Vietnam Ondersteboven - rumble in the jungle

Hoe nat kan een mens worden? Een antwoord op die vraag krijgen we vandaag.
Vandaag wordt er door de jungle getrokken, in het tropisch regenwoud van het Cuc Phuong National Park.

Maar eerst nog een paar uur op de bus. Gelukkig zorgde de Viet voor een beetje entertainment: "Let me explain to you the traffic system." - Sofie reageert: "Ah! There is a system?!"
We legden hem ook even op de rooster over de Vietnamese horoscoop. Suzanne wou toch graag even bevestigd weten dat het teken 'aap' staat voor loyaliteit. Hij wist ook nog een verhaal uit zijn mouw te toveren over een man wiens waarzegster voorspelde dat hij zou sterven door een tijger. De man vermeed in doodsangst alle gebieden waar tijgers voorkomen en legde uiteindelijk het loodje toen hij een stuk plafond op zijn knikker kreeg... met de afbeelding van een tijger.
Ergens in de buurt van de jungle pikken we nog een Viet op. De Viet wilde dat we hem 'Handsome Viet' noemden, kwestie van het onderscheid te maken... over smaak valt niet te twisten...

We picknicken nog even aan de rand van het bos - regenwoud dus - en vertrekken dan met de grootste elegantie - broek in de trekkingsokken - op tocht.

Handsome Viet vertelt iets over de flora

... toen was er nog een duidelijk pad

Eerst over een mooi aangelegd paadje, waar Handsome Viet nog wat uitlegde over de plaatselijke fauna en flora - dat leid ik toch af van de foto... -, iets verder over een omgevallen boom, nog iets verder onder een omgevallen boom en hoe langer hoe meer veranderde het pad in een waar hindernissenparcours. En een beetje verder veranderde het hindernissenparcours in een waar klimcircuit - rots op, rots af - GEWELDIG!
En toen begon het te regenen, gieten, drashen. Het soort buien die in België 10 minuten duren en hier 4 uur. Of langer...
Extra uitdaging dus om de rotsen te beklimmen en af te dalen. Als die gidsen ons nu willen kloten, kunnen ze snel weglopen... The middle of nowhere, daar het centrum van, en daar ergens middenin, daar waren we. Zottekes!

het midden van het centrum van the middle of nowhere is 'pretty W O W'

En voor de entertainment steeds paraat: ons Suzanne. "WOW ... ziet daar! ... nen boom!! ... ondersteboven!!"
Iets minder entertaining - ver voorbij het punt waar de regen ons niet meer deerde, want we waren nat tot op het ondergoed -: de bloedzuigers, nasty bastards! Als we na een stevige klimpartij even willen uitrusten en Handsome Viet ons zegt "niet te lang, de bloedzuigers komen op de geur af" dan ehm... ieuw... echt ieuw... O_o   Vooral Dorien had het met 12 bijters geweten. En Jeanne - "nee Jeanne er is echt niets op je rug te zien!" en in alle talen zwijgen over de bloedvlek op haar t-shirt *sorry, meid :)*. En eigenlijk iedereen die zo'n ding uit zijn/haar schoenen zag kruipen.

collectief checken op bloedzuigers

Hey! We blijven lachen he! En we steunen mekaar mentaal! Na zes uur stevig trekken was de fut wat uit een paar lijfjes en de kleur uit alle broeken. Het maakte niet uit of je broek groen, rood, blauw of zwart gekleurd was zes uur geleden, IEDEREEN had nu een bruin exemplaar rond de benen :D
Maar we hebben het gehaald, voor het donker en de verdoemenis op ons viel. Wel nat tot op het bot. Het bot zeg ik u! Onder de douche toch maar ff checken of er geen bloedzuigers hun weg hebben gebaand naar de rest van ons lichaam *nog steeds ... ieuw...*. Ik heb nog steeds het idee dat ik nat ben tot op het bot - en nee, ligt niet aan het douchewater... dat is droog in vergelijking met de regen...

Na het eten - en bij ongeveer elke hap voedsel hoort een shotje rijstwijn, dat maakt de heer des huizes ons toch wijs - staat ons nog iets te wachten... of beter gezegd een heel dorp. De gastfamilie nodigde hun volledige buurtgemeenschap uit om te komen entertainen. We werden vereerd met lokale gezangen, begeleid door lokale muzikanten en opgesmukt door lokale dansen. 't Is niet bepaald mijn genre - alle respect - maar alleszins een sympathieke ontvangst. De muzikanten hadden echter wat mij betreft een paar liters rijstwijn minder mogen drinken... Ze waren met drie, speelden alledrie een andere melodie, een andere toonhoogte, een ander ritme en ja... ook een ander instrument, maar dat was het minste van al. Ik moet een beetje wenen. Maar ook van het lachen, wanneer drie kleine meisjes een liedje willen zingen, twee van de drie het verpesten en de derde hen met Diana Ross-allures wegstuurt en solo verder gaat. Handsome Viet zingt ook nog een liedje. En de heer des huizes met een serieus stuk in zijne frak.

dansje...

'muziekje'...

klein liedje...

Maar het was ook aan ons. We kwelen vol overtuiging 'Ik wil je' van De Kreuners en een K3-liedje voor de kleintjes. Het Nederlandse koppeltje dat in de buurt overnachtte, deed volmondig mee. Ik heb ook een liedje gezongen... moest van de Jochen... 'What a wonderful world' van Louis Armstrong dan maar. Beetje sterven... Beetje veel... Handsome Viet heeft het vertaald voor de dorpelingen - gelukkig niet simultaan.

Ik denk nog even dat ze ons echt zat willen voeren wanneer we met een aantal een volledige vaas rijstwijn mogen/moeten leegtutteren. Het bleek een slaapmutsje te zijn, want in een mum van tijd verandert de leefruimte in een slaapzaal. Dat is nog eens een polyvalente ruimte, zegt! En terwijl de rest onder de wol - lees: in de slaapcoconnetjes - kropen, ging Frederik nog wat socializen met het gastgezin - lees: rijstwijn ...ehm... nuttigen.

die vaas moet leeg! zui(g)(p)en!

bedjes uitgelegd

Dutje doen...