"De gids zegt dat we best ten allerallerlaatste om 22u aan het hotel vertrekken naar het station. De trein vertrekt rond 23u." - " Hoe ver is het rijden?" - "10 minuutjes."
O_o
Had ik al gezegd dat Vietnamezen zich niet graag haasten?
Op de bus - opnieuw half bedolven tussen een lading rugzakken - demonstreert Nico nog een streepje gevechtsportmoves. Ik bied proefkonijngewijs mijn arm aan en denk achteraf "Caroline, dat was ni slim". *pijntje*
Maar nee! We zijn niet kleinzerig! Kijk maar hoe ik mezelf kan laden gelijk een muilezel: twee rugzakken, een draagtas èn... nog een zakje van Gertje - eentje met voedsel, dus als ik wou eten, moest ik wel.
De boyz Nico en Jochen gaan voor de Vietnamese experience d.i. samen met twee wildvreemde - vermoedelijk - Vietnamezen in een coupé slapen. Er wordt volop gespeculeerd over de cabinegenootjes - één jonge Vietnamees was al naar binnen gewandeld - tot een vrouw met twee kleintjes haar intrede doet. Daar ging de mannen hun nachtrust :). Jochens "da meende ni he" verraadde hoe blij hij was. Prachtig verhaal om aan het thuisfront te doen! "Hé, weet je nog die keer dat we de nachttrein namen?"
Sofie en ik doen een babbeltje met de dame die voortreffelijk Frans spreekt - en voor een reisbureau werkt - terwijl de jongens stilletjes toekijken en in hun lot berusten. Toch maar even uitstel van executie. 't Is nog vroeg op de avond. We bombarderen één van de coupés tot partywagon en testen de draagcapaciteit van de bankjes tot het uiterste - ja zenne, 300 kilo wordt gedragen zonder vervaarlijk gekraak.
Alhoewel, onze bezigheidstherapieën zorgden toch voor enig kraken van de hersenen - niet in moeilijkheidsgraad, wel in absurditeit.
Deel 1: een tweede sessie voorlezen uit Vijftig Tinten Grijs. Eén zin moest Nico als apotheker wel voorlezen: "Heb je al een Ibuprofen genomen?" Voor de rest viel de eer opnieuw te beurt aan Anneloes, dit maal voortreffelijk bijgestaan in geluidjes door Valerie. Bij de zin "Toen pakte hij een condoom." viel ze even uit haar rol met de commentaar "ja, weg sfeer!", maar verder deed ons Valerie het verhaal bijna tot leven komen. Ware het niet dat het ding echt té slecht geschreven is. Tien - blijkbaar zeldzame - niet-fans verzameld op 3m², zegt!
Deel 2: toekomst voorspellen met een set speelkaarten. Voor ons mannen: vier Dames door het lot gekozen; voor ons madammen: drie Heren (niet te kiezen, ah ja, er waren er maar drie) en één Dame (vertolking van ons (lesbische) Gertje). Het uiteindelijke net intriges werd zodanig onontwarbaar dat Days of our Lives er nog een puntje aan kon zuigen! Seks, orgieën, kindjes maken bij de ene en laten opvoeden door de andere... Romantische strandwandelingen en bloemekees zaten er onschuldig ook tussen. Om een ideetje te geven:
1. Saskia krijgt vier kinderen met Frederik. Op de vraag wie die gaat opvoeden becommentarieert Frederik: "ik ben een koekoek."
2. "Met wie heeft Evelyn de meest kinky seks?" - de kaarten wijzen Jochen en Nico aan - Jochen: "met zo een bal in uwe mond." - waarop Sofie: "Wie zijne bal is dat?" - volgens de kaarten die van Nico - "Wie neemt niet deel aan het kinky quattro'tje (Fre, Jochen, Nico of Gertje) - Nico...
Hij was trouwens droevig dat hij in de coupé vanonder lag en Jochen vanboven...
Na nog een reeks leuke babbels - het leek wel alsof we elkaar al jaren kenden - oogjes dicht en snaveltjes toe... voor een kort en rammelend nachtje. Ik kan u verzekeren, als je de slaap niet snel kan vatten is een nachttrein in Vietnam niet bepaald de meest ideale setting: een wiebelende trein, rammelende sporen en rochelende Vietnamezen op de gang... perfect voor een goed nachtrustje - NOT.
's Nachts geldt trouwens de regel: "opgepast, slapende Vietnamees, trap er niet op." Ze liggen losjes verspreid op de grond of op een aantal stoeltjes - formaat eerste kleuterklas.
Er begon al een schemertje door de gordijntjes te schijnen en we zijn - duh - wakker. Ik herinner mij dat het reisprogramma iets vermeldde à la "neus tegen het raam en genieten maar van het landschap." Ik zie beboomde rotsen, rijstvelden en dorpjes in een zweem van blauwgrijs ochtendgloren. De volgende moment dat ik kijk, schijnt de zon - dus toch iets geslapen - en hoor ik bekende stemmen op de gang. Jochen en Nico waren al een tijdje uit hun slaap gehaald door de klein mannen en stonden uitgebreid het landschap te fotograferen. En terwijl de kar met Smekkies in alle Smaken passeerde, begonnen de kleintjes wat aandacht op te eisen - de mammie sliep. Kietelen, oppakken en wat op en neer de trein wandelen, kopke door het raampje steken... Kleine Vietnamese vriendjes maken, zo doe je dat! De trein had trouwens een uur vertraging - niet anders dan in België met andere woorden - dus ze konden op een uur extra entertainment rekenen van mezelf, Nico en Sofie.
Ik was een beetje uitgeput bij aankomst in Da Nang. 't Was er warm ook. Maar gids #2 - ik ben zijn naam vergeten; volgens Nico was het Ben, maar dan anders geschreven - kwam ons al tegemoet om de groep naar de volgende aircobus te leiden - dat koud-warm-koud-warm is toch niet zo bijzonder gezond hoor - en op naar Hoi An, UNESCO werelderfgoed - mijne coté dus ^_^
O_o
Had ik al gezegd dat Vietnamezen zich niet graag haasten?
Op de bus - opnieuw half bedolven tussen een lading rugzakken - demonstreert Nico nog een streepje gevechtsportmoves. Ik bied proefkonijngewijs mijn arm aan en denk achteraf "Caroline, dat was ni slim". *pijntje*
Maar nee! We zijn niet kleinzerig! Kijk maar hoe ik mezelf kan laden gelijk een muilezel: twee rugzakken, een draagtas èn... nog een zakje van Gertje - eentje met voedsel, dus als ik wou eten, moest ik wel.
De boyz Nico en Jochen gaan voor de Vietnamese experience d.i. samen met twee wildvreemde - vermoedelijk - Vietnamezen in een coupé slapen. Er wordt volop gespeculeerd over de cabinegenootjes - één jonge Vietnamees was al naar binnen gewandeld - tot een vrouw met twee kleintjes haar intrede doet. Daar ging de mannen hun nachtrust :). Jochens "da meende ni he" verraadde hoe blij hij was. Prachtig verhaal om aan het thuisfront te doen! "Hé, weet je nog die keer dat we de nachttrein namen?"
Sofie en ik doen een babbeltje met de dame die voortreffelijk Frans spreekt - en voor een reisbureau werkt - terwijl de jongens stilletjes toekijken en in hun lot berusten. Toch maar even uitstel van executie. 't Is nog vroeg op de avond. We bombarderen één van de coupés tot partywagon en testen de draagcapaciteit van de bankjes tot het uiterste - ja zenne, 300 kilo wordt gedragen zonder vervaarlijk gekraak.
Alhoewel, onze bezigheidstherapieën zorgden toch voor enig kraken van de hersenen - niet in moeilijkheidsgraad, wel in absurditeit.
Deel 1: een tweede sessie voorlezen uit Vijftig Tinten Grijs. Eén zin moest Nico als apotheker wel voorlezen: "Heb je al een Ibuprofen genomen?" Voor de rest viel de eer opnieuw te beurt aan Anneloes, dit maal voortreffelijk bijgestaan in geluidjes door Valerie. Bij de zin "Toen pakte hij een condoom." viel ze even uit haar rol met de commentaar "ja, weg sfeer!", maar verder deed ons Valerie het verhaal bijna tot leven komen. Ware het niet dat het ding echt té slecht geschreven is. Tien - blijkbaar zeldzame - niet-fans verzameld op 3m², zegt!
Deel 2: toekomst voorspellen met een set speelkaarten. Voor ons mannen: vier Dames door het lot gekozen; voor ons madammen: drie Heren (niet te kiezen, ah ja, er waren er maar drie) en één Dame (vertolking van ons (lesbische) Gertje). Het uiteindelijke net intriges werd zodanig onontwarbaar dat Days of our Lives er nog een puntje aan kon zuigen! Seks, orgieën, kindjes maken bij de ene en laten opvoeden door de andere... Romantische strandwandelingen en bloemekees zaten er onschuldig ook tussen. Om een ideetje te geven:
1. Saskia krijgt vier kinderen met Frederik. Op de vraag wie die gaat opvoeden becommentarieert Frederik: "ik ben een koekoek."
2. "Met wie heeft Evelyn de meest kinky seks?" - de kaarten wijzen Jochen en Nico aan - Jochen: "met zo een bal in uwe mond." - waarop Sofie: "Wie zijne bal is dat?" - volgens de kaarten die van Nico - "Wie neemt niet deel aan het kinky quattro'tje (Fre, Jochen, Nico of Gertje) - Nico...
Hij was trouwens droevig dat hij in de coupé vanonder lag en Jochen vanboven...
Na nog een reeks leuke babbels - het leek wel alsof we elkaar al jaren kenden - oogjes dicht en snaveltjes toe... voor een kort en rammelend nachtje. Ik kan u verzekeren, als je de slaap niet snel kan vatten is een nachttrein in Vietnam niet bepaald de meest ideale setting: een wiebelende trein, rammelende sporen en rochelende Vietnamezen op de gang... perfect voor een goed nachtrustje - NOT.
's Nachts geldt trouwens de regel: "opgepast, slapende Vietnamees, trap er niet op." Ze liggen losjes verspreid op de grond of op een aantal stoeltjes - formaat eerste kleuterklas.
Er begon al een schemertje door de gordijntjes te schijnen en we zijn - duh - wakker. Ik herinner mij dat het reisprogramma iets vermeldde à la "neus tegen het raam en genieten maar van het landschap." Ik zie beboomde rotsen, rijstvelden en dorpjes in een zweem van blauwgrijs ochtendgloren. De volgende moment dat ik kijk, schijnt de zon - dus toch iets geslapen - en hoor ik bekende stemmen op de gang. Jochen en Nico waren al een tijdje uit hun slaap gehaald door de klein mannen en stonden uitgebreid het landschap te fotograferen. En terwijl de kar met Smekkies in alle Smaken passeerde, begonnen de kleintjes wat aandacht op te eisen - de mammie sliep. Kietelen, oppakken en wat op en neer de trein wandelen, kopke door het raampje steken... Kleine Vietnamese vriendjes maken, zo doe je dat! De trein had trouwens een uur vertraging - niet anders dan in België met andere woorden - dus ze konden op een uur extra entertainment rekenen van mezelf, Nico en Sofie.
 |
| Binh - of Bao - Ondersteboven |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten