Vietnam Ondersteboven - natte voeten

Nog aan het slapen of niet, ‘bed’ uit is de boodschap. De muskietennetten worden opgerold zelfs als je nog ligt te maffen. Weinig avance trouwens; ik sta weer vol met beten. Met een suffe kop krijgen we ons ontbijt voorgeschoteld, geloof het of niet: pannenkoeken *wooow*. De diëtisten thuis krijgen een attaque, maar wat niet weet, niet deert *gni gni*.

Iets minder bevorderlijk voor mijn humeur was die nattigheid van gisteren, die zich ook vandaag nog sponzig manifesteert. De wanhopige poging om kleren te drogen te hangen bleek compleet tevergeefs, maar echt COMPLEET… om nog maar te zwijgen over de schoenen. Ik moet een beetje wenen bij het idee dat ik die straks ook nog effectief moet aandoen.

Als vissen in een aquarium – want we zitten in de bus en het regent – zwaaien we het gastgezin uit en vertrekken naar de eerste stop van de dag: het Endagered Primate Rescue Center. Als we er geraken tenminste, want die regen van gisteren en vandaag heeft de weg onder water gezet.

de weg is weg ...

... de apen ook

Op het reisprogramma wordt de site voor bijna uitgestorven aapjes de hemel in geprezen; ik moet bijna wenen. Niet van de aandoenlijke beestjes – een stel uitgeregende aapjes –, niet van de toewijding voor het goede doel – geen verzorger te zien, enkel een reeks uitgeregende kooien… teleurstelling... total waste of time –, maar van mijn natte wandelschoenen. Niet aan denken Carolinetje, niet aan denken *zoemp zoemp* niet aan denken *zoemp. Oh beikes…

with some very fashionable rain poncho's

Kom, laten we gaan fietsen in de regen, we zijn toch al nat. Er was ons een vlottentocht beloofd als de omstandigheden het toelieten, maar hemelwater hoorde jammer genoeg niet bij de vereiste omstandigheden. Het was er anders in overvloed. Nu ja, met een vlot over het water of een fiets door het water… de setting blijft hetzelfde, alleen de configuratie verschilt. We mountainbiken “een subliem ritje over een klein, verborgen pad langs rijstvelden en ‘kalkstenen eilandjes’” (bron: ons immer veelbelovende reisprogramma), maar moeten een paar keer stoppen omdat ons Suzanne haar fiets het begaf. Na een paar herstelpogingen van de Viet – self-made fietsenmaker Jochen mocht er niet aankomen – werd de strijd gestaakt en Suzanne achtergelaten… Neeee! Zot! De gids zou wel achterblijven, de Viet kent de weg. En wij zoeken ondertussen naar een nummertje van Danny Fabri waarin “hoe hoe” voorkomt.

Aan de lunchplek zetten we onze fietsen weg en dan vergeet ik plotsklaps de regen – en bijna mijn natte voeten –: all you can eat buffet. Oh geweldig! Ik heb eigenlijk geen idee waar we zijn… Daarstraks een tempel bezocht, gefietst langs rijstvelden en kalkrotsen en in de namiddag nog bootje gevaren. Dat boottochtje was wel tof! En mooi! 

Halong Bay on Land zo blijkt

multitasking

zub diap

En de roeiers roeien met hun voeten! Geweldig! En praktisch… ah ja, hoe moet je anders een paraplu vasthouden. Ik krijg nog een kleine les Vietnamees, wanneer ik het vrouwtje in ons bootje zeg dat de omgeving “beautiful” is. “Zub diap” antwoordt ze. Of toch iets in die aard. Een taal met zes tongvallen is nogal moeilijk te verstaan. 

Op het einde van het boottochtje begon het terug te regenen… blaaskes regenen. Snel terug de bus op naar Hanoi, waar we nog snel ons avondeten – met volgens Suzanne “onaanprikbare champignonnen” – meepikken en we vliegen weer een nachttrein op - een propere deze keer, met een zakje met flesje water, tandenborstel en -pasta. Eentje richting Sa Pa. Dag Viet! Tot snel! We zullen je missen!

Ik vraag mij eigenlijk af wat er met die fietsen is gebeurd…