Schotland - dag 9. nationaleparkwandeling

Zaterdag 28 mei. Creag Meadaigh.

De laatste wandeldag. Ik ben een beetje blij want ik ben het wandelen een beetje beu. Mijn lichaam ook. Vooral de linkerhelft. Alles van bil tot knie strubbelt tegen - auwtje.

Wandeling van de dag: naar het meertje Lochan a'Choire - volgens mij een teken dat ik terug moet gaan zingen - in nationaal park Creag Meadaigh. In mijn hoofd klinkt het als een combinatie tussen krek-met-ekk en het geluid van een inbelverbinding.  Volgens de walkhighlands-website is het krik mickey. Conclusie... doe maar iets :)

En er is weer vanalles om je aan te vergapen: kleine bloempjes, rode krulvarens, berken... Perfecte moment om te doen wat ik deze reis nog niet had gedaan - foei - namelijk een boom knuffelen. Moet je doen, 's leuk!

water... altijd goed

lieveheersbeestjesblad - zelf verzonnen

krulvaren - want het is een varen die krult

Aan het meertje worden - as usual - bokes gegeten en worden pogingen ondernomen om keitjes te ketsen. Mijn eerste en enige poging eindigt in een massale plons. Ik trek me dan ook wijselijk terug uit de competitie.

Bob wacht op Nessie of één van zijn vriendjes

We spotten mensen die de bergkam oversteken en bij elke stap het risico nemen om over een keitje uit te schuiven en tientallen meters in de diepte te storten - maar, by all means, doe uw goesting.
Ik bewonder sneeuwvlekjes op de bergkam - vanop afstand dus, da's wat veiliger.
En ik lijd een beetje koud. Want we zitten in een trekgat. En het waait. En de zon is weg.
Maar het kleine meertje is wel mooi. Ik zie er zo een waterdraakje in wonen.

van zodra ik mijn rug draai, komt hier een draakje boven... zeker van...

Een eindje in de verte valt nog één van de kastelen van de Queen te spotten, maar ik denk niet dat ze thuis was.

... of misschien daar links, aan het raampje op de tweede verdieping?

En dan gaat het - met een korte tussenpauze op een winderig terrasje - in één ruk naar Edinburgh.

Onderweg naar Edinburgh passeren we:
- Killiecrankie
- [mé mij] Kindallachan - snap je 'm, snap je 'm ;)
- een sterk staaltje bridge under construction

binnenkort te berijden, nu nog af te raden

- nog een paar 1000 bremstruiken

De avondetenqueeste blijkt niet bijzonder eenvoudig, maar is uiteindelijk zeer geslaagd.
Inclusief burgers.
Inclusief een warm vuurtje in onze nek.
Inclusief de Champions League-finale op twee schermen achter onze tafel. Ik voel een paar tientallen ogen in mijn rug priemen, want er zit - understatement - nog volk op het terras, maar toch even met gepaste vaderlandse trots juichen wanneer Carrasco scoort.
Exclusief Petra, want zij is opeens kwijt. Verloren gelopen. Naar eigen zeggen verblind door de zon en niet gezien welke pub we indoken. Nico en Joris en Laura en ik lopen nog een paar keer de boulevard op en af, maar het schaap is zoek. Als ze straks de weg maar terugvindt... oriëntatievermogen is nu niet meteen haar sterkste punt.

Wees gerust, het is haar gelukt. Hoe? Dat weet niemand...

... probably the power of Yeti-Marcel