeral de nachttrein op. Ik vraag mij af of de ontbijtdame-met-karretje ons morgenvroeg ook weer zal wakker maken met "good morning coffee? café?" in een Minion-stemmetje... Ik beeld me nog altijd in dat een kleine gele Minion achter dat karretje liep...

zou dat meisje beseffen dat ze een sloefke kwijt is....

Vietnam Ondersteboven - trekking in Sa Pa

Sa Pa *hartje*

Het avontuur begint.

Drie dagen trekken. Drie dagen wandelen. Drie dagen zonder stromend water – tenzij de plaatselijke riviertjes. Drie dagen zonder douche – tenzij in een waterval. Drie dagen voor een van de hoogtepunten van de reis. Ik kijk er echt naar uit!

Alleen zijn het ook drie dagen zonder Gina. Toch raar hoor, om een deeltje van de groep achter te laten. Van een groep die je amper twee weken kent, en waarvan je toch al weet: “die mensen zie ik nog als ik oud en versleten ben” – ok, ja, in de ogen van de jongsten zullen een paar van de ‘oudjes’ dat al wel geweest zijn, maar dat zijn details  ;).

Een tweede keer bagage verdelen: wat neem ik mee? – ondergoed voor drie dagen, kleren voor drie dagen, iets om mij te wassen, een pyjama en een overtrek voor mijn rugzak (mij gaan ze geen tweede keer hebben, mijn rugzak voelt nog steeds klammig aan na dat ‘buitje’ in de jungle) – wat laat ik achter? – de rest van mijn kleren. “Verdeel wat je meeneemt in wat je zelf draagt en wat de dragers meenemen.” Dit voelt vreemd… andere mensen beladen met wat jij wat te zwaar vindt, maar als westers luxepaardje toch wil meenemen…

God, wat zijn we toch watjes. De dragers hebben slaapzakken, matjes, eten, drinken, een gasvuurtje en dan nog eens onze overschot kleren bij. Wij een dagrugzakske met een regenjas, een camera, een fles drinken en nog wat prutskes. Dat maakt – weet ik veel – 20 kilo tegen 2? En die mensen zijn begod half zo groot als wij, maar zo beresterk. Respect!

We vertrekken en worden – wat dacht je – achtervolgd door souvenirvrouwtjes – het was een andere dan ik gisteren had, maar ze stelde wel dezelfde vragen… interessant – en nu ook souvenirkindjes. Die klein mannen gaan ons toch geen drie dagen willen volgen, zeker?

jong geleerd...

den Toin staat er wat apatisch bij ... alsof hij snode plannen heeft

Nog een groepsfoto met den Toin - toen vonden we hem nog sympathiek - en we duiken de rijstvelden in.

schatties!!!

Klimmen en dalen, klimmen en klimmen, en dalen en terug klimmen. We steken bruggen, riviertjes en beekjes over, wandelen tussen miljoenen rijstplantjes en verzamelen uit ecologische overwegingen de plastiekskes van onze koekjes. We zien kindjes uitgelaten in een riviertje zwemmen - aanstekelijke levensvreugde - en ploffen van tijd tot tijd uitgedroogd en uitgeklommen neer op de grond.

we hadden ook twee aapjes mee

Aan een bocht van het gebetonneerde irrigatiekanaaltje dat we volgden, werd voor de zoveelste maal mijn loempigheid bewezen. Het was aan een huisje. In de bocht van het kanaaltje. Een met betonplaten overdekte bocht. Ik kijk rond. Ik zette mijn zonnebril op mijn hoofd en nam een paar foto’s – wat doe je anders met zo’n uitzicht. En toen. Toen bukte ik me om naar het water te kijken dat de betonplaten onder stroomde. En besloot mijn zonnebril van dichterbij te gaan kijken… *plons* … en verdween onder de platen. Kieken! Vierdubbel kieken!

Ik sprint naar de andere kant van de bocht om mijn zonnebril op te vangen, maar dat ding komt niet. Ik sprint terug naar de ene kant en steek mijn arm in het gootje - ik voel vanalles, maar geen bril. Den Toin en de dragers  to the rescue! Ze heffen het betonblok op *O_o * en vinden mijn zonnebril. *HELD* Da’s een fooi waard – een fooi van ongeveer half hun loon voor die drie dagen, merk ik later, maar die fonkelende oogjes waren het waard. Mijn zonnebril ook – al staat die nu een beetje scheef.

Typisch Caroline…

hef eens een betonblok op

Den Toin is trouwens tevreden van ons… we stappen goed door. He appreciates. We’d appreciate you too als ge nu voor ne keer is eerlijk zou zijn hoe ver we nog moeten. Een uur na “nog een half uur” waren we bijna aan onze wildkampeerplek. Die mens kan ECHT niet schatten. Maar wel een leuk kampeerplekje. We willen de dragers helpen de tenten op te zetten, maar dat willen ze niet. Jammer, want ze staan een beetje schots en scheef. De tenten he.

Maar dat geeft ons tijd om te stretchen, lange broeken en sokken in teensletsen aan te doen en een kampvuurtje te maken. Frederik ging om sprokkelhout – misschien ietsje te ver, we waren hem effe kwijt. De dragers zijn ondertussen aan het koken geslagen: rijst, noedels, porc, beef, kip, tofu… en nog een hele hoop groenten en dat alles op een gasvuurtje ter grootte van een klein bidonneke water. Topchefs! Den Toin zat erbij en keek ernaar – net zoals wij – en ook naar zijn smartphone met blote madammen – niet zoals wij…

Ondanks de vriendschap en gezelligheid krijg ik het koud. Je moet ook een kieken zijn om bij de eerste bagageverdeling (nog nodig vs. niet meer nodig tot het einde van de reis) te denken “die dikke trui ga ik niet nodig hebben”. Dan maar kou lijden. Nog wat zingen aan het kampvuur – de griezelverhalen werden bij nipte meerderheid weggestemd – en een plasje ergens in de bosjes en we kruipen de tent in voor een welverdiende nachtrust.

’s Ochtends vind ik een hoop beesten in de tent – so much for “ge moet de rits van de binnentent altijd dicht doen anders komen er beesten binnen” … die geraken SOWIESO binnen – en beten op mijn lijf. Het is amper licht en geen mens zou zo vroeg moeten opstaan, maar de dragers zijn weeral volop in de weer. Gauw tandjes poetsen (aan het geïmproviseerd beekwaterfilteringssysteem) om dan pannenkoeken voorgeschoteld te krijgen – wat een bommetje!

Amper vertrokken en het begon te gieten, gelukkig niet voor lang, maar ook niet voor het laatst. We passeren een dorpje, een stuwmeer – waarvan de dam niet open staat en de waterval die den Toin ons op het einde van de dag had beloofd, er misschien niet zou zijn als de dam niet open gaat –, dalen een crazy freaky steile en moddergladde helling af en vorderen een pak minder snel dan gisteren, af te leiden van het aantal rustpauzes en de lunch op een onvoorziene maar godmiljaar chique plek. View’ke!

“Daar moeten we naartoe,” wijst den Toin een naburige berg aan. Lijkt wel een middeleeuwse nederzetting in de mist. En het lijkt helemaal niet ver. Met de nadruk op lijkt...

EcoLodge in the mist (in het midden)

Nog snel een crazy groepsfoto om de noodle soup door te spoelen – hoe doen die mannen dat toch, voor 20 man koken op zo’n klein vuurtje! – en we trekken er weer op uit. Of glijden, want ook hier was het glad. 

Schaafwond, check! Dolle pret met Suzanne en Dorien, dubbel check! Duiken in de rijstvelden voor een springfoto, check - met dank aan Nico voor de foto; Gertje heeft haar best gedaan, maar daar bleef het bij! Money shot, check - van een 16-jarige mama en haar 1-jarig peuterje!

Den Toin z'n 'tijdelijk' inschattingsvermogen was nu wel helemaal thuis gebleven: "nog anderhalf uur" ... Ja dag Jan O_o   Vier uur later waren we nog niet gearriveerd! Bietenkwiet!

Gelukkig was er wel water in de waterval - douche!!!! Zalig! Net zoals het avondeten - miljaar, dat was een goei varken! Al snel na een spelletje weerwolven wordt er duchtig gegeeuwd. Goed slapen was een ander paar mouwen: dunne platgelegen matrassen op aanzienlijk harde planken - een plank is per definitie hard, maar deze waren nog harder -, sommige lagen los dus bij elke toiletganger zat er beweging in 't kot, Valerie had een beetje last van gesnurk en Frederik heeft ergens in de nacht op de huishond gestampt.

Ocharme dat beestje…

Maar ja… gisteren was toch echt wel een beetje hard… Als je een tocht van vier uur beloofd krijgt en je moet er uiteindelijk zeven uur over doen… En nachtrust is relatief… Ik verbaas mij er grenzeloos over dat ik geen ochtendhumeur had – tenzij mijn perceptie er anders over dacht dan de rest van de groep… in dat geval … sorry.

Mijn kleine oogjes werden wel aanzienlijk groter toen we ons ontbijt kregen. Na de pannenkoeken van gisteren: beignets. Bommetje²! Hoera :D   Mini-fond’ke voor een hele steile klim, snelle afdaling - een berg al lopend afdalen gaat een pak gemakkelijker, sneller en minder pijnlijk voor de stijve kuiten – en bovenbenen, en schenen, en rug, en armen en… – tenzij je niet kan stoppen in de bochten, he Suzanne ;)   -, en het laatste stuk trekking over de ‘steen’-weg (dat is dus een weg met losse keien, geen echte steenweg…). En!!! *blink blink, trots trots* iedereen deed de laatste klim ook mee ondanks de vermoeidheid. Helden!!! Stuk voor stuk! Team Front rocks! Team Back rocks! Team ‘Platonisch in het midden’ rocks! En het mini hangbuikzwijntje op de weg ook! Dotje…

*hartje*

En het einde komt in zicht! Eerst naar beneden – lunchen in het dorpje – en dan nog effe naar boven – steil omhoog naar de EcoLodge. Aan de rivier te zien heeft het hard geregend. Heel hard. Kolkend lijkt me een gepast adjectief. Daarom kunnen we de rivier dus niet over met zelfgemaakte vlotten… Jammer… ’t Wordt een brug oversteken met zicht op de pijpleiding. En dan nog de laatste stevige klim; steil voor de onvermoeibaren – aka geflipten van geest -, langs de weg ‘dat is al steil genoeg’ voor de minder geflipten van geest. Een laatste voldoening gevende uitputtingsslag, HEERLIJK! Al was het daarboven wel koud en nat. Ik had het dan ook koud en was nat.

De laatste kilometer liepen we ook nog eens in een hinderlaag. Een van souvenirvrouwtjes – aaaaaaaaah –, van de hardnekkigste soort dan nog – triple aaaaaaaaah! 
“Where you from?” – not again… -, “What’s your name?” – negeer –, “What’s your name?” – negeer en versnel pas –, “You beautiful, where you from?” – ik ben zowaar aan het snelwandelen. De vrouwtjes zijn niet af te schudden, niet door ontkenning – ik beeld mij dit in, ze zijn er niet echt –, niet door blok- of defenslinievorming, niet door ze van de berg te duwen – ah nee wacht, dat was in mijn fantasie… En ze lijken zich begod nog eens door mitose te vermenigvuldigen. “What’s your name? Where you from? How old name from where you… Het draait rond/in mijn hoofd tot ik heftig gesticulerend “ENOUGH!” roep.

Na een korte – hele korte – pauze van rust, kalmte, sereniteit en bergen in de mist: “Why you not happy?”

O_o

Ik ga wenen… ’t is officieel.

Maar god heeft mij toch niet helemaal verlaten. De EcoLodge – en warme douche – is in zicht. Achter de bocht ligt verlossing. Hartje voor de verlichting. 
Al was die douche wel buiten Gertje gerekend. 
“We wachten nog even tot de andere groep hier is om afscheid te nemen van de dragers. Ze zijn waarschijnlijk maar 10 minuten achter.”

O_o

Ik wil een bepaald iemand slaan… ‘k Mag niet van Nico…

Wij hebben een snelle binnenweg genomen, meer dan een half uur sneller. In die tijd kan ik vier keer douchen. Maar het mocht niet baten. Ik heb nog een half uur zitten bibberen van de kou. Gelukkig kwam een engeltje mij een potje thee brengen, speciaal gaan halen in het restaurant - dank je Nico <3
"Heb jij het nu echt zo koud?" vraagt Gertje schaapachtig. Nee... ik stel mij aan ... O_o
De verlossing kwam uiteindelijk in de gedaante van Valerie, Anneloes, Evelyn, Jeanne, Saskia en Frederik *oh, wat hou ik van jullie!!!*

Nog handjes schudden met de dragers, fooi geven en de hemel dankbaar zijn voor zo’n toegewijde mensen. Wat een fantastische ervaring!!

En nu een warme douche! 

la vie en zonnebril

Vietnam Ondersteboven - Sa Pa by morning, by day, by night

Nachttrein #3 was een pareltje! Proper, met een zakje met tandenborstel, tandpasta en een flesje water, warm dekentje... en een - omgekeerd evenredig - ijskoude airco.
Er werden bepaalde mensen uitgehoord - ^_^ -, er werd gezongen in de partywagon en er werd weer niet geslapen. Er werden vragen gesteld over de definitie van platonisch en er werd niet voorgelezen uit 50 tinten. Na twee keer kunnen we ons wel iets voorstellen bij het verdere verloop van het verhaal. Ik laat de party in de desbetreffende wagon nog ff doorgaan. De vermoeidheid begint in mijn kleren te kruipen.
's Nachts - opnieuw was het te vroeg om over 's ochtends te spreken - komen we aan in Huppeldepup, vlakbij de Chinese grens, waar we opgewacht werden door lokale gids #4 - of 5, ben de tel kwijt - en rijden we met een busje naar Sa Pa.
Onderweg:
- een brug onder constructie... *lees: vijf gigantische betonnen pijlers en vijf kruiwagens om ze met elkaar te verbinden... - "this highway will get you from Hanoi to Sa Pa in three hours instead of a ten hour night train." - when?? in 2213?

- prachtige zichten over de bergen en rijstvelden *een foto nemen is een uitdaging, met dank aan de elektriciteitsdraden, grmbl

- een duttende Suzanne

wat is ze toch een schatje

Maar we worden beloond voor het weinig slapen met a room with a view en breakfast with a view en een balkonneke with a view om u tegen te zeggen! Of   O_O   waauw!!!
En zo zouden nog een paar view'kes volgen vandaag! Maar niet voor we de proef van de zwerm traditionele souvenirvrouwtjes hebben doorstaan - wat is het, de vierde keer? vijfde? -, stuk voor stuk mini met een mandje en de standaard vragenlijst "what's your name?", "where you from?", "how old are you?". Sympathiek. Maar ze zijn met zoveel, meneer! Precies vliegen op ne stont.

Aan het reisbureau springen we de bus op - zonder de vrouwtjes, die konden er niet meer bij.
Bus op en berg op. Om dan: bus af, fiets op en berg af. We waren in de wolken - letterlijk en figuurlijk. Op 't gemakske even een testritje op die mountainbike, lesje "hoe moet je schakelen" van Nico en Jochen, zadel wat hoger - of lager - zetten. Kortom, alles op 't gemakske ne keer testen. Was weliswaar buiten den Toin gerekend, want ineens was hij weg. Volgen zeker? Gewoon rechtdoor. Alé, recht door de bochten. En remt op tijd! Het schakelen liep af en toe mis en de snelheid op tot laat ons zeggen 45km/u *aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah*.
Bijna lag ik onder een jeep. Maar behalve dat ene momentje, was het ONGELOOFLIJK zalig! Zo'n snelheid, wind in je haren en beetje bij beetje grenzen verleggen en nog sneller gaan. En af en toe eraan denken om ook eens naar links te kijken - rechts was de bergwand - en van het uitzicht te genieten... en een groepsfoto te maken met zicht op die view... en om water bij te tanken - het was *duuh* bloedheet en elke druppel gedronken water leek stante pede uit te zweten -... en om een koekske te eten - zo'n bommetje met pinda's en sesamzaadjes en caramel *woooaaah njammie! Briljant eigenlijk om dat samen te plakken in één koekje.
We rijden langs een dorpje - waar ik nog zo'n pakje koekjes koop -, nog een dorpje - waar den Toin stopt bij elk vrouwtje aan de kant van de weg om haar origine te vragen -, nog een dorpje waar de kindjes gillend en juichen kwamen aangelopen om naar ons te wuiven, een baksteenfabriek en weer een arsenaal magnifieke zichten. Het begon echter wel heel erg warm te worden en team Back kreeg amper tijd om uit te rusten - "ja, iedereen is er? dan kunnen we verder" ...ehm nee, Toin, laat die mensen misschien ook even adem halen - en den Toin nam het precies ook niet zo nauw met de tijd. We waren nu net gewend geraakt aan "30 minutes walk" = 7 minuutjes op het dooie gemakske, komt den Toin ten tonele. "How far?" – "Mmm, 45 minutes." Na 40 minuten: "how far?" – "30 minutes." *He?* Na nog eens 20 minuten: "how far?" – "20 minutes." *Serieus maat! Ge zijt ermee aan't rammelen he!*
Uiteindelijk, bijna twee uur na die "45 minuten" komen we eindelijk, uiteindelijk aan de lunch aan. Fooooooooooood   o_0
Ik zie scheel van de honger en bestel een noodle soup with porc en hoop dat het vlees in kwestie niet van een familielid van het zielige stekelvarken in de berging van het restaurant komt... Of uit één van de om en beide 100 bokalen met een gestorven exemplaar op sterk water.

Tijdens het busritje terug, sprintte de chauffeur op een gegeven moment de bus uit. Vreemd om ineens stuurloos te zijn maar hij had het blijkbaar even moeilijk en ging zich verfrissen aan een watervalletje (sympathiek om dat nu te doen en niet als we in de ravijn liggen).

Silver Waterfall

Even verder nog een stopje aan de Silver Waterfall waar Fre het ijskoude water induikt: "ik wou ff zwemmen."

Suzanne: "ik ben helemaal mijn evenwicht niet aan het verliezen hoor!"

Terug in't hotel nog even genieten van de view en de prachtige wolkjes en een pizza binnensteken voor de trekking begint.

awesome...

... very awesome

Vietnam Ondersteboven - natte voeten

Nog aan het slapen of niet, ‘bed’ uit is de boodschap. De muskietennetten worden opgerold zelfs als je nog ligt te maffen. Weinig avance trouwens; ik sta weer vol met beten. Met een suffe kop krijgen we ons ontbijt voorgeschoteld, geloof het of niet: pannenkoeken *wooow*. De diëtisten thuis krijgen een attaque, maar wat niet weet, niet deert *gni gni*.

Iets minder bevorderlijk voor mijn humeur was die nattigheid van gisteren, die zich ook vandaag nog sponzig manifesteert. De wanhopige poging om kleren te drogen te hangen bleek compleet tevergeefs, maar echt COMPLEET… om nog maar te zwijgen over de schoenen. Ik moet een beetje wenen bij het idee dat ik die straks ook nog effectief moet aandoen.

Als vissen in een aquarium – want we zitten in de bus en het regent – zwaaien we het gastgezin uit en vertrekken naar de eerste stop van de dag: het Endagered Primate Rescue Center. Als we er geraken tenminste, want die regen van gisteren en vandaag heeft de weg onder water gezet.

de weg is weg ...

... de apen ook

Op het reisprogramma wordt de site voor bijna uitgestorven aapjes de hemel in geprezen; ik moet bijna wenen. Niet van de aandoenlijke beestjes – een stel uitgeregende aapjes –, niet van de toewijding voor het goede doel – geen verzorger te zien, enkel een reeks uitgeregende kooien… teleurstelling... total waste of time –, maar van mijn natte wandelschoenen. Niet aan denken Carolinetje, niet aan denken *zoemp zoemp* niet aan denken *zoemp. Oh beikes…

with some very fashionable rain poncho's

Kom, laten we gaan fietsen in de regen, we zijn toch al nat. Er was ons een vlottentocht beloofd als de omstandigheden het toelieten, maar hemelwater hoorde jammer genoeg niet bij de vereiste omstandigheden. Het was er anders in overvloed. Nu ja, met een vlot over het water of een fiets door het water… de setting blijft hetzelfde, alleen de configuratie verschilt. We mountainbiken “een subliem ritje over een klein, verborgen pad langs rijstvelden en ‘kalkstenen eilandjes’” (bron: ons immer veelbelovende reisprogramma), maar moeten een paar keer stoppen omdat ons Suzanne haar fiets het begaf. Na een paar herstelpogingen van de Viet – self-made fietsenmaker Jochen mocht er niet aankomen – werd de strijd gestaakt en Suzanne achtergelaten… Neeee! Zot! De gids zou wel achterblijven, de Viet kent de weg. En wij zoeken ondertussen naar een nummertje van Danny Fabri waarin “hoe hoe” voorkomt.

Aan de lunchplek zetten we onze fietsen weg en dan vergeet ik plotsklaps de regen – en bijna mijn natte voeten –: all you can eat buffet. Oh geweldig! Ik heb eigenlijk geen idee waar we zijn… Daarstraks een tempel bezocht, gefietst langs rijstvelden en kalkrotsen en in de namiddag nog bootje gevaren. Dat boottochtje was wel tof! En mooi! 

Halong Bay on Land zo blijkt

multitasking

zub diap

En de roeiers roeien met hun voeten! Geweldig! En praktisch… ah ja, hoe moet je anders een paraplu vasthouden. Ik krijg nog een kleine les Vietnamees, wanneer ik het vrouwtje in ons bootje zeg dat de omgeving “beautiful” is. “Zub diap” antwoordt ze. Of toch iets in die aard. Een taal met zes tongvallen is nogal moeilijk te verstaan. 

Op het einde van het boottochtje begon het terug te regenen… blaaskes regenen. Snel terug de bus op naar Hanoi, waar we nog snel ons avondeten – met volgens Suzanne “onaanprikbare champignonnen” – meepikken en we vliegen weer een nachttrein op - een propere deze keer, met een zakje met flesje water, tandenborstel en -pasta. Eentje richting Sa Pa. Dag Viet! Tot snel! We zullen je missen!

Ik vraag mij eigenlijk af wat er met die fietsen is gebeurd…

Vietnam Ondersteboven - rumble in the jungle

Hoe nat kan een mens worden? Een antwoord op die vraag krijgen we vandaag.
Vandaag wordt er door de jungle getrokken, in het tropisch regenwoud van het Cuc Phuong National Park.

Maar eerst nog een paar uur op de bus. Gelukkig zorgde de Viet voor een beetje entertainment: "Let me explain to you the traffic system." - Sofie reageert: "Ah! There is a system?!"
We legden hem ook even op de rooster over de Vietnamese horoscoop. Suzanne wou toch graag even bevestigd weten dat het teken 'aap' staat voor loyaliteit. Hij wist ook nog een verhaal uit zijn mouw te toveren over een man wiens waarzegster voorspelde dat hij zou sterven door een tijger. De man vermeed in doodsangst alle gebieden waar tijgers voorkomen en legde uiteindelijk het loodje toen hij een stuk plafond op zijn knikker kreeg... met de afbeelding van een tijger.
Ergens in de buurt van de jungle pikken we nog een Viet op. De Viet wilde dat we hem 'Handsome Viet' noemden, kwestie van het onderscheid te maken... over smaak valt niet te twisten...

We picknicken nog even aan de rand van het bos - regenwoud dus - en vertrekken dan met de grootste elegantie - broek in de trekkingsokken - op tocht.

Handsome Viet vertelt iets over de flora

... toen was er nog een duidelijk pad

Eerst over een mooi aangelegd paadje, waar Handsome Viet nog wat uitlegde over de plaatselijke fauna en flora - dat leid ik toch af van de foto... -, iets verder over een omgevallen boom, nog iets verder onder een omgevallen boom en hoe langer hoe meer veranderde het pad in een waar hindernissenparcours. En een beetje verder veranderde het hindernissenparcours in een waar klimcircuit - rots op, rots af - GEWELDIG!
En toen begon het te regenen, gieten, drashen. Het soort buien die in België 10 minuten duren en hier 4 uur. Of langer...
Extra uitdaging dus om de rotsen te beklimmen en af te dalen. Als die gidsen ons nu willen kloten, kunnen ze snel weglopen... The middle of nowhere, daar het centrum van, en daar ergens middenin, daar waren we. Zottekes!

het midden van het centrum van the middle of nowhere is 'pretty W O W'

En voor de entertainment steeds paraat: ons Suzanne. "WOW ... ziet daar! ... nen boom!! ... ondersteboven!!"
Iets minder entertaining - ver voorbij het punt waar de regen ons niet meer deerde, want we waren nat tot op het ondergoed -: de bloedzuigers, nasty bastards! Als we na een stevige klimpartij even willen uitrusten en Handsome Viet ons zegt "niet te lang, de bloedzuigers komen op de geur af" dan ehm... ieuw... echt ieuw... O_o   Vooral Dorien had het met 12 bijters geweten. En Jeanne - "nee Jeanne er is echt niets op je rug te zien!" en in alle talen zwijgen over de bloedvlek op haar t-shirt *sorry, meid :)*. En eigenlijk iedereen die zo'n ding uit zijn/haar schoenen zag kruipen.

collectief checken op bloedzuigers

Hey! We blijven lachen he! En we steunen mekaar mentaal! Na zes uur stevig trekken was de fut wat uit een paar lijfjes en de kleur uit alle broeken. Het maakte niet uit of je broek groen, rood, blauw of zwart gekleurd was zes uur geleden, IEDEREEN had nu een bruin exemplaar rond de benen :D
Maar we hebben het gehaald, voor het donker en de verdoemenis op ons viel. Wel nat tot op het bot. Het bot zeg ik u! Onder de douche toch maar ff checken of er geen bloedzuigers hun weg hebben gebaand naar de rest van ons lichaam *nog steeds ... ieuw...*. Ik heb nog steeds het idee dat ik nat ben tot op het bot - en nee, ligt niet aan het douchewater... dat is droog in vergelijking met de regen...

Na het eten - en bij ongeveer elke hap voedsel hoort een shotje rijstwijn, dat maakt de heer des huizes ons toch wijs - staat ons nog iets te wachten... of beter gezegd een heel dorp. De gastfamilie nodigde hun volledige buurtgemeenschap uit om te komen entertainen. We werden vereerd met lokale gezangen, begeleid door lokale muzikanten en opgesmukt door lokale dansen. 't Is niet bepaald mijn genre - alle respect - maar alleszins een sympathieke ontvangst. De muzikanten hadden echter wat mij betreft een paar liters rijstwijn minder mogen drinken... Ze waren met drie, speelden alledrie een andere melodie, een andere toonhoogte, een ander ritme en ja... ook een ander instrument, maar dat was het minste van al. Ik moet een beetje wenen. Maar ook van het lachen, wanneer drie kleine meisjes een liedje willen zingen, twee van de drie het verpesten en de derde hen met Diana Ross-allures wegstuurt en solo verder gaat. Handsome Viet zingt ook nog een liedje. En de heer des huizes met een serieus stuk in zijne frak.

dansje...

'muziekje'...

klein liedje...

Maar het was ook aan ons. We kwelen vol overtuiging 'Ik wil je' van De Kreuners en een K3-liedje voor de kleintjes. Het Nederlandse koppeltje dat in de buurt overnachtte, deed volmondig mee. Ik heb ook een liedje gezongen... moest van de Jochen... 'What a wonderful world' van Louis Armstrong dan maar. Beetje sterven... Beetje veel... Handsome Viet heeft het vertaald voor de dorpelingen - gelukkig niet simultaan.

Ik denk nog even dat ze ons echt zat willen voeren wanneer we met een aantal een volledige vaas rijstwijn mogen/moeten leegtutteren. Het bleek een slaapmutsje te zijn, want in een mum van tijd verandert de leefruimte in een slaapzaal. Dat is nog eens een polyvalente ruimte, zegt! En terwijl de rest onder de wol - lees: in de slaapcoconnetjes - kropen, ging Frederik nog wat socializen met het gastgezin - lees: rijstwijn ...ehm... nuttigen.

die vaas moet leeg! zui(g)(p)en!

bedjes uitgelegd

Dutje doen...

Vietnam Ondersteboven - intermezzo

4/16... dat was toch vanmiddag de stand van aangekomen kaartjes

Gene vette, en dat terwijl ik zo graag de andere kaartjes ook wil zien aankomen...

Maar dan zag ik opeens op het werk een kaartje staan dat mij bekend voorkwam! 

5/16 jippie!!

En daar ging de concentratie van de dag...

... naar de drijvende markt van Cai Be en de haren wapperend in de wind van de Mekong Delta (de hand is van - duh - Gertje)

... naar Hoi An en de heerlijke momentjes in de Yaly Couture

... naar Hué en de schroeiende hitte

  

... naar de trekking in Sa Pa

... naar de zonsondergang in Halong Bay

... naar ons <3