"Wanneer vertrek je naar Vietnam?", lees ik op mijn gmail.
"Nu ongeveer. Ik zit op de vlieger." antwoord ik.
Met kriebels in de buik - zo van die goei, want ik had het gevoel dat dit de beste reis uit mijn 27-jarige leven zou worden - zet ik mijn gsm uit, doe ik een babbeltje met de buren en medereizigers die ik twee uur geleden voor het eerst zag en denk "2013 is ECHT mijn jaar".
...De dees is gelukkig.
We schrijven 13 en 14 juli 2013 en zetten ons schrap voor een aantal uurtjes vliegen: Brussel-Doha en Doha-Saigon. Ik weet nog altijd niet precies hoe lang de vluchten België-Vietnam nu eigenlijk geduurd hebben - tijdsverschil en al - maar veel meer dan de binnenkant van de vlieger en de transitzone van Doha airport hebben we niet gezien. Tijdsbesef is dus relatief. Des te meer tijd ook om kennis te maken met Sofie, Jochen, Evelyn, Jeanne, Saskia, Nico, Frederik, Gina, Suzanne, Valerie, Dorien en Anneloes, mijn vriendjes voor de komende drie weken. Leuke vriendjes ^_^
Een sterk staaltje bezigheidstherapie werd opgevoerd in Doha - wat een mens al niet 7 uur lang kan bezighouden op een serie luchthavenbankjes - inclusief een rondje poker met de boek kaarten van de Nico (het eerste in mijn leven, en al behoorlijk succesvol), de tangram-T van de Jochen vormen (nailed it in minder dan 5 minuten *OW YEAH*), boekske voorlezen (met dank aan Anneloes die voortreffelijk Vijftig Tinten Grijs tot leven bracht), kruiswoordje oplossen, mensen gapen en nog zo van die lolletjes. Toen de inspiratie op was en de vermoeidheid toesloeg, konden we gelukkig wel opnieuw inchecken en werden we naar het vliegtuig gerold. Die rit transferhal-vliegtuig duurde trouwens best lang. Ik had het gevoel dat we naar Dubai gereden waren. Maar 't was toch nog steeds Qatar Airways.
Minpuntje van de dag - na mijn blouse vergeten te zijn in Zaventem (*LOEMP*... als mijn hoofd niet zou vaststaan...) een sessie ziek zijn van het vliegtuigvoedsel op de vlucht tussen Doha en Ho Chi Minh City (de zakjes werken). Oh ja, niet geslapen zit er ook bij. En dat zo'n 24u lang...
Soit, maak van de nood een deugd zeggen ze dan: filmpjes gekeken (en driekwart gemist, dus misschien heb ik toch een beetje geslapen), patience met afstandsbediening gespeeld, muziekjes gescrold van Susan Boyle tot Bon Jovi en Bloc Party, van - oh ja - One Direction en Justin Bieber tot toppertjes The Who en Michael Jackson.
Heeft wel iets... landen met Thriller in je oren. Mooie landing trouwens.
We stapten de vlieger uit en het avontuur in. Het voelde er alleszins al warm. Maar gelukkig niet zo warm als in Doha. Miljaar! Wat was dat? Het moment dat ik uit de vlieger stapte en de warmte voelde, dacht ik dat het uit de motor kwam, maar nee hoor. Bij elke stap verder uit het vliegtuig bleef het even warm. Zot warm. Sauna's in België worden minder warm gestookt. Absurd warm.
Maar dus, Ho Chi Minh viel redelijk mee.
Cliché #1 passeerde alvast: politieagenten en douanebeambten in lelijk groen - past echt niet bij dat geel velleke, 't vloekt nogal.
Visum gehaald, bagage gevonden op een hoopje naast de band, luchthavenairco uit en de warmte in, gids gevonden - "dag Gertje" - bus gevonden en gelijk opnieuw de warmte uit en airco in.
Cliche #2. De eerste indruk van het verkeer: brommers en brommers en brommers overladen met materiaal waar je in België de gemiddelde minibus mee vult en overladen bevonden wordt, brommers overladen met een hoeveelheid passagiers die een Opel Corsa niet aan kan en ook nog brommers. Dit in alle richtingen. Tegelijkertijd. Ergens ook nog een verdwaalde fietser gezien. Die brommers zouden nog voor indrukken zorgen!
Afgekapt aan't hotel na een ritje in de aircobus bedolven onder een hoop trekkersrugzakken, airco uit (bus), airco in (hotel-lobby), airco uit (hotelgangen), airco in (hotelkamer) enzovoort. Er staan ook veel ventilatoren. Heel veel.
En dan doken we de stad Ho Chi Minh City (of Saigon) in, bovenvermelde brommers ontwijkend volgens de regel "steek gewoon over, ze manoeuvreren wel rondom u." *Lol!* "En ook, als de auto's met hun lichten flikkeren, wil dat zeggen dat ze doorrijden." Ah ja! Dank u Gertje. Goed om weten. Kwestie van er even vooral niet onder te lopen op dag 1.
Geld gewisseld. Soepje gegeten - meteen een goei! ik ga hier aan mijn trekken komen *njam*.
Toerist uitgehangen. Halve stad rondgewandeld.
En toen was het donker. Veel te vroeg! Zeker met een jetlag en nog een paar uur wakker blijven te gaan.
In tussentijd nog een Vietnamese mis meegepikt, een meisje met overdreven veel whitening cream gespot - het plaatselijk equivalent van een centimeter of drie plamuursel en ideaal om zo in een Twilight-film mee te spelen - foto's genomen van het Herenigingspaleis en van Suzanne als reus tussen kleine Vietnameesjes *cliche #3*, een wildplassend vrouwtje betrapt in het park - ze vond het zelf heel erg grappig - en een sapje gedronken in de bar tegenover het hotel - begeleid met live-gezangen van de lokale Koen Wauters en Sarah.
In de backpackersbuurt hebben we iets gezocht - en gevonden - om te eten. Eerste indruk: niets komt tegelijkertijd: ik kreeg mijne plat al geserveerd vooraleer anderen hun drankjes hadden. Maar de plat loempia's in kwestie - ik had niet echt een hongertje - was best ok. We babbelen verder. Elke 3 minuten leurt een Vietnameesje met een stapel DVD's, reisgidsen en nog vanalles. Jochen koopt een waaierke. Ik bijt in mijn laatste loempia en proef iets dat er niet moet zitten. Ik trek de rest van de loempia terug, maar die blijft hangen aan het stuk in mijn mond met iets dat onderweg mijn tanden flost... een lang, dik, zwart haar. Lang genoeg om de overschot van de loempia er slingergewijs aan op te hangen... In de categorie |ieuw| een understatement. Maar wel een verhaal waard. ^_^ Maar echt wel IEUW.
En dat was niet het laatste verhaal van de dag. Er liep ook nog een muis in het hotel, die even halt hield op de voet van Evelyn en dan tussen Nico's benen weg sprintte. Sofie nam zich voor het voorval wat aan te dikken en er in haar verhalen thuis een rat van te maken.
Op de kamer leg ik mij op mijn bed, denk terug aan de voorbije dag en moet onwillekeurig glimlachen. Ik ben gelukkig.
I love this.
"Nu ongeveer. Ik zit op de vlieger." antwoord ik.
Met kriebels in de buik - zo van die goei, want ik had het gevoel dat dit de beste reis uit mijn 27-jarige leven zou worden - zet ik mijn gsm uit, doe ik een babbeltje met de buren en medereizigers die ik twee uur geleden voor het eerst zag en denk "2013 is ECHT mijn jaar".
...De dees is gelukkig.
We schrijven 13 en 14 juli 2013 en zetten ons schrap voor een aantal uurtjes vliegen: Brussel-Doha en Doha-Saigon. Ik weet nog altijd niet precies hoe lang de vluchten België-Vietnam nu eigenlijk geduurd hebben - tijdsverschil en al - maar veel meer dan de binnenkant van de vlieger en de transitzone van Doha airport hebben we niet gezien. Tijdsbesef is dus relatief. Des te meer tijd ook om kennis te maken met Sofie, Jochen, Evelyn, Jeanne, Saskia, Nico, Frederik, Gina, Suzanne, Valerie, Dorien en Anneloes, mijn vriendjes voor de komende drie weken. Leuke vriendjes ^_^
Een sterk staaltje bezigheidstherapie werd opgevoerd in Doha - wat een mens al niet 7 uur lang kan bezighouden op een serie luchthavenbankjes - inclusief een rondje poker met de boek kaarten van de Nico (het eerste in mijn leven, en al behoorlijk succesvol), de tangram-T van de Jochen vormen (nailed it in minder dan 5 minuten *OW YEAH*), boekske voorlezen (met dank aan Anneloes die voortreffelijk Vijftig Tinten Grijs tot leven bracht), kruiswoordje oplossen, mensen gapen en nog zo van die lolletjes. Toen de inspiratie op was en de vermoeidheid toesloeg, konden we gelukkig wel opnieuw inchecken en werden we naar het vliegtuig gerold. Die rit transferhal-vliegtuig duurde trouwens best lang. Ik had het gevoel dat we naar Dubai gereden waren. Maar 't was toch nog steeds Qatar Airways.
Minpuntje van de dag - na mijn blouse vergeten te zijn in Zaventem (*LOEMP*... als mijn hoofd niet zou vaststaan...) een sessie ziek zijn van het vliegtuigvoedsel op de vlucht tussen Doha en Ho Chi Minh City (de zakjes werken). Oh ja, niet geslapen zit er ook bij. En dat zo'n 24u lang...
Soit, maak van de nood een deugd zeggen ze dan: filmpjes gekeken (en driekwart gemist, dus misschien heb ik toch een beetje geslapen), patience met afstandsbediening gespeeld, muziekjes gescrold van Susan Boyle tot Bon Jovi en Bloc Party, van - oh ja - One Direction en Justin Bieber tot toppertjes The Who en Michael Jackson.
Heeft wel iets... landen met Thriller in je oren. Mooie landing trouwens.
We stapten de vlieger uit en het avontuur in. Het voelde er alleszins al warm. Maar gelukkig niet zo warm als in Doha. Miljaar! Wat was dat? Het moment dat ik uit de vlieger stapte en de warmte voelde, dacht ik dat het uit de motor kwam, maar nee hoor. Bij elke stap verder uit het vliegtuig bleef het even warm. Zot warm. Sauna's in België worden minder warm gestookt. Absurd warm.
Maar dus, Ho Chi Minh viel redelijk mee.
Cliché #1 passeerde alvast: politieagenten en douanebeambten in lelijk groen - past echt niet bij dat geel velleke, 't vloekt nogal.
Visum gehaald, bagage gevonden op een hoopje naast de band, luchthavenairco uit en de warmte in, gids gevonden - "dag Gertje" - bus gevonden en gelijk opnieuw de warmte uit en airco in.
Cliche #2. De eerste indruk van het verkeer: brommers en brommers en brommers overladen met materiaal waar je in België de gemiddelde minibus mee vult en overladen bevonden wordt, brommers overladen met een hoeveelheid passagiers die een Opel Corsa niet aan kan en ook nog brommers. Dit in alle richtingen. Tegelijkertijd. Ergens ook nog een verdwaalde fietser gezien. Die brommers zouden nog voor indrukken zorgen!
 |
| brommers en brommers en brommers |
Afgekapt aan't hotel na een ritje in de aircobus bedolven onder een hoop trekkersrugzakken, airco uit (bus), airco in (hotel-lobby), airco uit (hotelgangen), airco in (hotelkamer) enzovoort. Er staan ook veel ventilatoren. Heel veel.
En dan doken we de stad Ho Chi Minh City (of Saigon) in, bovenvermelde brommers ontwijkend volgens de regel "steek gewoon over, ze manoeuvreren wel rondom u." *Lol!* "En ook, als de auto's met hun lichten flikkeren, wil dat zeggen dat ze doorrijden." Ah ja! Dank u Gertje. Goed om weten. Kwestie van er even vooral niet onder te lopen op dag 1.
Geld gewisseld. Soepje gegeten - meteen een goei! ik ga hier aan mijn trekken komen *njam*.
 |
| de eerste noodle soup with beef in Vietnam |
En toen was het donker. Veel te vroeg! Zeker met een jetlag en nog een paar uur wakker blijven te gaan.
In tussentijd nog een Vietnamese mis meegepikt, een meisje met overdreven veel whitening cream gespot - het plaatselijk equivalent van een centimeter of drie plamuursel en ideaal om zo in een Twilight-film mee te spelen - foto's genomen van het Herenigingspaleis en van Suzanne als reus tussen kleine Vietnameesjes *cliche #3*, een wildplassend vrouwtje betrapt in het park - ze vond het zelf heel erg grappig - en een sapje gedronken in de bar tegenover het hotel - begeleid met live-gezangen van de lokale Koen Wauters en Sarah.
In de backpackersbuurt hebben we iets gezocht - en gevonden - om te eten. Eerste indruk: niets komt tegelijkertijd: ik kreeg mijne plat al geserveerd vooraleer anderen hun drankjes hadden. Maar de plat loempia's in kwestie - ik had niet echt een hongertje - was best ok. We babbelen verder. Elke 3 minuten leurt een Vietnameesje met een stapel DVD's, reisgidsen en nog vanalles. Jochen koopt een waaierke. Ik bijt in mijn laatste loempia en proef iets dat er niet moet zitten. Ik trek de rest van de loempia terug, maar die blijft hangen aan het stuk in mijn mond met iets dat onderweg mijn tanden flost... een lang, dik, zwart haar. Lang genoeg om de overschot van de loempia er slingergewijs aan op te hangen... In de categorie |ieuw| een understatement. Maar wel een verhaal waard. ^_^ Maar echt wel IEUW.
En dat was niet het laatste verhaal van de dag. Er liep ook nog een muis in het hotel, die even halt hield op de voet van Evelyn en dan tussen Nico's benen weg sprintte. Sofie nam zich voor het voorval wat aan te dikken en er in haar verhalen thuis een rat van te maken.
Op de kamer leg ik mij op mijn bed, denk terug aan de voorbije dag en moet onwillekeurig glimlachen. Ik ben gelukkig.
I love this.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten