Vietnam Ondersteboven - deel III

… maar dat bleven ze niet. Stormpje zegt, inclusief ratelende rolluiken, kakelende hanen, blaffende honden, keffende … ehm… keffers, luidende klokken en nog zo van die lawaaikes. Slapen? Ik dacht het niet. Ik had wel een waakhond naar en van het toilet ’s nachts – ik was er bijna op gaan staan *oops*.

Voor het ontbijtje kregen we van An een kleine rondleiding op de lokale markt. Lees: kratten en tonnen als kraam, plastiek zeilen en golfplaten als dak, fruit in alle kleurtjes, snoep in alle vormen, levende vissen in een teiltje met 3cm water, padden per twee samengebonden in diezelfde teiltjes en brokken vlees op een onhygiënisch houten bakje in, laat ons zeggen, een temperatuur van 32°. Ik zie Benny Bax al wenen. Oh ja, laag was het er ook. Koppen scheef, check. 1.75m + zoekt naar gaten in het dak.

lokale markt

Na het marktje, ontbijt achter de kiezen, bootje in op weg naar een bonzaïboomkwekerij. Tijd voor een volgend hilarische momentje moest hij gedacht hebben. Nico wisselt van plaats met het Vietnamese roeivrouwtje in een geweldige rode broek met witte bollen, begint te roeien en slaagt erin binnen de 30 seconden de boot dwars op het rivierke te zetten. De fotoreportage spreekt voor zich :D

volgende keer met uw voetjes roeien, Nico

Even een Miami-gevoel met de palmbomen op de oever en zwaaien naar de kindjes die verrukt lijken onbekend volk te zien. Next: eten. We beginnen al te speculeren om de naam van de reis te veranderen naar ‘Vietnam Straks kunde me Rollen’. Hapje fruit – heerlijk die watermeloenen, ananassen en dragonfruit (da ga ’k missen thuis) – maar nog leuker: de hangmat – heeeeerlijk (moet ik toch een keer aanschaffen) – en helemaal zots: de huisslang.

En onder het motto |doe ne keer zot, ge zijt al gewoon genoeg| doet de dees een stap naar voor en krijgt de slang in haar nek. Loodzwaar en lekker fris. En zolang het ding niet begint te kronkelen is er niets vies aan. Gelukkig maar, want het baasje was ’t ondertussen al afgebold. Eigenlijk jammer dat ik hem al moest doorgeven, maar er waren nog gegadigden. En twee meisjes die uit plaatsvervangende doodsangst hun fruit even lieten staan en enkele tientallen meters verder gingen staan.

Een mens zou bijna vergeten waarvoor hij initieel naar hier kwam: de bonzaibomen. Ook wel gebruikt als kerstboom blijkbaar. Hopelijk waait de trend niet naar Europa over. Zo’n bonzai met ballen lijkt me toch echt geen zicht.

Soit, we wandelen terug naar de homestay en kiezen voor de wandeling van 40 minuten, vermits de ervaring ons ondertussen al leerde dat tijdsduur relatief is: 30 minuten wandelen = 10 minuten, 20 minuten varen = 5 minuten… De Vietnamezen haasten zich niet zo graag… We passeren die heaven/hell-fruitboom van gisteren - waar je niet onder mag gaan staan want als zo'n ding op je kop valt, ben je pietdood... mmm, alles voor de foto denk de dees ^_^ -, een huisaltaartje dat nogal veel weg heeft van een vogelhuisje en een schattig kindje dat zijn voormiddag besteedde met het zabberen aan een bananenblad - is hij wel even zoet mij, lijkt mij.

Vanaf de homestay opnieuw de boot op naar de lunch – wat had je gedacht – en het onvermijdelijke Titanic-voorstel valt. Nico wil mijn Leonardo wel zijn. Momentje voor na de lunch :) eerst eten. Met! een koddig nieuwigheidje: een miniatuur-Vietnamees in komkommer. Eentje die een gigavis vangt en eentje met twee rijstmandjes. Superschattig! En populair bij de fotografen onder ons. 

rijstman

Nog even hangmatten, bloempjes fotograferen en op naar de krokodillen. Maar na die slang van vanmorgen stelden die bek opensperrende toekomstige sacochen maar weinig voor. De bamboobrug daarentegen… Challenge accepted! En ineens met drie he: yoga-moveke van Nico, Suzanne en mezelf, check. Benieuwd trouwens naar de foto’s.

Hup, back to the boat en terug de bus op naar Ho Chi Minh. Dju, Titanic-momentje vergeten. Maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met de brommer eenden. Minstens 50 levende stuks. Bijna meer dan het gemiddelde veetransport in België toelaat. Gaia zou wenen. Wij moeten lachen. Dit is echt té grappig!

Back in Saigon – tot grote opluchting van Suzanne wiens plasophoukunsten zwaar op de proef werden gesteld – hadden we even wat vrije tijd en zijn we Jeanne de Topshop in gevolgd. Even shoppen kan nooit kwaad. Zeker niet als 7 vrouwen de paskotjes induiken om te showen. De proper gewassen mannen kwamen net te laat :). Nog even slenteren door de rest van het shopping center en off we go naar het avondeten op het 10e verdiep van één of andere toren. Leuk uitzicht, vuile ramen. Vanop het terras een verdiep hoger was ’t al beter. (Bewogen) fototijd: er wordt gewillig geposeerd voor de toren met gekleurde streepjes. Suzanne schiet nog snel een verdieping hoger om naar het zwembad te gaan kijken dat er zou moeten zijn en komt al gierend terug. Plonsbad bleek een correctere term.

Ho Chi Minh by night

Mijn  pinapple juice kwam trouwens met een supercoole ananasversiering in vogelvorm. Die van Suzanne ook. Vuistje! Foto!

ananassap met een vogel

Laatste stop van de avond: cocktails op het dakterras! Supersetting! Supervolk! Superleuk! *hartje* Daar kwamen we ook te weten dat Anneloes charisma bij mannen niet belangrijk vindt.

Mopje van de dag: na afloop van het avondeten op het 10e en het fotomomentje op het 11e namen Suzanne en ik de trap, de rest de lift. En geweten hadden ze het! Altijd leuk om de lift op elk verdiep te laten stoppen *gni gni*

Doel van morgen: de trap nemen vanop het 53e. Sky Bar à ground floor... challenge accepted!