De trein staat al een tijdje stil. Het schemert een heel miniklein beetje door de gordijnen. We zijn toch nog niet in Hanoi zeker? Ik kijk door het raam en denk van niet. Het zal een tussenstop zijn...
Ik heb zonet een heel zacht tikje op de deur gehoord, waarschijnlijk om degenen die nog niet moeten afstappen niet te wakker te maken. Maar niemand die "Hanooooi!" roept. Geen "Good morning coffee? Café?"
We blijven staan en horen geen beweging. 't Zal een tussenstop zijn.
We blijven nog langer staan. Nico kijkt ook door het raam en zegt twijfelachtig: "we zijn wel in Hanoi..."
Miljaaaaaaaar! Ik heb mijne pyjama nog aan!!! Dat betekent spoeien, haasten, wakker worden, aankleden, inpakken EN nix vergeten in twee minuten! Instinctief denk ik natuurlijk dat ik VANALLES vergeten ben. De Viet gaat snel nog eens checken, maar vindt alleen de verfomfaaide rijsthoed van Suzanne - en die mocht achterblijven.
Ah hey! De Viet! Daar ben je weer! We hebben je gemist!
Het arme schaap wordt prompt verlegen. Maar dat schaap heeft ook een strak tijdschema aan te houden.
BUS OP!!! - Jawohl! We hebben een boot te halen!
Het enige voordeel aan zo vroeg door Hanoi te rijden - behalve het gebrek aan verkeer, laten we het 'brommeloze dinsdag' noemen... of nee! toch een brommer... één met twee levensgrote Chinese vazen... 0_o weirdo's... - is om de Vietnamezen en masse te zien ochtendgymmen! Joggen, aerobics in het park of gewoon stretchen voor de deur. Alles kan en iedereen doet het op hetzelfde moment. Ook: zet de buren op een rij achter elkaar op het voetpad en laat ze elkaar masseren *hehe*.
Subliem idee! Buurman? Huisgenoten? Interesse ^_^?
Even buiten Hanoi krijgen we een sticky rice cake in ons strot gedramd als ontbijt. Rijstnoedels, rijstmelk... alles wordt van rijst gemaakt, niet te vergeten rijst zelf. Maar dit is toch minder appetijtelijk. En plakkerig - waarschijnlijk daarom dat het sticky rice cake heet. 't Is ook vooral niet vullend. Gelukkig dat er nog een aantal hun noodle soup niet op kregen. Ik schooi een beetje in het rond en krijg na een tijdje spontaan voedsel aangeboden.
"We have to leave!!!" - mijn soep is nog niet op! - "Now or we'll miss the boat!" - ben er ben er ben er! Op naar die boot! Excuus, hydrofoil.
"Vooral vooraan heb je een mooi zicht," belooft mijn reisgids. Ik geloof dat hij gelijk heeft, al zijn propere ramen daarvoor wel een noodzakelijke vereiste.
"In Hai Phong ligt de boot die je mee op cruise neemt naar Cat Ba Island," vertelt het reisprogramma. Nee... da's overdreven. Sterk overdreven. We zien nix en het hobbelt nogal sterk. Cruise, m'n gat! Maar! het is een tussenstop naar Ha Long Bay èn we hebben de rest van de dag vrij.
Op ons gat zitten - alleen opletten dat we het niet verbranden aan die ijzeren stoeltjes die al enkele uren in de zon staan te verhitten - en wat genieten van het uitzicht!
 |
| da's vakantie... |
Beetje zwemmen, beetje strandliggen, beetje pootjebaden... We waren er twee een tijdje kwijt tussen de rotsen, een stel opdringerige Aziaten werden vakkundig verwijderd door Anneloes, en het strand dat plaats leek te bieden aan 20 man, liep met busladingen - of beter, XL-golfkarladingen - vol tot zo'n 200.
Suzanne, Sofie, Dorien, Jochen, Nico en ik ontvluchten de drukte en gaan een rondje wandelen. Gertje, die we onderweg tegen het lijf lopen, stuurt zichzelf ineens door naar het volgende strandje.
 |
| ... echt vakantie |
 |
| Cat Ba baai in 't zonneke |
’s Avonds wandelen we naar het avondeten, wanneer Gertje
roept: “oh, hier hebben ze iets typisch Vietnamees, zal ik er een paar kopen?”
– “Van wat?” – “Echt heel typisch: frozen
yoghurt…”
…
Dragon
fruit, ok… Jack fruit, ok… Rijstnoedels, ok… Plakkerige kokossnoepjes, ok…
Maar bevroren yoghurt?? Ik denk dat ik dat 17 jaar geleden al
eens gemaakt heb in één van de grootste boerengaten van Vlaanderen toen ik
logeerde bij mijn nichtjes… “Echt heel typisch.”
Ja…
“Ik zal er vier kopen, dan kunnen jullie verdelen.” – “Ja dat
is goed.”
We wandelen twee minuten verder en komen aan in het
restaurant… met pottekes frozen yoghurt.
Net niet het equivalent van de Comme Chez
Soi binnenwandelen met een boterham met choco.
Ons maaltijdbudget is stilaan al wel wat opgedreven: we mogen
al 150.000 dong spenderen aan ons avondvoedsel i.p.v. 100.000. Dat is zowat 6
tegen 4€; nog niet genoeg om in Vlaanderen ne koffie en een koekske te
bestellen, maar hier heb je er ver mee gegeten. Hehe, en dan toch nog durven we zeggen “amai, da’s toch wel veel geld.”
De grootste lol van de avond kwam na het eten. We gaan een
bar zoeken en een feestje bouwen! We zijn er daarstraks tijdens onze wandeling
één gepasseerd, we kunnen daar eens gaan kijken? Perfect…!
 |
| tha club... |
… Voor een aanval van epilepsie en tinitus in de vierde
graad. De stroboscoop stond continu aan, en de muziek stond met oordopjes in
nog luider dan het Forever Young event met Mark with a K in de Lotto Arena
zonder oordopjes.
Jawsa!
Na een kwartier geef ik het op. Ik heb ooit een paar kleine
epilepsieaanvalletjes gehad, ik ga dat niet terug in gang steken. We gaan toch
iets zachter opzoeken en vinden een cafeetje, bestellen met z'n allen een cocktail'ke - alcohol EN latente aanwezige en recent opgeroepen epilepsie is niet de beste combo - en nemen een uur later de bar over. Nico neemt de discobar - lees: laptop met youtube - over en maakt er een 90's feestje van, Jeanne vindt verf en borsteltjes en maakt van de groep een levend kunstwerk en wij - en de Spanjaarden waar Dorien voor smelt - dansen er op los. Er komt zelfs een kleine playbackshow aan te pas wanneer überklassieker-en-voor-eeuwig-verbonden-met-onze-reis Veel te mooi van Erik Van Neygen en Sanne passeert *hartje hartje hartje*
Wat een heeeeeeeeeeerlijke avond. Wat een heerlijke reis. Wat heerlijke nieuwe vrienden.
 |
| "ik zie een konijn in die wolken!" gil ik en trek een foto |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten