Vietnam Ondersteboven - deel II

‘Mekong Cruisen’ zegt de planning. En een bootje varen op de Mekong deden we!

Maar eerst nog een busritje van drie uur van Ho Chi Minh City zuidwaarts naar Cai Be. En meer dan een half uur heb ik met een pen en mijn boekske in de aanslag gezeten, wachtend op een geschikt moment om te beginnen schrijven. Geen avance. De staat van de wegen is navenant gelijk in België. Nog een streepje slechter eigenlijk. En ja, er valt ook gewoon veel te veel te zien.

Brommers bijvoorbeeld. En hun gehelmde bestuurders. Eventueel met extra pet en/of kap onder de helm. Ik kan er trouwens niets aan doen, maar ik beeld me in dat die dingen ’s nachts omgekeerd naast het bed staan. Het blijft trouwens indrukwekkend hoe ingenieus er hier getast wordt. Of… toch teveel om te laden? Zet een passagier achter je en laat die mens een kar trekken.

nieuwe dimensie voor het woord 'aanhangwagen'

Ook gepasseerd: graven middenin de rijstvelden – Jochen neemt de taak van gids even op zich en verklaart – koffieshops met hangmatten – lees: zes palen en een golfplaten dak met *mmm… ik moet er dringend eentje aanschaffen* hangmatten – en verkeerslichten met een aftelklok – uitzonderlijk handig! moet in België ook ingevoerd worden – enzovoort.

Nog enkele bedenkingen: met vier op een brommer is normaal, sokken in teensletsen ook. Een wit velleke is wat ze willen, ook al is ’t geen zicht. En ook al wordt in het zuiden geen hond meer gegeten, er zat er wel eentje tussen de commisjes van brommer #402736.

Tussen de korte les Vietnamees – afhankelijk van de intonatie betekent chao 'hallo' of 'rijst' (kwestie van ook weer niet té veel eten te bestellen) – en het mopje van de gids door – iets met visjes, kaka en een blik naar boven – kwam Jochen nog af met een verhaaltje van ‘Spuiten en slikken op reis’. Neuken met ezels blijkt bijzonder populair te zijn bij jonge mannelijke maagden ergens in Zuid-Amerika. Hilariteit alom. Ik heb het gevoel dat er nog veel gaat gelachen worden.

Na de lange busreis springen we de boot op naar de attractie van de dag: de drijvende markt van Cai Be, een marktje met boten waarvan de koopwaar als een uithangbord aan een lange bamboostok hangt te bengelen. Een rondje langs de markt, even de Mekong-delta/rivier/zijtak… op – mmm… lekker fris – en het shoppen kon beginnen. Nu ja, shoppen is een groot woord. Bootje naast het fruitwinkeltje leggen, leest. En een proefje doen van durang (of zoiets): smells like hell, tastes like heaven. Aldus lokale gids An. Beetje overdreven, want het rook niet zo verschrikkelijk en ik vond het niet bijzonder lekker, maar de locatie van het proeven vooraan op de boot maakte veel goed ^_^

fruitwinkel

WAT EEN ZICHT trouwens, zo vooraan op zo’n bootje. Beetje King of the world-gevoel (met iets minder jiiiihaa).

alleen op de Mekong

Van het fruit naar het snoep nu: het boottochtje bracht ons verder langs een ateliertje waar snoepjes werden gemaakt. Proeven dus! Sesam, kokos, rijst… alles in snoepvorm. En in wijnvorm: even een shotje rijstwijn *O_o miljaar, zo straf* en snakewine – hoewel het vooral voor de mannen goed zou zijn, doet de dees ook mee ^_^

Na nog een theetje (de theepot werd warm gehouden in een – jawel – kokosnoot) de fiets op. Kleine fiets op… beetje te klein voor een groot mens als ik. En voor nog meer mensen, bewijze Jochen – ik denk toch dat hij het was, of was het Nico? – die stopte langs de kant van de baan, zijn zadel hoger wrikte tot … *foemp* … hij het ding vast had ^_^

De fietstocht bracht ons naar de lunch met een demonstratie springrolls vullen en vouwen met stokjes. De “same same” van het meisje gaf mij een donkerbruin vermoeden dat we het zelf moesten doen vanaf nu. Iets minder succesvol weliswaar…

Verder langs de plaatselijke Quirynen (aka baksteenfabriek) – lees bijkorfoven met aanpalende golfplaatafdaken – waar kleiblokken een maand lang worden gebakken tot baksteen. Best wel chique!

Tijd trouwens voor een eerste groepsfoto. Beste plek? De krakkemikkige brug over een zijstroompje van de Mekong. We zijn alvast een attractie voor de plaatselijke bevolking.

de groepsfoto van de andere kant

Next? Verder fietsen he! Terug naar het snoepwinkeltje voor nog wat thee en snoepjes, en terug de boot op naar de homestay. Dit werd het eerste nachtje van velen onder een (roos) muskietennet. Maar niet voor er weer uitgebreid gegeten werd – Nico heeft waarschijnlijk wel een foto – en een resem spelletjes de tijd doodden van weerwolven tot stronten - 't ging er heftig aan toe... heb er zelfs een schaafwonde aan opgelopen (die weliswaar daags erna met veel liefde door den apotheker werd verzorgd).

muskietenbedjes

Nog enkele quotes van de dag:
- “Hoe laat is het?” – Frederik: “Het is half zeven. Ah ja, Suzanne, ik moest u trouwens nog zeggen dat het 17u is.”
- over de litchi’s bij de lunch (ook wel sergeantenkloten genoemd): Jochen: “Ik eet toch liever negertetten dan sergeantenkloten zenne.”

En als voorbode voor de nacht nog een verhaaltje van Evelyn over de storm op Costa Rica met de luid brullende apen (een reis georganiseerd door – jawel – Koning Aap).

Nog een geweldig leuk babbeltje met Suzanne – toffe madam <3 – en de oogjes gaan dicht…