Enkele vrijdagen geleden was ik op een feestje en deed een 'scan'. Gebeurt automatisch. Zo'n beetje zoals mijn turnleerkracht uit het middelbaar die nergens binnen ging vooraleer ze wist waar de nooduitgangen waren. Of een koukleum-vriendin die onmiddellijk op zoek gaat naar het warmste plek in de zaal, doorgaans de plek waar de chauffage hangt.
Ik scan automatisch op potentieel. Mijn grootte heeft zijn efficiëntie - of is het haar? - daarbij al bewezen. Al het knappe manvolk dat mijn blik op ooghoogte in kikkerperspectief retourneert, valt af - het teenslipperverhaal en al. Dat heeft trouwens niets te maken met vooroordelen. De evolutietheorie staat mij daarin bij (echt waar!).
Dus, het was een feestje met veel volk - het ging dan ook door in een grote ruimte. En ergens in die staalkaart van menselijke diversiteit vond ik een schoon exemplaar - mannelijk uiteraard. Eentje met een dotje. Lang haar doet iets met mij.
Ik toon hem aan mijn vriendin die mijn keuze beaamt.
De andere vriend vraagt "wie was het juist?"
"Die daar, met zijn dotje," antwoord ik.
"Ah, die ken ik!" zegt hij - net mijn grootmoeder, kon je ook nergens mee komen zonder dat ze iemand kende - "alé, kennen, ik kom hem vaak tegen in de Colruyt... Hij heeft een vriendin."
...
Typisch...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten