Vietnam Ondersteboven - 'ecolodgical' uitrusten

Eindelijk terug warm. Degene die de warme douche heeft uitgevonden is mijn held! Misschien heb ik zelfs meerdere helden...

Wanneer ik terug uit de badkamer stap, realiseer ik mij hoe sterk ik op die douche gefocust was. Dat maagdelijk propere huisje waar ik een half uur geleden binnen stapte - er moest niet meer gewacht worden, dus ik ben dan ook wat langer dan gewoonlijk onder de douche blijven staan -, ligt er nu bij alsof er een bom is ontploft. Of als mijn kamer, van tijd tot tijd. Blijkbaar ben ik erin geslaagd om al mijn vuile kleren van de trekking uit te spreiden op elke beschikbare vierkante centimeter en om alle natte spullen op te hangen aan elke beschikbare haak - het raam openen vormde bij deze een uitdaging. Misschien toch maar een wasje plegen straks of morgen...

Vergeet niet dat er nog gegeten moet worden! En ook dit avondmaal komt in verschillende plats. Vooral die plat gehaktballen interesseert mij. Jezus Christus, wat een ballen! Om Toon Hermans te quoteren: "een galabal gehakt." Zo lekker dat Anneloes zich er zowaar ziek aan at. Het dutske...
Ik kan er nog wel een bord van naar binnen spelen! Met een (Lady en de) Vagebond-move krijg ik het laatste balletje toegespeeld van Nico - ooooooooh.
Ik vraag mij af of Gertje er ook van gegeten heeft. Waarschijnlijk wel als ze naast de Jochen zat.
"Ik heb altijd zin in een goei stuk vlees als ik naast u zit, Jochen."
Die claim vegetariër te zijn, is gewoon een voorwendsel om duurzaam reisleider te mogen zijn. Nah! Maar ik weet dus niet of ze naast Jochen zat of niet.

We babbelen nog wat bij en wisselen verhalen uit tussen Team Front en Team Back bij een mojitootje. Als iemand aan de bar ons wil bedienen natuurlijk. Frederik was niet zeker of er effectief een barman/vrouw aanwezig was: "staat daar nu niemand achter die bar of is ze echt heel klein?"
Valerie had er blijkbaar echt wel eentje nodig. Ze had schoon genoeg van het dagen en uren klimmen, zeker toen den Toin het geen slecht idee vond om Team Back de lokale economie te laten steunen. De "we stop here, have a drink," werd door ons meid geretourneerd met een welgemeende "NO!" We gaan hier niet gezellig een terras'ke doen!
"You lied to us Toin!" ofte een quote die haar levenslang zal achtervolgen (extra grappig wanneer Frederik hem imiteert).
Ze heeft haar mojito verdiend! En geniet er ten volle van getuige Suzanne: "ik ga u niet naar 207 dragen he!" - Anneloes: "kunt ge haar ni rollen?"

En er kwamen nog wat verhalen boven: Jeanne die op een gegeven moment helemaal alleen achteraan achtergelaten werd door Gertje-ah-ik-dacht-dat-Frederik-bij-jou-was - ehm... duidelijk niet... - en de tampon die door de lucht vloog en aan de tak van een boom belandde - laten we de auteur van deze story even binnen de groep houden. De voor- en nadelen van al lopende bergen af te dalen werden afgewogen en team front was unaniem nieuwsgierig naar de voor- en nadelen om bergen af te glijden op een juten zak. En natuurlijk, Gina was terug! De groep is terug compleet :)
Den Toin werd er nog verder doorgesleurd, de dragers werden bewonderd, het maïsveld op een berghelling van 70° werd als geschift beschouwd en er werd nog gelachen met de Franchipan, sorry Fansipan (de hoogste berg van Indochina).

Voor Carolinetjes is het nu wel slaaptijd. Morgen is er nog een dag.


's Ochtends wou Gertje ons een initiatie Cu Chi Gong, *grapje* Qigong dus, geven. Om 8u opstaan om dan in de regen wat te staan draaien met handen en voeten, nee dank u. 't Zou bovendien ook niet gaan. Ik heb allemaal pijntjes, zoveel pijntjes in mijn been. En ik heb mijn gat verbrand aan de douchekraan. Maar ik ben gelukkig niet alleen... Er zijn nog onfortuinlijken.
Ik hou mij de rest van de voormiddag - d.i. na het ontbijt - nog bezig met de was. En met het drogen van de was met een haardroger... Geen sinecure... Zeker niet om alles droog te hebben tegen uitchecktijd. Ik ga toch maar geen kleren doneren, alles moet terug mee. Na twee uur een half wasmachine droogblazen, raakt die haardroger toch stilaan oververhit...

daar zijn ze weer... "kooooooom kom kom kom kom kom"

had ik al gezegd dat ze zich vermenigvuldigen?

Hoe hard het de voorbije dagen geregend heeft, wordt nog maar eens duidelijk wanneer we te voet naar het dorpje moeten afdalen om daar een busje te pakken, omdat de weg weg is. Landverschuiving, aardverzakking, noem het zoals je wil... het was modder! Veeeeeel modder.

ramptoerist :p

Was ik ff blij dat ik mijn bergbottinnen had aangedaan en niet mijn teensletsen! We wringen ons met z'n allen - bagage inclusief - in een busje dat eigenlijk niet groot genoeg is en hobbelen de 'steen'-weg af, de ravijn redelijk dichtbij - dat is eufemistisch uitgedrukt, er kon geen souvenirvrouwtje meer tussen de bus en the edge (en ge weet, ze zijn klein he).

'steen'-weg

En onderweg was de weg ook weer weg:

zoals ik dus zei

wel een goei moment om teensletsen te wassen...

Terug in Sa Pa wordt er nog wat rondgewandeld; de bakker doet gouden zaken aan onze goesting in chocoladetaartjes en koeken - in antieke piepschuimen hamburgerdoosjes -; souvenirtjes worden geshopt; en Gertje was boos op Jochen en Sofie die een paar minuutjes te laat aan de bus aankwamen -  ze was zelf één minuut geleden gearriveerd. De haarspeldbochten op de terugweg naar Lao Cai zorgde nog voor magen die zich in dito bochten wrongen, gelukkig zonder erg. Nog gauw een vroeg avondmaal - eend zal het worden - in een door de gids aanbevolen restaurantje - lees enkel door Westerse toeristen bezocht restaurantje - en het gaat weeral de nachttrein op. Ik vraag mij af of de ontbijtdame-met-karretje ons morgenvroeg ook weer zal wakker maken met "good morning coffee? café?" in een Minion-stemmetje... Ik beeld me nog altijd in dat een kleine gele Minion achter dat karretje liep...

zou dat meisje beseffen dat ze een sloefke kwijt is....