Maar eerst nog een dag de Vietnamoorlog ervaren. De bus brengt ons naar de Cu Chitunnels waar de Vietcong ondergronds gingen in hun strijd tegen de Amerikanen.
Tijdens de rit passeren we een lijkwagen - zeg maar tempel/mausoleum op wielen - en een rubberplantage. Gertje demonstreert en trekt een rekker rubbersap uit een boom. We rijden verder langs steeds kleiner wordende wegen - ik het het gevoel dat we sebiet bij den boer achter 't huis zitten - en komen aan bij de tunnels. Eerst nog een obligatoire plaspauze en dan toont An de map van het gebied. Het deel dat wij gaan bezoeken is een zakdoek vergeleken met de oppervlakte die alle tunnels in beslag namen. Gigantisch! Er is ook iets met een zwembad, maar dat heb ik niet goed begrepen. De rest ook niet.
We duiken de inkom en meteen ook de eerste tunnel in, maar zijn afmetingen en zwembadbetegeling doen vermoeden dat deze geen deel uitmaakt van de ervaring. Na een kort, schel filmpje - ik heb niet opgelet, sorry. Iemand? - begint de echte rondleiding met meteen de eerste experience. Een gat in de grond ter grootte van een kleine laptop met een plankje en wat bladeren. Verdwijn in dat gat, luidt de opdracht.
Ok! Intrekken die poep! Ik ga zitten, steek mijn benen in het gat en denk "die Vietcong waren half zo groot als ik, lange slungel. Hoe geraak ik hier in?" Wel, onkruid kruipt waar het niet gaan kan. Ik zak door mijn knieën, pak het plankje waar Sofie nog wat blaadjes op strooit, lach nog een laatste keer naar het leger bemande fototoestellen en verdwijn in de grond...
Het is hier stil... en klein... en donker...
Ik schiet terug omhoog vooraleer één of andere grapjas zijn voet op dat plankje zet en laat de eer aan de volgende. Nooit een held geweest in kleine, donkere ruimtes. Geef mijn Canon maar terug, ik trek wel wat foto's.
Van de boobietraps bijvoorbeeld. Mijn inlevingsvermogen komt iets minder van pas wanneer gids An met stok het gecamoufleerde valluik open duwt.
Ik voel een staak prikken in mijn been... of was het een mug? Nog een paar van die boobietraps en ik denk in 't vervolg twee keer na vooraleer ik een onbekende deur open.
Inventief waren ze wel die Vietcong. Zich wassen met Amerikaanse zeep en schoenen die een andere richting lijken op te lopen - allemaal om den Amerikaan om de tuin te leiden.
De verroeste tank was een ideaal plekje voor een nieuwe groepsfoto. 't Was weeral even geleden. Btw, ik had thuis pas door dat er geen rupsbanden op het ding lagen - wist dat er iets mankeerde he!
Ik kruip in en uit de tank en voel me toch even een kind in een ballenbad, ondanks de setting. Ik klim graag... 't Duurt maar heel even want in de verte wordt wat afgeknald. 100.000 dong (zo'n €4) voor 10 kogels met een AK47 zo blijkt. Tijd voor de categorie |ik heb iets zots gedaan vandaag|. We kopen kogels, zetten een koptelefoon op *jawsa, dat maakt lawijt, amai mijn oren!* en de begeleidende Vietnamees - zonder koptelefoon of oortjes die zo potdoof moet zijn dat hij zijn tinitus niet meer hoort - laadt mijn AK47. Ik twijfel nog of ik op het doelwit of op de berg zand moet mikken, haal de trekker over in in een fractie van een seconde zie ik mijn kogel verloren gaan in de zee van eerder afgevuurden, hoor ik een knal verontrustend dicht bij mijn trommelvliezen en - vooral - voel ik de kolf van het geweer in mijn schouder rammen. Terugslag noemen ze dat dan! Miljaar! Maar... best wel cool. En dat voor iemand die zelfs nog nooit een loodjesgeweer op de kermis heeft afgevuurd. Alleen een waterpistool, en ja... Al goed trouwens dat het mikken op doelwit niet op punten stond...
En in de categorie |boys and their toys| gaan Jochen en Frederik ook even voor de mitraillette - de echte, niet het broodje met frietjes.
We passeren nog een naaiatelier en een schoenenmaker en gaan dan voor the real tunnel experience. Lees: je even Vietcong voelen en dat 100 meter gebukt in de pikdonker - natuurlijk ben ik mijn zaklamp thuis vergeten. Ik negeer mijn acute claustrofobieaanval en volg de pijlsnelle gids de grond in. Pijlsnel is letterlijk te nemen trouwens. Jochen, Suzanne en ik kunnen hem nog net half lopend - gebukt lopend welteverstaan - bijhouden, de rest - geen idee wie nog achter mij zit - verliest terrein. Sofie demareert even, maar gelukkig houdt de kleine man van tijd tot tijd - d.i. om de 20 meter - even halt bij de ontsnappingsroutes.
Even een stukje op de buik - gelukkig was het donker want dit was hét moment voor de minst elegante beweging EVER - en enkele tientallen meters verder zijn we al weer boven. En nog wel voor de acute claustrofobie toesloeg. Alhoewel... mijn bibberende handen, knikkende knieën en dat wee gevoel in mijn maag verraden iets anders. Niets wat een theetje en één of andere wortel niet kan oplossen.
Back to reality: de bus. We rijden van bij den boer achter 't huis terug naar Ho Chi Minh. Dat van dat zwembad was trouwens een misverstand. Stukje krokodillenvlees achter de lunchkiezen - lang moeten kauwen, was een beetje taai - en we gaan voor deel 2 van de war experience in het War Remnants Museum in de stad. Saskia kiest voor een tempel even buiten het centrum en achteraf gezien kan ik haar geen ongelijk geven, want dat museum heeft mij letterlijk lam geslagen. Foto's van wat agent orange aanrichtte, foto's van verminkte mensen, foto's van letterlijk de laatste seconden uit het leven van Vietnamese burgers. Ik laat een paar tranen en weet even niet goed waar ik sta. 3.5.0.0. uit Hair staat op repeat in mijn hoofd en ik weet eindelijk waar het nummer over gaat... Dat zet de voormiddag behoorlijk in perspectief.
Nog onder de indruk en met pijn in de rug en schouders - dat lam geslagen was echt letterlijk te nemen - wandelen we terug naar het hotel, maar niet zonder eerst de plaatselijk Joris IJs te passeren - lees: ijscremekar ter grootte van een pizza delivery brommer, met navenante koelingcapaciteiten. No worries, we hebben niets gekocht... weinigen voelden zich geroepen een voedselvergiftiging op te doen.
De avond zal uiteindelijk iets vrolijker afgesloten worden met de Sky Bar experience. 't Is even zoeken naar de juiste ingang, maar wat een resultaat... Uitzichtje van op de 53e verdieping inclusief cocktail'ke. En dat bij zonsondergang... *hartje*
Ik voel me extra gigantisch ten opzichte van het kleine, fijne vrouwtje achter de bar die dan nog eens een paar trappen lager staat, maar bestel mijn drankje en geniet. We babbelen, lachen en fotograferen wat af en vermits het happy hour is vergeten we de tijd een beetje - wat wil je, in zo'n setting en met zo'n leuk volk - maar daar is Gertje al weer. We eigenen ons nog snel de VIP-lounge toe en dan vertrekken Suzanne, Nico en ik voor onze challenge van de dag: de trap van 53 naar 0. Bleek dat de challenge er voornamelijk in bestond de mensen ons gek idee uitgelegd te krijgen. 't Pakte ni. Challenge failed. Dan toch maar de lift. Suzanne vond het zo erg niet... ze kreeg nog een massage van mij toen we beneden zaten te wachten. Veel beter dan die massagestoeltjes een verdiep hoger, al zeg ik het zelf.
Snel nog een Italiaans hapje eten bij de Vietnamese Thai - of een Thais hapje bij de Italiaanse Vietnamees -, overigens in een voortreffelijk comfortabel stoeltje *hé Jochen!*, en de bus wacht al weer om ons naar het station te brengen. Nachttrein #1 here we come.
En ze zullen het geweten hebben! ... En wij ook ^_^
Tijdens de rit passeren we een lijkwagen - zeg maar tempel/mausoleum op wielen - en een rubberplantage. Gertje demonstreert en trekt een rekker rubbersap uit een boom. We rijden verder langs steeds kleiner wordende wegen - ik het het gevoel dat we sebiet bij den boer achter 't huis zitten - en komen aan bij de tunnels. Eerst nog een obligatoire plaspauze en dan toont An de map van het gebied. Het deel dat wij gaan bezoeken is een zakdoek vergeleken met de oppervlakte die alle tunnels in beslag namen. Gigantisch! Er is ook iets met een zwembad, maar dat heb ik niet goed begrepen. De rest ook niet.
We duiken de inkom en meteen ook de eerste tunnel in, maar zijn afmetingen en zwembadbetegeling doen vermoeden dat deze geen deel uitmaakt van de ervaring. Na een kort, schel filmpje - ik heb niet opgelet, sorry. Iemand? - begint de echte rondleiding met meteen de eerste experience. Een gat in de grond ter grootte van een kleine laptop met een plankje en wat bladeren. Verdwijn in dat gat, luidt de opdracht.
Ok! Intrekken die poep! Ik ga zitten, steek mijn benen in het gat en denk "die Vietcong waren half zo groot als ik, lange slungel. Hoe geraak ik hier in?" Wel, onkruid kruipt waar het niet gaan kan. Ik zak door mijn knieën, pak het plankje waar Sofie nog wat blaadjes op strooit, lach nog een laatste keer naar het leger bemande fototoestellen en verdwijn in de grond...
 |
| bijna verdwenen |
Ik schiet terug omhoog vooraleer één of andere grapjas zijn voet op dat plankje zet en laat de eer aan de volgende. Nooit een held geweest in kleine, donkere ruimtes. Geef mijn Canon maar terug, ik trek wel wat foto's.
Van de boobietraps bijvoorbeeld. Mijn inlevingsvermogen komt iets minder van pas wanneer gids An met stok het gecamoufleerde valluik open duwt.
 |
| oef! dat moet zeer doen! |
Inventief waren ze wel die Vietcong. Zich wassen met Amerikaanse zeep en schoenen die een andere richting lijken op te lopen - allemaal om den Amerikaan om de tuin te leiden.
 |
| gestripte tank |
Ik kruip in en uit de tank en voel me toch even een kind in een ballenbad, ondanks de setting. Ik klim graag... 't Duurt maar heel even want in de verte wordt wat afgeknald. 100.000 dong (zo'n €4) voor 10 kogels met een AK47 zo blijkt. Tijd voor de categorie |ik heb iets zots gedaan vandaag|. We kopen kogels, zetten een koptelefoon op *jawsa, dat maakt lawijt, amai mijn oren!* en de begeleidende Vietnamees - zonder koptelefoon of oortjes die zo potdoof moet zijn dat hij zijn tinitus niet meer hoort - laadt mijn AK47. Ik twijfel nog of ik op het doelwit of op de berg zand moet mikken, haal de trekker over in in een fractie van een seconde zie ik mijn kogel verloren gaan in de zee van eerder afgevuurden, hoor ik een knal verontrustend dicht bij mijn trommelvliezen en - vooral - voel ik de kolf van het geweer in mijn schouder rammen. Terugslag noemen ze dat dan! Miljaar! Maar... best wel cool. En dat voor iemand die zelfs nog nooit een loodjesgeweer op de kermis heeft afgevuurd. Alleen een waterpistool, en ja... Al goed trouwens dat het mikken op doelwit niet op punten stond...
En in de categorie |boys and their toys| gaan Jochen en Frederik ook even voor de mitraillette - de echte, niet het broodje met frietjes.
 |
| we waren niet bepaald de eersten |
 |
| tunnel view |
Back to reality: de bus. We rijden van bij den boer achter 't huis terug naar Ho Chi Minh. Dat van dat zwembad was trouwens een misverstand. Stukje krokodillenvlees achter de lunchkiezen - lang moeten kauwen, was een beetje taai - en we gaan voor deel 2 van de war experience in het War Remnants Museum in de stad. Saskia kiest voor een tempel even buiten het centrum en achteraf gezien kan ik haar geen ongelijk geven, want dat museum heeft mij letterlijk lam geslagen. Foto's van wat agent orange aanrichtte, foto's van verminkte mensen, foto's van letterlijk de laatste seconden uit het leven van Vietnamese burgers. Ik laat een paar tranen en weet even niet goed waar ik sta. 3.5.0.0. uit Hair staat op repeat in mijn hoofd en ik weet eindelijk waar het nummer over gaat... Dat zet de voormiddag behoorlijk in perspectief.
Nog onder de indruk en met pijn in de rug en schouders - dat lam geslagen was echt letterlijk te nemen - wandelen we terug naar het hotel, maar niet zonder eerst de plaatselijk Joris IJs te passeren - lees: ijscremekar ter grootte van een pizza delivery brommer, met navenante koelingcapaciteiten. No worries, we hebben niets gekocht... weinigen voelden zich geroepen een voedselvergiftiging op te doen.
De avond zal uiteindelijk iets vrolijker afgesloten worden met de Sky Bar experience. 't Is even zoeken naar de juiste ingang, maar wat een resultaat... Uitzichtje van op de 53e verdieping inclusief cocktail'ke. En dat bij zonsondergang... *hartje*
 |
| cocktailtje in de Sky Bar |
Snel nog een Italiaans hapje eten bij de Vietnamese Thai - of een Thais hapje bij de Italiaanse Vietnamees -, overigens in een voortreffelijk comfortabel stoeltje *hé Jochen!*, en de bus wacht al weer om ons naar het station te brengen. Nachttrein #1 here we come.
En ze zullen het geweten hebben! ... En wij ook ^_^
Geen opmerkingen:
Een reactie posten