Door de vertraging van de trein blijft er blijkbaar nog maar weinig heel van de planning - die treinen met vertraging toch -, enkel het avondeten - al een chance! we hebben wel al een uur niet meer gegeten! Het ontbijt en de lunch op de trein bestonden uit - als ik me niet vergis - brood, ne pot confituur, een zak appelsienen en cashewnoten. Nico heeft misschien wel een foto... tenzij hij er niet aan herinnerd werd een foto van deze maaltijd te trekken ^_^
Op de bus - met een interieur van rood lederen zetels dat je instant naar de jaren 80 bombardeert - wordt de dagplanning voor morgen met een aan onwaarschijnlijkheid grenzende unanimiteit vastgelegd. Er was iets mis met optie 2, geen idee meer wat.
In Da Nang (centraal Vietnam) - de stad van de bruggen zo vertelt de gids - valt er nog snel in de vlucht een coole gele drakenbrug te fotograferen - 't is eens iets anders dan een tuibrug of die dingen van Calatrava.
De rit naar Hoi An rijdt verder langs een lange baan langs de kust die letterlijk de kloof vormt tussen rijk en arm. Kijk naar links en aanschouw de chicste, meest luxueuze resorts voor rijke tisten - en er wordt duchtig in decadentie uitgebreid -; kijk naar rechts en ontwaar krotten en ruïnes - van woningen jammer genoeg, niet van een tempel of zo. Een beetje verder naar rechts zijn wel de Marble Mountains te zien. Eeuwenlang vereerd en in marmer ontgonnen door de Vietnamezen.
Even een pipipauze in de marmerwinkel dan maar. En met marmer bedoel ik marmeren beelden en figuurkes en postuurkes en... in allerlei maten en vormen en gewichten en... die het materiaal in kwestie zich in zijn graf zouden doen omdraaien. Moest dat kunnen. Spuuglelijk was de norm. Ook wel Kitsch - met een hele grote K - genaamd.
Uit puur ongeloof neem ik een klein ding op - geen idee wat het moest voorstellen - en hoor ik "you buy?" vlak achter mij - de eerste van heeeel veel zo zou blijken. Van 't verschieten laat ik het ding bijna vallen. "No, I'm just looking" probeer ik het madammeke van de winkel - ook één van velen, gemiddeld één per bezoeker om precies te zijn - af te schudden. Ik verzet drie stappen om het volgende überkitsch postuurke te bestuderen en voel de hete adem van hetzelfde madammeke in mijn nek. "You buy?" - "No!" Ik verzet nog een stap - zij ook - nog vier - zij ook - nog twee - zij ook.
't Is officieel: ik heb een nieuwe vreemdsoortig gevormde - want lijkt totaal niet op mij - schaduw. Voel mij een beetje Little John uit Peter Pan die achtervolgd wordt door een indiaan in sparrenpak. Ok, we zijn hier weg.
Gelukkig, ik heb ze afgeschud. Een beetje verder zie ik een überlelijk groenmarmeren Mariabeeldje staan en denk "Jezus Christus, dit gaat te ver." Een stap dichterbij en "you buy?"
Aaaaah! Stopt daarmee, vrouwmens!
Vijf minuten later ontdek ik dat de hele groep zich in zijn "gewoon ne keer kijken"-eerbaarheid geschonden voelt. Juweeltjes spotten zit er toch niet meer in. Den Ben - of Binh of zoiets - wil trouwens terug vertrekken. "The bus is ove thei," tussen drie giga Boeddha's en twee monsterbeelden - ha pleonasme! Rij dat alstublieft omver, meneer de chauffeur. Suzanne en Jochen laten zich nog snel fotograferen tussen twee of drie speciale beeldjes - het kunnen er ook 26 geweest zijn - en daar gaan we weer.
De rest van de rit is er nix bijzonders gebeurd - of misschien wel, maar dan heb ik het gemist. Maar als ik dit nu niet zou vermelden, zat er een gat in het verhaal en dat kan niet he, we streven volledigheid na.
Ok, genoeg geluld. Aangekomen in het hotel staat ons de beste ontvangst ooit te wachten: een ijskoud nat verfrissend doekje en een sapje. Check! Leuk hotel! En OMG!! Er is gewoon een echt zwembad. Met water en groot genoeg voor 13 man! Jahoo! Heel leuk hotel!!! We kunnen ook onze kleren laten wassen - mag al wel na een week, de eerste stukken beginnen te stinken - ofwel aan 25.000 dong (€0.90) per stuk in het hotel - mmm, valt wel duur uit voor een onderbroek - ofwel per kilo bij het winkeltje naast het hotel. Optie 2 it is.
Goed! Paspoorten inleveren, sleutel toe-eigenen, sprintje naar de kamer, drop die rugzak, graaf naar die bikini en rennen naar het zwembad. Dit moment vraagt om - en krijgt - een BOMMETJEEUH! *plons*
Amai, na zo een nachttrein noem ik dit genieten! Ideaal momentje voor Jochen om zijn waterdichte camera te testen. Zijn onderwaterfoto samen met Suzanne en mij is echt wel een profielfoto waard.
Blijkbaar inspireerden we de andere hotelgasten om ook een duik te nemen want de balkons van het schijnbaar lege hotel stonden opeens vol met Aziaten in zwempak - of gewone kleren die blijkbaar nat mochten worden - en handdoek. Twee minuten later zat het zwembad vol en ging de decibelmeter de hoogte in. Niettemin was het nog steeds genieten. Nog een een BOMMETJEEUH door Nico en Jochen - 't staat op de gevoelige plaat -, nog wat onder- en bovenwaterfoto's, een wedstrijdje om ter eerste naar de overkant 'zwemmen' - twee slagen - en douchetijd. Half druppend loop ik het hotel door naar de kamer en duik onze bloedhete badkamer in.
Proper gewassen en alweer aan het zweten trekken we naar het avondeten. Ditmaal bij een Amerikaan met heel veel dienstertjes met een blauw t-shirt die half zo groot waren als hij. Hij heette Miss Ly. Alé, niet hij. 't Was geen travestiet. Miss Ly is zijn vrouwtje en het restaurant. Hij was een harige Amerikaan. Heel harig. Te harig. Als er haar op de knokels groeit, kan je dat wel zeggen.
Ik heb zijn vermoedelijke rughaar uit mijn visueel voorstellingsvermogen moeten bannen vooraleer ik kon eten. 't Was veel haar, 't duurde ff. Maar het eten was lekker.
En dan! Dé experience van Hoi An: kleren laten maken! Ik heb al een zomers kleedje in een leuke print voor ogen en misschien een shortje - vermits ik mij tussen hoeveelheid mee te nemen lange broeken en shortjes vergist had. Had ik al gezegd dat het warm was? - of misschien twee kleedjes of...
We stappen binnen bij Yaly Couture en ik verander van gedacht. De gedisplayde kostuums nodigen uit to iets meer. Een avondjurk zal het zijn. Maar wat voor één? De madammen zetten zich in de zeteltjes met een gigantische stapel catalogi - lees: knipsels uit de Vogue, Cosmo en Flair (echt waar!) met vrijetijdskleding, mantelpakjes, modellen-'confectie' (not! alles behalve off the rack) en oscarjurken van de groten der aarde. Kiezen... dat is iets anders. Ik weet vooral wat ik niet wil. Blijven bladeren, we vinden wel iets.
Intussentijd houdt Anneloes zich met een voortreffelijke professionaliteit bezig met de mannen. "Jochen, jij hebt iets nodig met een krijtstreep, dat verlengt. Nico, jij donkerblauw en een niet te fijne streep. Frederik, dit is een goeie stof voor u!" En elke vraag van de kleine naaistertjes werd steevast geretourneerd met "I'll ask Anneloes." Gelukkig was er Anneloes! "Zonder Anneloes had het nooit zo goed geweest!" dixit Nico. ^_^
Bij de madammen vielen ondertussen al wat beslissingen. Zelfs bij mij - oh mirakel! Lang zou het worden, open rug en halterdecolleté. Stofjes kiezen nu. Miljaar, nog eens kiezen. Effen kleur of motiefje? Ok, effen kleur want ze hebben geen motiefjes à la moi. Maar effen is zo effen...
En toen verscheen een gloeilampje boven mijn hoofd. Koningsblauw met een geel accentje. Très moi! Ik voel het, dit komt goed! Nog even de maten opnemen en morgen terug voor de eerste passing.
Spannend...
Dat moet gevierd worden met een cocktail. "Rechtdoor en dan rechts," krijgen we het advies. Rechtdoor en dan rechts gaan we en ergens halverwege worden we geronseld door een jonge Australiër achterop - wat dacht je - een brommer om naar dé bar van Hoi An te komen. Eenmaal daar bleek die leeg. "Many people later!" Ok, dan komen we later terug - not - en gaan we eerst nog op café ne cocktail drinken. Iets chemisch groen voor mij, Nico en Dorien - de ranzige Cuba Libre heb ik teruggegeven -, iets blauw, geel en oranje werd er ook gedronken en de Jochen zijn drankje werd in brand gestoken. Uiteraard werd er ook keileuk gebabbeld. De wandeling terug was ook leuk (en ver).
Wat een heerlijke reis is dit toch!!! ♥♥♥
Op de bus - met een interieur van rood lederen zetels dat je instant naar de jaren 80 bombardeert - wordt de dagplanning voor morgen met een aan onwaarschijnlijkheid grenzende unanimiteit vastgelegd. Er was iets mis met optie 2, geen idee meer wat.
In Da Nang (centraal Vietnam) - de stad van de bruggen zo vertelt de gids - valt er nog snel in de vlucht een coole gele drakenbrug te fotograferen - 't is eens iets anders dan een tuibrug of die dingen van Calatrava.
 |
| Dragon River Bridge in Da Nang - een google-zoektochtje leert dat het ding ook van tijd tot tijd vuur spuwt... speciaal |
Even een pipipauze in de marmerwinkel dan maar. En met marmer bedoel ik marmeren beelden en figuurkes en postuurkes en... in allerlei maten en vormen en gewichten en... die het materiaal in kwestie zich in zijn graf zouden doen omdraaien. Moest dat kunnen. Spuuglelijk was de norm. Ook wel Kitsch - met een hele grote K - genaamd.
 |
| Kitsch... meer valt er niet over te zeggen... |
't Is officieel: ik heb een nieuwe vreemdsoortig gevormde - want lijkt totaal niet op mij - schaduw. Voel mij een beetje Little John uit Peter Pan die achtervolgd wordt door een indiaan in sparrenpak. Ok, we zijn hier weg.
Gelukkig, ik heb ze afgeschud. Een beetje verder zie ik een überlelijk groenmarmeren Mariabeeldje staan en denk "Jezus Christus, dit gaat te ver." Een stap dichterbij en "you buy?"
Aaaaah! Stopt daarmee, vrouwmens!
Vijf minuten later ontdek ik dat de hele groep zich in zijn "gewoon ne keer kijken"-eerbaarheid geschonden voelt. Juweeltjes spotten zit er toch niet meer in. Den Ben - of Binh of zoiets - wil trouwens terug vertrekken. "The bus is ove thei," tussen drie giga Boeddha's en twee monsterbeelden - ha pleonasme! Rij dat alstublieft omver, meneer de chauffeur. Suzanne en Jochen laten zich nog snel fotograferen tussen twee of drie speciale beeldjes - het kunnen er ook 26 geweest zijn - en daar gaan we weer.
De rest van de rit is er nix bijzonders gebeurd - of misschien wel, maar dan heb ik het gemist. Maar als ik dit nu niet zou vermelden, zat er een gat in het verhaal en dat kan niet he, we streven volledigheid na.
Ok, genoeg geluld. Aangekomen in het hotel staat ons de beste ontvangst ooit te wachten: een ijskoud nat verfrissend doekje en een sapje. Check! Leuk hotel! En OMG!! Er is gewoon een echt zwembad. Met water en groot genoeg voor 13 man! Jahoo! Heel leuk hotel!!! We kunnen ook onze kleren laten wassen - mag al wel na een week, de eerste stukken beginnen te stinken - ofwel aan 25.000 dong (€0.90) per stuk in het hotel - mmm, valt wel duur uit voor een onderbroek - ofwel per kilo bij het winkeltje naast het hotel. Optie 2 it is.
Goed! Paspoorten inleveren, sleutel toe-eigenen, sprintje naar de kamer, drop die rugzak, graaf naar die bikini en rennen naar het zwembad. Dit moment vraagt om - en krijgt - een BOMMETJEEUH! *plons*
Amai, na zo een nachttrein noem ik dit genieten! Ideaal momentje voor Jochen om zijn waterdichte camera te testen. Zijn onderwaterfoto samen met Suzanne en mij is echt wel een profielfoto waard.
Blijkbaar inspireerden we de andere hotelgasten om ook een duik te nemen want de balkons van het schijnbaar lege hotel stonden opeens vol met Aziaten in zwempak - of gewone kleren die blijkbaar nat mochten worden - en handdoek. Twee minuten later zat het zwembad vol en ging de decibelmeter de hoogte in. Niettemin was het nog steeds genieten. Nog een een BOMMETJEEUH door Nico en Jochen - 't staat op de gevoelige plaat -, nog wat onder- en bovenwaterfoto's, een wedstrijdje om ter eerste naar de overkant 'zwemmen' - twee slagen - en douchetijd. Half druppend loop ik het hotel door naar de kamer en duik onze bloedhete badkamer in.
Proper gewassen en alweer aan het zweten trekken we naar het avondeten. Ditmaal bij een Amerikaan met heel veel dienstertjes met een blauw t-shirt die half zo groot waren als hij. Hij heette Miss Ly. Alé, niet hij. 't Was geen travestiet. Miss Ly is zijn vrouwtje en het restaurant. Hij was een harige Amerikaan. Heel harig. Te harig. Als er haar op de knokels groeit, kan je dat wel zeggen.
Ik heb zijn vermoedelijke rughaar uit mijn visueel voorstellingsvermogen moeten bannen vooraleer ik kon eten. 't Was veel haar, 't duurde ff. Maar het eten was lekker.
En dan! Dé experience van Hoi An: kleren laten maken! Ik heb al een zomers kleedje in een leuke print voor ogen en misschien een shortje - vermits ik mij tussen hoeveelheid mee te nemen lange broeken en shortjes vergist had. Had ik al gezegd dat het warm was? - of misschien twee kleedjes of...
We stappen binnen bij Yaly Couture en ik verander van gedacht. De gedisplayde kostuums nodigen uit to iets meer. Een avondjurk zal het zijn. Maar wat voor één? De madammen zetten zich in de zeteltjes met een gigantische stapel catalogi - lees: knipsels uit de Vogue, Cosmo en Flair (echt waar!) met vrijetijdskleding, mantelpakjes, modellen-'confectie' (not! alles behalve off the rack) en oscarjurken van de groten der aarde. Kiezen... dat is iets anders. Ik weet vooral wat ik niet wil. Blijven bladeren, we vinden wel iets.
Intussentijd houdt Anneloes zich met een voortreffelijke professionaliteit bezig met de mannen. "Jochen, jij hebt iets nodig met een krijtstreep, dat verlengt. Nico, jij donkerblauw en een niet te fijne streep. Frederik, dit is een goeie stof voor u!" En elke vraag van de kleine naaistertjes werd steevast geretourneerd met "I'll ask Anneloes." Gelukkig was er Anneloes! "Zonder Anneloes had het nooit zo goed geweest!" dixit Nico. ^_^
Bij de madammen vielen ondertussen al wat beslissingen. Zelfs bij mij - oh mirakel! Lang zou het worden, open rug en halterdecolleté. Stofjes kiezen nu. Miljaar, nog eens kiezen. Effen kleur of motiefje? Ok, effen kleur want ze hebben geen motiefjes à la moi. Maar effen is zo effen...
En toen verscheen een gloeilampje boven mijn hoofd. Koningsblauw met een geel accentje. Très moi! Ik voel het, dit komt goed! Nog even de maten opnemen en morgen terug voor de eerste passing.
Spannend...
Dat moet gevierd worden met een cocktail. "Rechtdoor en dan rechts," krijgen we het advies. Rechtdoor en dan rechts gaan we en ergens halverwege worden we geronseld door een jonge Australiër achterop - wat dacht je - een brommer om naar dé bar van Hoi An te komen. Eenmaal daar bleek die leeg. "Many people later!" Ok, dan komen we later terug - not - en gaan we eerst nog op café ne cocktail drinken. Iets chemisch groen voor mij, Nico en Dorien - de ranzige Cuba Libre heb ik teruggegeven -, iets blauw, geel en oranje werd er ook gedronken en de Jochen zijn drankje werd in brand gestoken. Uiteraard werd er ook keileuk gebabbeld. De wandeling terug was ook leuk (en ver).
Wat een heerlijke reis is dit toch!!! ♥♥♥
Geen opmerkingen:
Een reactie posten