Nachttrein #3 was een pareltje! Proper, met een zakje met tandenborstel, tandpasta en een flesje water, warm dekentje... en een - omgekeerd evenredig - ijskoude airco.
Er werden bepaalde mensen uitgehoord - ^_^ -, er werd gezongen in de partywagon en er werd weer niet geslapen. Er werden vragen gesteld over de definitie van platonisch en er werd niet voorgelezen uit 50 tinten. Na twee keer kunnen we ons wel iets voorstellen bij het verdere verloop van het verhaal. Ik laat de party in de desbetreffende wagon nog ff doorgaan. De vermoeidheid begint in mijn kleren te kruipen.
's Nachts - opnieuw was het te vroeg om over 's ochtends te spreken - komen we aan in Huppeldepup, vlakbij de Chinese grens, waar we opgewacht werden door lokale gids #4 - of 5, ben de tel kwijt - en rijden we met een busje naar Sa Pa.
Onderweg:
- een brug onder constructie... *lees: vijf gigantische betonnen pijlers en vijf kruiwagens om ze met elkaar te verbinden... - "this highway will get you from Hanoi to Sa Pa in three hours instead of a ten hour night train." - when?? in 2213?
- een duttende Suzanne
Maar we worden beloond voor het weinig slapen met a room with a view en breakfast with a view en een balkonneke with a view om u tegen te zeggen! Of O_O waauw!!!
En zo zouden nog een paar view'kes volgen vandaag! Maar niet voor we de proef van de zwerm traditionele souvenirvrouwtjes hebben doorstaan - wat is het, de vierde keer? vijfde? -, stuk voor stuk mini met een mandje en de standaard vragenlijst "what's your name?", "where you from?", "how old are you?". Sympathiek. Maar ze zijn met zoveel, meneer! Precies vliegen op ne stont.
 |
| wat is ze toch een schatje |
Maar we worden beloond voor het weinig slapen met a room with a view en breakfast with a view en een balkonneke with a view om u tegen te zeggen! Of O_O waauw!!!
En zo zouden nog een paar view'kes volgen vandaag! Maar niet voor we de proef van de zwerm traditionele souvenirvrouwtjes hebben doorstaan - wat is het, de vierde keer? vijfde? -, stuk voor stuk mini met een mandje en de standaard vragenlijst "what's your name?", "where you from?", "how old are you?". Sympathiek. Maar ze zijn met zoveel, meneer! Precies vliegen op ne stont.
Aan het reisbureau springen we de bus op - zonder de vrouwtjes, die konden er niet meer bij.
Bus op en berg op. Om dan: bus af, fiets op en berg af. We waren in de wolken - letterlijk en figuurlijk. Op 't gemakske even een testritje op die mountainbike, lesje "hoe moet je schakelen" van Nico en Jochen, zadel wat hoger - of lager - zetten. Kortom, alles op 't gemakske ne keer testen. Was weliswaar buiten den Toin gerekend, want ineens was hij weg. Volgen zeker? Gewoon rechtdoor. Alé, recht door de bochten. En remt op tijd! Het schakelen liep af en toe mis en de snelheid op tot laat ons zeggen 45km/u *aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah*.
Bijna lag ik onder een jeep. Maar behalve dat ene momentje, was het ONGELOOFLIJK zalig! Zo'n snelheid, wind in je haren en beetje bij beetje grenzen verleggen en nog sneller gaan. En af en toe eraan denken om ook eens naar links te kijken - rechts was de bergwand - en van het uitzicht te genieten... en een groepsfoto te maken met zicht op die view... en om water bij te tanken - het was *duuh* bloedheet en elke druppel gedronken water leek stante pede uit te zweten -... en om een koekske te eten - zo'n bommetje met pinda's en sesamzaadjes en caramel *woooaaah njammie! Briljant eigenlijk om dat samen te plakken in één koekje.
We rijden langs een dorpje - waar ik nog zo'n pakje koekjes koop -, nog een dorpje - waar den Toin stopt bij elk vrouwtje aan de kant van de weg om haar origine te vragen -, nog een dorpje waar de kindjes gillend en juichen kwamen aangelopen om naar ons te wuiven, een baksteenfabriek en weer een arsenaal magnifieke zichten. Het begon echter wel heel erg warm te worden en team Back kreeg amper tijd om uit te rusten - "ja, iedereen is er? dan kunnen we verder" ...ehm nee, Toin, laat die mensen misschien ook even adem halen - en den Toin nam het precies ook niet zo nauw met de tijd. We waren nu net gewend geraakt aan "30 minutes walk" = 7 minuutjes op het dooie gemakske, komt den Toin ten tonele. "How far?" – "Mmm, 45 minutes." Na 40 minuten: "how far?" – "30 minutes." *He?* Na nog eens 20 minuten: "how far?" – "20 minutes." *Serieus maat! Ge zijt ermee aan't rammelen he!*
Uiteindelijk, bijna twee uur na die "45 minuten" komen we eindelijk, uiteindelijk aan de lunch aan. Fooooooooooood o_0
Ik zie scheel van de honger en bestel een noodle soup with porc en hoop dat het vlees in kwestie niet van een familielid van het zielige stekelvarken in de berging van het restaurant komt... Of uit één van de om en beide 100 bokalen met een gestorven exemplaar op sterk water.
Tijdens het busritje terug, sprintte de chauffeur op een gegeven moment de bus uit. Vreemd om ineens stuurloos te zijn maar hij had het blijkbaar even moeilijk en ging zich verfrissen aan een watervalletje (sympathiek om dat nu te doen en niet als we in de ravijn liggen).
 |
| Silver Waterfall |
 |
| Suzanne: "ik ben helemaal mijn evenwicht niet aan het verliezen hoor!" |
Terug in't hotel nog even genieten van de view en de prachtige wolkjes en een pizza binnensteken voor de trekking begint.
 |
| awesome... |
 |
| ... very awesome |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten