Vietnam Ondersteboven - deel VIII

Ik sta bovenop het hotel, twee verdiepingen boven de ontbijtruimte, een beetje te contempleren. 't Is hier rustig. Ik sta vermoedelijk even hoog als verdieping 3 van de Saigon Skydeck in Ho Chi Minh, maar niettemin is het uitzicht echt wel knap. Ergens daar hebben we gefietst, ergens ginder hebben we gezwommen. Ik spurt snel naar de kamer om mijn Canon en zoomlens te halen; 't is een goei moment om het ding te gebruiken. Heb ik het toch niet voor niets meegenomen.
't Is tijd om te vertrekken want er staat weer vanalles op het programma. Eigenlijk geen idee wat... Misschien is het toch stilaan tijd om het reisschema een keertje te bekijken... De directrice van het hotel - die me qua uniform doet denken aan de directrice van de school in Roald Dahl's Mathilda en qua centimeters whitening cream aan een spook - komt ons nog uitwuiven en ontvangt tegelijkertijd direct een nieuwe buslading gasten.

Off we go, naar My Son deze keer. Een eeuwenoude tempelsite uit de Champeriode die - voor iemand die het nog niet bezocht - de allure heeft van Angkor Wat. Tempel(ruïnes) liggen verspreid in groepen A, B, C en D - het verschil is me niet helemaal duidelijk - tussen wild groeiende plantjes en groepen toeristen. Onder meer een groep wit 'gepette' Aziaatjes, familie met kinderen op sleeptouw en Spanjaarden.

ik denk dat die bij elkaar horen

Gids Ben heeft het uitgebreid - maar onverstaanbaar - over de tempels - denk ik toch, gezien de site waar we ons bevonden -, de bouwwijze - denk ik toch, hij wees naar de piramidevormige koepel waar licht binnenviel en zei iets dat leek op "light" -, de offers - denk ik toch, hij wees naar een altaarvormige tafel -, de beeldhouwkunst en decoratieve patronen - denk ik toch, hij wees naar beelden en decoratieve patronen -, en een opslagplaats - dat weet ik zeker, want er stonden dingen opgeslagen. Hij had het ook over roze olifanten kunnen hebben... niemand die het verschil merkte. Niettemin een fantastische site! Ik heb de ogen uit mijn kop gekeken en de lens van mijn Canon getrokken. Posing time! Tijd om Ramses boven te halen, tijd voor meerdere groepsfoto's en tijd voor de Nico-Suzanne levensboom op de ruïnes van groep A (voor de oorlog nog niet ruïneus). Die laatste won in populariteit want twee andere toeristen kopieerden prompt de pose.

Ramses verovert de wereld

beelden en decoratieve patronen

de Nico-Suzanne levensboom

Tijd om terug te gaan. Ben en Gertje waren ons ook even kwijt geweest. En het is bijna lunchtijd, wat wil je...

In Da Nang - daar is de gele drakenbrug weer - krijgen we onze lunch in zo'n 46 gangen geserveerd op een giga-draaiplateau. Dit gaat problemen geven als er twee gaan willen vechten voor het schaambrokje - doorgaans ben ik daar één van :D. De prachtige, weldadige, oorstrelende - ahum, hoesje... NOT - typisch Aziatische pling-plongmuziek - en ik heb het dan over zo'n drie nummertjes: pling-plong Lionel Richie's Hello, pling-plong Celine's My heart will go on en waarschijnlijk nog iets pling-plong van Whitney - stond op repeat. Ik kan het niet meer aan...
*... oei, ben even uit mijn schrijfconcentratie... er is een Ici Paris XL naast mijn komen zitten (op de ochtendtrein Antwerpen-Brussel) ... moet mij concentreren op mijn ademhaling... even kijken wat voor vrouwmens haar fleske heeft leegegoten vanmorgen... oops! 't is ne vent... ne kale dan nog!... miljaar... OK... ahum... ben weer OK*

De bus rijdt verder van Da Nang richting Hué, de vroegere hoofdstad van Vietnam. We rijden langs het strand en de baai - moeilijk te fotograferen want de hard waaiende palmbomen staan een beetje in de weg - richting een pas over een berg die sinds de aanleg van een tunnel wat rustiger is.

weet niet meer of de fietser voor- of achteruit ging

Het arsenaal altaartjes voor de verongelukten langs de weg doen ons - alé, mij toch - de hemel danken voor die tunnel. Toch, klein hartje bleef. Over de hemel gesproken, het regende. Het nemen van foto's van de baai werd aanzienlijk bemoeilijkt door de regendruppels op het raam... het nadeel van een Canon dat nogal fel scherp stelt. De naam van de pas - 't was iets met een V - is mij ontgaan. Gelukkig heb ik mijn reisgids nog voor thuis... het ding is quasi onaangeroerd Vietnam doorgereisd. Maar het was dus Hai Vanpas.
Op de top - waar het nog altijd stevig regende, tijd om mijn nieuwe regenjas op zijn effectiviteit te testen - valt er een baai te zien en een serie verlaten bunkers. Ideaal voor een Caroline-Suzanne-matching-regenjassen foto ^_^

'Een verse lading toeristen' moeten ze gedacht hebben... want wie zich ui de bus waagde, werd voor de tweede maal deze reis belaagd door souvenirvrouwtjes - een beetje het Vietnamese equivalent van Monty Python's killer rabbits. Hun lokproces en verkoopstechnieken kunnen wel nog wat subtiliteit gebruiken. Na "what's your name?", "how old are you?" en "where are you from?" komt "you buy from me?" toch wat te vroeg. Een "is this your first time in Vietnam?", een "how long do you stay?" en een "you are very beautiful" brengen daar geen verandering in. Zeker dat laatste maakt me quite suspicious. Ik probeer ze af te schudden met een "maybe later" en door verdacht enthousiast en geïnteresseerd de vervallen bunker te beginnen fotograferen en door er kordaat naartoe te stappen. Er zat wel een failure in mijn plan... ik moest terug naar de bus... langs... de madammekes. En... oh nee! Ze hebben Suzanne! Ze hebben Suzanne in de boeien - armbanden - geslagen. Wat moet ik doen? Mezelf in veiligheid brengen en in de bus duiken of Suzanne redden? Ik twijfel te lang en wordt bij de arm gegrepen - letterlijk... en behoorlijk pitserig - door een souvenirvrouwtje. Een andere dan daarstraks. Ik besef het, ik ben verloren. Ze slaat mij ook in de boeien - armbanden met bollen - en zegt "you buy?" Ik wil niet. Voor straf boeit ze me nog meer - twee armbanden met bollen - en zegt "you buy?" Ik wil wenen. Suzanne ook. Ik verman mij en onderhandel. Uiteindelijk betalen we redelijk duur losgeld maar we worden vrijgelaten. Gelukkig maar want Ben begint zenuwachtig te draaien - in plaats van te helpen onderhandelen, de verrader!
We willen vluchten naar de bus voor ze van gedachten veranderen, maar ik word tegengehouden door souvenirvrouwtje #1. "You no buy from me? You promise!"
Aaaaaah... kom zeg, mij nu ook nog een schuldgevoel aanpraten? Ik dacht het niet! Die vlieger gaat niet op!
"We HAVE to leave, NOW, sorry!" En doet dat beteuterd gezichtje weg!
Amai, nog nooit zo blij geweest da'k op een bus kon stappen.

We rijden verder richting Hué, stoppen nog eventjes aan een strand voor een sessie pootjebaden en foto's nemen en een plaspauze - niet in de zee he - ...

strandje

... en komen een ritje later aan in het hotel waar er - oh mijn God - een zwembad op het 11e en een spa op het 2e is *hartje*.
Snel een duik - oh heerlijk, friste - en Saskia en ik wagen ons aan de Vietnamese massage... deugddoend en overigens volledig synchroon.
Als herboren - min of meer toch - gaan we eten. Het restaurantje blijkt populair bij toeristen, ik zie geen enkele Vietnamees (behalve achter de toog). Geen idee meer wat ik besteld heb, maar Suzanne en Dorien gingen voor de tomatensalade. Hoe ik dat nog weet? Omdat de tomatensalade in kwestie bestond uit een bord waarop schijfjes tomaat. Punt.

We gaan er nog ene drinken he! Ik hou snel even halt voor het grote scherm met de voorlaatste rit van de Tour de France - just, thuis is het nog licht, 't is live - om te zien wie er aan het winnen is. Geen geduld echter, 't is nog 5 km en 't is bergop. Na een kleine zoektocht - waarin ik ontdek dat mijn bankkaart niet meer werkt, ergo: geen geld en leningen aangaan - kiezen we voor de happy hour 1 + 1 for free bar. Mojitoooooo team! Geef op die twee mojito's. En nog eentje om het af te leren. Maar oei, die komt met twee. Dat zijn er al vier...
Het alcoholtempo valt wel moeilijk vol te houden - to quote Jochen: ik ben geen 3x7 meer - zeker niet voor iemand die aangeschoten is bij een hap tiramisu. Dees komt ni goe...
Het aantal torens Jenga die neergingen waren evenmin amper bij te houden. We zijn wel vereeuwigd :D (zie onder).
In mijn bed denk ik "het valt nog mee". Niet te beschonken, maar wel te moe om nog buiten te komen. Maar we zijn wel forever in Vietnam.

forever in Vietnam