 |
| Sa Pa *hartje* |
Het avontuur begint.
Drie dagen trekken. Drie dagen wandelen. Drie dagen zonder stromend water – tenzij de plaatselijke riviertjes. Drie dagen zonder douche – tenzij in een waterval. Drie dagen voor een van de hoogtepunten van de reis. Ik kijk er echt naar uit!
Alleen zijn het ook drie dagen zonder Gina. Toch raar hoor, om een deeltje van de groep achter te laten. Van een groep die je amper twee weken kent, en waarvan je toch al weet: “die mensen zie ik nog als ik oud en versleten ben” – ok, ja, in de ogen van de jongsten zullen een paar van de ‘oudjes’ dat al wel geweest zijn, maar dat zijn details ;).
Een tweede keer bagage verdelen: wat neem ik mee? – ondergoed voor drie dagen, kleren voor drie dagen, iets om mij te wassen, een pyjama en een overtrek voor mijn rugzak (mij gaan ze geen tweede keer hebben, mijn rugzak voelt nog steeds klammig aan na dat ‘buitje’ in de jungle) – wat laat ik achter? – de rest van mijn kleren. “Verdeel wat je meeneemt in wat je zelf draagt en wat de dragers meenemen.” Dit voelt vreemd… andere mensen beladen met wat jij wat te zwaar vindt, maar als westers luxepaardje toch wil meenemen…
God, wat zijn we toch watjes. De dragers hebben slaapzakken, matjes, eten, drinken, een gasvuurtje en dan nog eens onze overschot kleren bij. Wij een dagrugzakske met een regenjas, een camera, een fles drinken en nog wat prutskes. Dat maakt – weet ik veel – 20 kilo tegen 2? En die mensen zijn begod half zo groot als wij, maar zo beresterk. Respect!
We vertrekken en worden – wat dacht je – achtervolgd door souvenirvrouwtjes – het was een andere dan ik gisteren had, maar ze stelde wel dezelfde vragen… interessant – en nu ook souvenirkindjes. Die klein mannen gaan ons toch geen drie dagen willen volgen, zeker?
 |
| jong geleerd... |
 |
| den Toin staat er wat apatisch bij ... alsof hij snode plannen heeft |
Nog een groepsfoto met den Toin - toen vonden we hem nog sympathiek - en we duiken de rijstvelden in.
Klimmen en dalen, klimmen en klimmen, en dalen en terug klimmen. We steken bruggen, riviertjes en beekjes over, wandelen tussen miljoenen rijstplantjes en verzamelen uit ecologische overwegingen de plastiekskes van onze koekjes. We zien kindjes uitgelaten in een riviertje zwemmen - aanstekelijke levensvreugde - en ploffen van tijd tot tijd uitgedroogd en uitgeklommen neer op de grond.
 |
| schatties!!! |
 |
| we hadden ook twee aapjes mee |
Aan een bocht van het gebetonneerde irrigatiekanaaltje dat we volgden, werd voor de zoveelste maal mijn loempigheid bewezen. Het was aan een huisje. In de bocht van het kanaaltje. Een met betonplaten overdekte bocht. Ik kijk rond. Ik zette mijn zonnebril op mijn hoofd en nam een paar foto’s – wat doe je anders met zo’n uitzicht. En toen. Toen bukte ik me om naar het water te kijken dat de betonplaten onder stroomde. En besloot mijn zonnebril van dichterbij te gaan kijken… *plons* … en verdween onder de platen. Kieken! Vierdubbel kieken!
Ik sprint naar de andere kant van de bocht om mijn zonnebril op te vangen, maar dat ding komt niet. Ik sprint terug naar de ene kant en steek mijn arm in het gootje - ik voel vanalles, maar geen bril. Den Toin en de dragers to the rescue! Ze heffen het betonblok op *O_o * en vinden mijn zonnebril. *HELD* Da’s een fooi waard – een fooi van ongeveer half hun loon voor die drie dagen, merk ik later, maar die fonkelende oogjes waren het waard. Mijn zonnebril ook – al staat die nu een beetje scheef.
Typisch Caroline…
 |
| hef eens een betonblok op |
Den Toin is trouwens tevreden van ons… we stappen goed door. He appreciates. We’d appreciate you too als ge nu voor ne keer is eerlijk zou zijn hoe ver we nog moeten. Een uur na “nog een half uur” waren we bijna aan onze wildkampeerplek. Die mens kan ECHT niet schatten. Maar wel een leuk kampeerplekje. We willen de dragers helpen de tenten op te zetten, maar dat willen ze niet. Jammer, want ze staan een beetje schots en scheef. De tenten he.
Maar dat geeft ons tijd om te stretchen, lange broeken en sokken in teensletsen aan te doen en een kampvuurtje te maken. Frederik ging om sprokkelhout – misschien ietsje te ver, we waren hem effe kwijt. De dragers zijn ondertussen aan het koken geslagen: rijst, noedels, porc, beef, kip, tofu… en nog een hele hoop groenten en dat alles op een gasvuurtje ter grootte van een klein bidonneke water. Topchefs! Den Toin zat erbij en keek ernaar – net zoals wij – en ook naar zijn smartphone met blote madammen – niet zoals wij…
Ondanks de vriendschap en gezelligheid krijg ik het koud. Je moet ook een kieken zijn om bij de eerste bagageverdeling (nog nodig vs. niet meer nodig tot het einde van de reis) te denken “die dikke trui ga ik niet nodig hebben”. Dan maar kou lijden. Nog wat zingen aan het kampvuur – de griezelverhalen werden bij nipte meerderheid weggestemd – en een plasje ergens in de bosjes en we kruipen de tent in voor een welverdiende nachtrust.
’s Ochtends vind ik een hoop beesten in de tent – so much for “ge moet de rits van de binnentent altijd dicht doen anders komen er beesten binnen” … die geraken SOWIESO binnen – en beten op mijn lijf. Het is amper licht en geen mens zou zo vroeg moeten opstaan, maar de dragers zijn weeral volop in de weer. Gauw tandjes poetsen (aan het geïmproviseerd beekwaterfilteringssysteem) om dan pannenkoeken voorgeschoteld te krijgen – wat een bommetje!
Amper vertrokken en het begon te gieten, gelukkig niet voor lang, maar ook niet voor het laatst. We passeren een dorpje, een stuwmeer – waarvan de dam niet open staat en de waterval die den Toin ons op het einde van de dag had beloofd, er misschien niet zou zijn als de dam niet open gaat –, dalen een crazy freaky steile en moddergladde helling af en vorderen een pak minder snel dan gisteren, af te leiden van het aantal rustpauzes en de lunch op een onvoorziene maar godmiljaar chique plek. View’ke!
“Daar moeten we naartoe,” wijst den Toin een naburige berg aan. Lijkt wel een middeleeuwse nederzetting in de mist. En het lijkt helemaal niet ver. Met de nadruk op lijkt...
 |
| EcoLodge in the mist (in het midden) |
Nog snel een crazy groepsfoto om de noodle soup door te spoelen – hoe doen die mannen dat toch, voor 20 man koken op zo’n klein vuurtje! – en we trekken er weer op uit. Of glijden, want ook hier was het glad.
Schaafwond, check! Dolle pret met Suzanne en Dorien, dubbel check! Duiken in de rijstvelden voor een springfoto, check - met dank aan Nico voor de foto; Gertje heeft haar best gedaan, maar daar bleef het bij! Money shot, check - van een 16-jarige mama en haar 1-jarig peuterje!
Den Toin z'n 'tijdelijk' inschattingsvermogen was nu wel helemaal thuis gebleven: "nog anderhalf uur" ... Ja dag Jan O_o Vier uur later waren we nog niet gearriveerd! Bietenkwiet!
Gelukkig was er wel water in de waterval - douche!!!! Zalig! Net zoals het avondeten - miljaar, dat was een goei varken! Al snel na een spelletje weerwolven wordt er duchtig gegeeuwd. Goed slapen was een ander paar mouwen: dunne platgelegen matrassen op aanzienlijk harde planken - een plank is per definitie hard, maar deze waren nog harder -, sommige lagen los dus bij elke toiletganger zat er beweging in 't kot, Valerie had een beetje last van gesnurk en Frederik heeft ergens in de nacht op de huishond gestampt.
Ocharme dat beestje…
Maar ja… gisteren was toch echt wel een beetje hard… Als je een tocht van vier uur beloofd krijgt en je moet er uiteindelijk zeven uur over doen… En nachtrust is relatief… Ik verbaas mij er grenzeloos over dat ik geen ochtendhumeur had – tenzij mijn perceptie er anders over dacht dan de rest van de groep… in dat geval … sorry.
Mijn kleine oogjes werden wel aanzienlijk groter toen we ons ontbijt kregen. Na de pannenkoeken van gisteren: beignets. Bommetje²! Hoera :D Mini-fond’ke voor een hele steile klim, snelle afdaling - een berg al lopend afdalen gaat een pak gemakkelijker, sneller en minder pijnlijk voor de stijve kuiten – en bovenbenen, en schenen, en rug, en armen en… – tenzij je niet kan stoppen in de bochten, he Suzanne ;) -, en het laatste stuk trekking over de ‘steen’-weg (dat is dus een weg met losse keien, geen echte steenweg…). En!!! *blink blink, trots trots* iedereen deed de laatste klim ook mee ondanks de vermoeidheid. Helden!!! Stuk voor stuk! Team Front rocks! Team Back rocks! Team ‘Platonisch in het midden’ rocks! En het mini hangbuikzwijntje op de weg ook! Dotje…
 |
| *hartje* |
En het einde komt in zicht! Eerst naar beneden – lunchen in het dorpje – en dan nog effe naar boven – steil omhoog naar de EcoLodge. Aan de rivier te zien heeft het hard geregend. Heel hard. Kolkend lijkt me een gepast adjectief. Daarom kunnen we de rivier dus niet over met zelfgemaakte vlotten… Jammer… ’t Wordt een brug oversteken met zicht op de pijpleiding. En dan nog de laatste stevige klim; steil voor de onvermoeibaren – aka geflipten van geest -, langs de weg ‘dat is al steil genoeg’ voor de minder geflipten van geest. Een laatste voldoening gevende uitputtingsslag, HEERLIJK! Al was het daarboven wel koud en nat. Ik had het dan ook koud en was nat.
De laatste kilometer liepen we ook nog eens in een hinderlaag. Een van souvenirvrouwtjes – aaaaaaaaah –, van de hardnekkigste soort dan nog – triple aaaaaaaaah!
“Where you from?” – not again… -, “What’s your name?” – negeer –, “What’s your name?” – negeer en versnel pas –, “You beautiful, where you from?” – ik ben zowaar aan het snelwandelen. De vrouwtjes zijn niet af te schudden, niet door ontkenning – ik beeld mij dit in, ze zijn er niet echt –, niet door blok- of defenslinievorming, niet door ze van de berg te duwen – ah nee wacht, dat was in mijn fantasie… En ze lijken zich begod nog eens door mitose te vermenigvuldigen. “What’s your name? Where you from? How old name from where you… Het draait rond/in mijn hoofd tot ik heftig gesticulerend “ENOUGH!” roep.
“Where you from?” – not again… -, “What’s your name?” – negeer –, “What’s your name?” – negeer en versnel pas –, “You beautiful, where you from?” – ik ben zowaar aan het snelwandelen. De vrouwtjes zijn niet af te schudden, niet door ontkenning – ik beeld mij dit in, ze zijn er niet echt –, niet door blok- of defenslinievorming, niet door ze van de berg te duwen – ah nee wacht, dat was in mijn fantasie… En ze lijken zich begod nog eens door mitose te vermenigvuldigen. “What’s your name? Where you from? How old name from where you… Het draait rond/in mijn hoofd tot ik heftig gesticulerend “ENOUGH!” roep.
Na een korte – hele korte – pauze van rust, kalmte, sereniteit en bergen in de mist: “Why you not happy?”
O_o
Ik ga wenen… ’t is officieel.
Maar god heeft mij toch niet helemaal verlaten. De EcoLodge – en warme douche – is in zicht. Achter de bocht ligt verlossing. Hartje voor de verlichting.
Al was die douche wel buiten Gertje gerekend.
“We wachten nog even tot de andere groep hier is om afscheid te nemen van de dragers. Ze zijn waarschijnlijk maar 10 minuten achter.”
Al was die douche wel buiten Gertje gerekend.
“We wachten nog even tot de andere groep hier is om afscheid te nemen van de dragers. Ze zijn waarschijnlijk maar 10 minuten achter.”
O_o
Ik wil een bepaald iemand slaan… ‘k Mag niet van Nico…
Wij hebben een snelle binnenweg genomen, meer dan een half uur sneller. In die tijd kan ik vier keer douchen. Maar het mocht niet baten. Ik heb nog een half uur zitten bibberen van de kou. Gelukkig kwam een engeltje mij een potje thee brengen, speciaal gaan halen in het restaurant - dank je Nico <3
"Heb jij het nu echt zo koud?" vraagt Gertje schaapachtig. Nee... ik stel mij aan ... O_o
De verlossing kwam uiteindelijk in de gedaante van Valerie, Anneloes, Evelyn, Jeanne, Saskia en Frederik *oh, wat hou ik van jullie!!!*
"Heb jij het nu echt zo koud?" vraagt Gertje schaapachtig. Nee... ik stel mij aan ... O_o
De verlossing kwam uiteindelijk in de gedaante van Valerie, Anneloes, Evelyn, Jeanne, Saskia en Frederik *oh, wat hou ik van jullie!!!*
Nog handjes schudden met de dragers, fooi geven en de hemel dankbaar zijn voor zo’n toegewijde mensen. Wat een fantastische ervaring!!
En nu een warme douche!
 |
| la vie en zonnebril |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten